maandag, mei 31, 2010

Hay fever



van hoeden en petten tot damescorsetten


Ach Tom, kun jij je zelfs maar voorstellen dat er iemand naar een rechtbank zou stappen?
Vows of Silence



MATT SEDENSKY
The Associated PressSunday, May 30, 2010;
Washinton Post

-- The future Pope Benedict XVI refused to defrock an American priest who confessed to molesting numerous children and even served prison time for it, simply because the cleric wouldn't agree to the discipline. The case provides the latest evidence of how changes in church law under Pope John Paul II frustrated and hamstrung U.S. bishops struggling with an abuse crisis that would eventually explode.
Documents obtained by The Associated Press from court filings in the case of the late Rev. Alvin Campbell of Illinois show Cardinal Joseph Ratzinger, following church law at the time, turned down a bishop's plea to remove the priest for no other reason than the abuser's refusal to go along with it.
"The petition in question cannot be admitted in as much as it lacks the request of Father Campbell himself," Ratzinger wrote in a July 3, 1989, letter to Bishop Daniel Ryan of the Diocese of Springfield, Ill.

With the church still recovering from a notable departure of priests in the 1970s to marry, John Paul made it tougher to leave the priesthood after assuming the papacy in 1978, saying their vocation was a lifelong one. A consequence of that policy was that, as the priest sex abuse scandal arose in the U.S., bishops were no longer able to sidestep the lengthy church trial necessary for laicization.

New rules in 1980 removed bishops' option of requesting laicizations of abusive priests without holding a church trial. Those rules were ultimately eased two decades later amid an explosion of abuse cases in the United States.

Campbell's bishop had requested that he be quickly defrocked, in part to spare the victims the pain of a trial, but Ratzinger's response was in keeping with church law at the time. Bishops retained the right to remove priests from ministry or to go through with a trial and recommend to Rome a cleric's defrocking, and nothing prevented them from reporting such crimes to police as they should have done, the Vatican has argued.

"Nothing in the new code prevented a bishop from exercising his discretion to restrict ministry or to assign a priest to a job where he was out of contact with the public," said Jeffrey Lena, the Vatican's attorney in the U.S.

Campbell's is one of several decades-old cases to emerge in recent months raising questions about Ratzinger's decisions and the church law he was following involving abusive priests as head of the Catholic Church's doctrinal watchdog office, a position he took in 1981. The round of scandals worldwide left the Vatican initially blaming the media and groups supporting abortion rights and gay marriage, but recently Benedict has denounced the "sin" that has infected the church.
John Paul's views on laicizations were made known in a 1979 letter to priests, in which he wrote that their ordination was "forever imprinted on our souls" and that "the priesthood cannot be renounced." Ryan, in his letter to Ratzinger, quoted Campbell saying essentially the same thing: "Once a priest, always a priest."

"The whole idea was that the priesthood was so sacred you couldn't kick these guys out," said the Rev. Tom Doyle, a canon lawyer who reviewed the Campbell case and who has advocated for abuse victims. "It wasn't that it wasn't possible - it was possible - but the practice had been not to accept the petition unless the priest accepted."

Campbell's misdeeds date back at least 15 years before his defrocking.
As an Army chaplain, he was reprimanded and ultimately left the service after abusing at least one boy, according to military and church correspondence. An Army letter in his file said he had exploited his rank and position as a chaplain "by engaging in indecent homosexual acts" with a child under 16 who had been under his supervision.
Even so, Bishop Joseph McNicholas, then at the helm of the Springfield diocese, wrote to him, "Be assured that we will welcome you with open arms here at home." While church officials overseeing clergy in the military were alerted of Campbell's actions, and reference is made to the molestations in Ryan's letter to Ratzinger, it's not clear whether McNicholas knew.
Campbell became a pastor upon his return to the diocese. In at least three instances after returning to diocesan work, he was forced to depart jobs as parish pastor or administrator "for reasons of health," a euphemism for sexual abuse used within the church that Ryan himself put in quotes.
After workers at a rape crisis center alerted authorities that they were treating one of Campbell's victims, police found he had been plying boys with video games, bicycles, watches and other gifts to get them to the waterbed in his second-floor rectory bedroom. Ryan sent Campbell to a New Mexico treatment facility after the arrest.
Campbell was sentenced to 14 years in prison in 1985, after admitting to molesting seven boys during his time as pastor of St. Maurice Parish in Morrisonville, Ill. He was released in 1992 after serving about seven years for sexual assault and sexual abuse.
Ryan apparently waited four years after Campbell went to prison, according to church files, before asking for the priest's defrocking. It's unclear what accounted for the delay.

In his 1989 letter to Ratzinger, Ryan outlined Campbell's many offenses against children and asked for his laicization. He pointed out the local notoriety of the priest's case and said his crimes and those of another abusive priest had already cost the diocese $1.5 million in damages and legal fees.
"I fear the infliction of further pain upon the victims of his criminal activity and their families," Ryan wrote. "I fear that the diocese will suffer further pastorally and in public relations, to say nothing of greater financial damage."

Ratzinger refused, citing Vatican policy, and told the bishop to proceed with a church tribunal.
It is unclear whether a church trial was ever held for Campbell. After his release from prison, he was cajoled by Ryan and his subordinates into accepting his defrocking. Three years after Ryan's initial letter to Ratzinger, the bishop's request to Rome was granted.

For bishops attempting to remove a child molester without a church trial or the priest's cooperation in the 1980s, requests were rebuffed and sent back to diocesan tribunals where the cases could stagnate for years. While a full-fledged canonical trial could make sense given such a serious crime, bishops found them virtually inapplicable, in part because the statute of limitations very often had expired well before allegations had even been reported. Bishops' hands, in some cases, were tied.

"In that case, it was tied by the universal law of the church," said Monsignor Kenneth Lasch, a retired priest and canon lawyer who has advocated for abuse victims. "Rome would take the position at that time that unless he was convicted canonically, they wouldn't laicize."

Lena defended the church's handling of cases, but said it has been improved with revisions.
"Is our criminal justice system broken because procedures are complex, or because they are designed to ensure that an innocent person is not wrongly convicted? Any mature criminal justice system - including the canonical system - has two duties: to punish the guilty and, of no less importance, to protect the innocent from mistaken prosecution. Sometimes, in a rush to judgment, people forget about the latter," Lena said.
"And of course, legal systems can always be improved. I think the consensus is that the implementation of SST and the procedures developed in its wake improved the canonical system," he said.

SST is short for "Sacramentorum Sanctitatis Tutela," John Paul's 2001 letter that, among other things, mandated all abuse cases would be overseen by the Congregation for the Doctrine of the Faith, Ratzinger's office.

Kathie Sass, a spokeswoman for the Diocese of Springfield, said no one familiar with the intricacies of the Campbell case was still working in the tribunal and able to talk.
Sass said Ryan, who lives in a nursing home outside the diocese, was unable to respond to questions. He retired in 1999 under a cloud of accusations of sexual relationships with male prostitutes and at least one priest; his successor found that he had engaged in "improper sexual conduct," allegations Ryan denied.

David Clohessy, director of the Survivors Network of those Abused by Priests, said that in Campbell's case "and hundreds like it, Ratzinger chose to put concerns about dangerous pedophiles and the church's reputation above concerns about children's safety."
Others believe the ultimate blame lay with John Paul, whose policies the cardinal was interpreting.

"Ratzinger was just obeying his boss," said Doyle.

John Paul "certainly, I would say, is more culpable than Benedict," said Lasch.
The Vatican previously accepted involuntary laicizations, but turbulence of the 1970s, in which the Catholic Church suffered a huge worldwide loss of priests, helped push John Paul to revise the policy and promulgate the 1983 Code of Canon Law, which emphasized more due process rights for priests and discouraged penal sanctions.
"It didn't have any provisions in it for involuntary laicizations," said Msgr. John Alesandro, a canon lawyer and professor at Catholic University. "But I think most canonists believed that whether it was in the Code of Canon Law or not, the pope could do it."

John Paul did not, and as the abuse crisis exploded in the Catholic Church in the United States, bishops grew frustrated.
Alesandro sat on a Vatican-commissioned panel examining the policy, which ultimately was revised under "Sacramentorum Sanctitatis Tutela." In 2003, new revisions gave bishops the right to ask the Vatican to laicize a priest through a speedier administrative procedure, or for the CDF itself to forward a defrocking case directly to the pope if the evidence is overwhelming.
---
Associated Press writers Nicole Winfield in Vatican City and John O'Connor in Springfield, Ill., contributed to this report.

peanuts



kijk

voor die pot jam

ben ik

een dissident

nonpersoon

zondag, mei 30, 2010

Vis'n chips van de belchinees; gered gereedschap




Wat je allemaal wel niet met een krant kan doen

mea culpa media

Schuldbeladen kerk, pek met veren.

Het had een feestje moeten worden, er is een hoop belastinggeld voor uitgetrokken: Nederland geeft zichzelf en de wereld via de koninklijke bibliotheek een cadeau om U tegen te zeggen:
miljoenen krantenpagina's.


Als braaf calvinist schoof ik het een paar dagen voor me uit: niks ervan, eerst je werk afmaken dame, en had het huppelende plezier van de nieuwe jurk die je bijna aan mag.
Schatgraven, ervan overtuigd dat ik het aankon.
Niet dus.
Een artikel waar ik gister blij mee was, maakt me nu kotsmisselijk.

Een krantenartikel over een feest laat me bang kijken naar een eigenwijze gek, goddank een goede kop, die zo hard nodig is.

Er is geen sorry, het spijt me mogelijk voor het onrecht wat ik die man en de meer dan 30 jaar van zijn leven waarschijnlijk aan doe.

Pek! Peter Nissen c.s. die veren die daarbij horen heb je vast nog wel ergens of krijg je volgende week wel weer.



Winnipeg, Manitoba (May 28, 2010)

-- Survivors of Canada’s 150-year-old Indian Residential School system will gather in Winnipeg at The Forks from June 16 to 19 for the first of seven National Events to be hosted by The Truth and Reconciliation Commission of Canada (TRC).

The event is intended to draw together survivors, and others whose
lives have been impacted by the schools, to contribute their statements to the
public record.

“The voices of survivors must be heard,” says TRC Commissioner
Justice Murray Sinclair. “We are holding these National Events to listen to the
survivors and all those affected by residential schools. We want to reach out to
the larger community as well, to provide opportunities for healing and greater
awareness. Only by sharing these experiences will we truly understand them. This
process will help ensure that future generations receive the wisdom of the
people and move forward with respect.”

STATEMENTS & HEALING

The seven National Events to be held across Canada will provide individuals with a safe and culturally appropriate setting to provide a statement of their IRS experiences directly to the Commission. "Each statement is a unique experience that will be preserved to form an essential part of Canada’s known history. In this way, Canada will never forget what happened at Indian Residential Schools," says Justice Sinclair.

The process of statement gathering is often traumatic for survivors, and health supports will be available onsite for anyone experiencing difficulty.

In addition, traditional healing and meditation practices will be offered, along with opportunities for the community to make gestures of reconciliation. Representatives of Churches involved with residential schools will be available as well, to promote a fuller understanding of the impact the schools have had, and continue to have, on those involved.

PROGRAMMING & EVENTS

The official program begins with the Lighting of the Sacred Fire and Pipe
Ceremony on June 16, and concludes on June 19 with a traditional pow-wow.
Various musical artists, including Buffy Sainte-Marie, Susan Aglukark, and Blue
Rodeo, will add their voices to the call for healing and understanding of the
impact residential schools have had. Other event highlights include a
performance by Inuit throat singers and Métis Jamboree. Additional programming
will be available in other venues in addition to The Forks. The Winnipeg Art
Gallery will host an exhibit and Manitoba Theatre for Young People will feature
programming including a world premiere by playwright Ian Ross.

ABOUT THE TRC

The mandate of The Truth and Reconciliation Commission of Canada (TRC) is to inform all Canadians about what happened in Indian Residential Schools. The Commission was established as a result of the 2007 Indian Residential Schools Settlement Agreement, the largest class action lawsuit in the history of Canada at that time. The TRC will document the truth of survivors, families, communities and
anyone personally affected by the IRS experience. The aim of the Commission is
to guide and inspire Aboriginal peoples and Canadians in a process of
reconciliation and renewed relationships that are based on mutual understanding
and respect.

Programma


Dank je wel Eric Meert in Lubumbashi uit Vlaams Sint-Pieters-Leeuw.
Dank je wel Heer Borgermans.
Ik hoop dat jullie rijst van gouden borden lusten.

zaterdag, mei 29, 2010

Het knietje van Femke Halsema; turtles can fly!



De paus zou op Malta iin tranen zijn geweest.
Ik hoop voor hem dat hij dat vandaag over zijn Afrikareis van hem ook was, of tenminste een van die mensen van de pauselijke raad voor de sociale communicatie vandaag goed naar de kranten in Malawi heeft gekeken en hem dan -maar wel in een stil hoekje van een tuin of zo - de mop nog eens in zijn oren fluistert.
Wél in een stil hoekje want of Lombardi nu zo gelukkig zal zijn met de opgaaf met een stalen gezicht een mooi antwoord te vinden op de vraag waarom er zo gelachen werd?
Kan een Jezuitenhotemetoot met zijn gezicht in de plooi zeggen dat een paar dames geheel conform de opdracht van de Paus een paar trappen stevige in het kruis uitdeelden of zou hij dan een verhandeling houden over verschillen in spelregels van het damesvoetbal in ZuidAfrika vs dat van heren in Iowa?
Conclussie: nee Femke, als jij op het internet als lijsttrekker in je blootje mag staan en je knie mag laten zien, dan mag een woedende Mea Culpa Smeets op het internet de naam noemen van een man die slachtoffers maakte. Dat is zelfs heel verstandig
De hypocrisie van het pluche is een levensgevaarlijke en hele domme moraal gebleken.

De realiteit van criminaliteit en kinderrechten dwingt tot herbezien van gereedschapskisten en grensrechters.
Laat je een goed informeren, want dat was een meer dan buitengewoon dom pluchen knietje, Mevrouw Halsema!

Regierungsbeauftragte startet Telefonberatung für Missbrauchsopfer

Opfer sexuellen Kindesmissbrauchs können seit Freitag auch bei der Regierungsbeauftragten Christine Bergmann (SPD) telefonisch Rat und Hilfe einholen.

Mit der telefonischen Beratungsstelle startete die Beauftragte auch eine Homepage, die weitere Kontaktmöglichkeiten und Informationen für Betroffene bietet, wie Bergmann in Berlin mitteilte. "Wir wollen den Betroffenen die Möglichkeit geben, über das ihnen angetane Unrecht zu sprechen", erklärte sie.

Melden können sich bei der telefonischen Anlaufstelle auch Angehörige oder Menschen, denen in ihrem beruflichen oder privaten Umfeld Missbrauchsfälle auffallen.

Das Amt der Regierungsbeauftragten war im März nach Bekanntwerden hunderter Fälle sexueller Gewalt gegen Kinder und Jugendliche in kirchlichen und anderen Erziehungseinrichtungen ins Leben gerufen worden. Die 70-jährige Sozialdemokratin Bergmann hatte sich bereits als Familienministerin in der rot-grünen Regierung von Altkanzler Gerhard Schröder (SPD) mit dem Thema sexuelle Gewalt befasst.

In den vergangenen Monaten gingen nach Angaben Bergmanns bereits ungefähr 500 Berichte von Hilfesuchenden ein.

Demnach berichteten mehr Männer als Frauen über ihre Missbrauchserfahrungen. Die meisten von ihnen seien in Einrichtungen missbraucht worden, vor allem der katholischen Kirche.

Die telefonischen Gespräche können nach Angaben der Regierungsbeauftragten auch anonym geführt werden. Für die Betreuung der Anrufer stehen den Angaben zufolge Sozialpädagogen, Psychologen und Mediziner zur Verfügung.

Eine therapeutische oder rechtliche Beratung ersetzt die Anlaufstelle aber nicht.
Sie nehme nur Anliegen entgegen und zeige Möglichkeiten der Unterstützung auf, teilte die Regierungsbeauftragte mit.

Mit den Missbrauchsskandalen befasst sich seit April auch ein Runder Tisch aus Vertretern von Schulen, Kirchen und Opferverbänden. Die Berichte der Betroffenen an die Beauftragte sollen auch in die Empfehlungen des Runden Tisches einfließen.

Presserat: "Titanic" zeigte Jesus als Opfer

Die "Titanic"-Karikatur eines Priesters, der sich an Jesus vergeht, hat im April für Empörung in Deutschland gesorgt. 198 Beschwerden gingen beim Presserat ein.
Der entschied nun, die Redaktion nicht zu rügen. Jesus werde in der Zeichnung nicht verhöhnt, sondern als Opfer dargestellt.

Der Presserat tat die Empörung am Donnerstag als unbegründet ab. Die Karikatur sei die zugespitzte Darstellung eines gesellschaftlichen Missstandes innerhalb der Institution Kirche und als solche keine Schmähung, teilte der Rat mit.

Aufgabe von Karikaturen und Satire sei es, Diskussionen in einer Gesellschaft so aufzugreifen, dass sie diese pointiert und manchmal auch an Grenzen gehend darstellt. Die Karikatur der "Titanic" sei provozierend und deshalb aufrüttelnd. Jesus am Kreuz werde in der Karikatur als Opfer darstellt.
Es handele sich somit nicht um die Verhöhnung der religiösen Gefühle der Gläubigen, sondern um eine Kritik an den Würdenträgern und der dahinter stehenden Kirche.

Kirche muss mit Kritik leben

Die Vorsitzende des Beschwerdeausschusses des Presserats, Ursula Ernst, erklärte, eine Kirche, die ein Fehlverhalten ihrer Mitarbeiter decke, müsse mit dieser Art von Satire leben. "In einer Demokratie ist die Pressefreiheit ein maßgebliches Gut, die auch Kritik an ihren Grundpfeilern, wie sie das Christentum in Deutschland darstellt, mit einschließt", teilte Ernst mit.

Ende April hatte sich auch die Staatsanwaltschaft Frankfurt dazu entschieden, die Karikatur der "Titanic" nicht zu ahnden. 18 Strafanzeigen waren damals bereits gegen das Magazin eingegangen. Die Vorwürfe der "Volksverhetzung" und der "Beschimpfung von Bekenntnissen" seien nicht haltbar, erklärte die Staatsanwaltschaft.


Jesuitenschulen: Prügel aus sexuellen Motiven,

Die Jesuiten haben über Jahrzehnte sexuelle und körperliche Gewalt gegen Kinder an den Schulen des Ordens gedeckt. Inzwischen sind 205 Fälle von Missbrauch an Jesuitenschulen bekannt.

Die Täter wurden in mehreren Fällen von ihren Oberen aus der Schusslinie gebracht und an andere Orte versetzt, wie Ursula Raue, die Missbrauchs-Beauftragte der Jesuiten, am Donnerstag bei ihrem Abschlussbericht zu dem Skandal in München sagte. „Man hat dafür gesorgt, dass die verschoben wurden.“ Insgesamt gingen bei Raue seit dem Bekanntwerden des Skandals Ende Januar 205 „Opfermeldungen“ ehemaliger Schüler des Berliner Canisius-Kollegs und mehrerer anderer Jesuitenschulen ein. Die meisten Fälle ereigneten sich größtenteils in den 70er- und frühen 80er-Jahren.

Gefragt von hier bin ich Raue ließ keinen Zweifel, dass die Vorgesetzten mehrerer pädophiler Patres die Täter deckten: „Man wusste, da ist einer, der fummelt gerne rum, und der andere hat den Spitznamen ‚Pavian’“, schilderte die Missbrauchsbeauftragte. Die zwei Haupttäter, von Raue als „Pater Anton“ und „Pater Bertram“ identifiziert, waren beide im Laufe der Jahre sowohl am Berliner Canisius-Kolleg wie auch an anderen Jesuiten-Schulen tätig – versetzt wurden sie jeweils stillschweigend eben wegen der Missbrauchs-Vorwürfe. Beide sind heute nicht mehr Mitglieder des Ordens. Mehrere Ordensleute schlugen die ihnen anvertrauten Kinder brutal. Dabei sei häufig ein „sexueller Aspekt“ dabei gewesen, sagte Raue. „Er (der Täter) hat gestöhnt, und es hat komisch gerochen.“

Missbrauch und grobe Gewalttätigkeit
Zu Missbrauchsfällen kam es nach Raues Bericht an den drei Jesuiten-Kollegien in Berlin, St. Blasien und Bonn sowie an zwei weiteren Einrichtungen, die der Orden heute nicht mehr betreibt.
In den meisten Fällen machten sich die Ordensleute an Jungen heran.
Hauptbeschuldigte sind laut Raue insgesamt zwölf Patres, von denen sechs inzwischen verstorben sind, sowie zwei weltliche Mitarbeiter.
Den Beschuldigten werde von mehr als einem Opfer oder Zeugen Missbrauch oder grobe Gewalttätigkeit oder beides vorgeworfen, auch Mitwisserschaft werde dieser Gruppe vorgeworfen.
32 weitere Patres, weltliche Lehrer oder Erzieher seien bisher von nur einem Opfer genannt worden.
Provinzial Stefan Dartmann sagte anschließend: „Im Namen des Ordens anerkenne ich mit Scham die Schuld und das Versagen des Ordens.“ Er entschuldigte sich bei den Opfern und räumte ein, dass die Aufklärung nur langsam anlief: Die Jesuiten seien „dem Drängen der Opfer nicht immer so schnell nachgekommen, wie diese das gefordert haben“. Dartmann forderte Erklärungen von den damaligen Oberen der Gesellschaft: „Als Provinzial erwarte ich, dass die Mitbrüder, die damals in Verantwortung standen, ihrerseits Stellung zu den nun vorliegenden Fakten beziehen.“ Die damaligen Ordens-Verantwortlichen, die die Täter deckten, sind heute alle über 70 und inzwischen pensioniert.

Entschuldigung ja, Entschädigung nein

Die „Gesellschaft Jesu“ will nun um Versöhnung bei den Opfern werben. Dartmann erklärte, er sei bereit, „jedes Opfer persönlich um Entschuldigung zu bitten“. Finanzielle Entschädigung will Dartmann aber nicht zahlen, solange der Runde Tisch der Bundesregierung keine Empfehlung dazu ausgesprochen hat.

Die Jesuiten hatten im Januar unbeabsichtigt die Flut der Missbrauchsvorwürfe gegen katholische Geistliche ins Rollen gebracht. Auslöser war ein Brief des heutigen Leiters des Berliner Canisius-Kollegs, der den Missbrauchsvorwürfen als erster systematisch nachging. Raue sagte, bei vielen Opfern hätten die Übergriffe schlimme Auswirkungen auf ihren weiteren Lebensweg gehabt.
„Diese Leute, die sich da gemeldet haben, sprechen fast durchgängig von gebrochenen Lebenswegen, von Angst und Depressionen, Problemen im sexuellen Bereich und zerstörten Ehen und Eheproblemen.“

blindegeleidehonden




Coping is " a cognitive and behaviorial effort to master, tolerate or reduce external and internal demands and conflicts among them"
(Folkman & Lazarus, 1980)

vrijdag, mei 28, 2010

Black widow dreigt inheems te worden

Paus pleit voor wettelijk statuut migranten


Geplaatst door onze redactie op vrijdag 28 mei 2010 om
VATICAANSTAD (RKnieuws.net) - Paus Benedictus XVI heeft er vandaag voor gepleit het onthaal en de integratie van de migranten te bevorderen. Hij pleitte voor maatregelen die de wederzijdse uitwisseling en verrijking promoten. De migranten moeten een wettelijk statuut krijgen, aldus de paus.


Volgens de kerkleider moet er een evenwicht komen tussen noodzakelijke restrictieve maatregelen en het bestrijden van verachtelijke mensenhandel. De diverse internationale organisaties kunnen door onderlinge samenwerking en samenwerking met de Staten een rol spelen in het verzoenen van de erkenning van de rechten van de persoon en het principe van de nationale soevereiniteit, met name wat de eisen van de veiligheid en de controle van de grenzen betreft. Over de toelating van migranten of hun gedwongen uitwijzing moet er overleg zijn tussen de regeringen en de internationale migrantenorganisaties, aldus de paus. Hij herinnerde er evenwel aan dat het toekennen van rechten gepaard met de erkenning van plichten





Campo de Ourique



En heel diep in de bergen lagen Frederik, Richard en Sebastiaan.
Loop op je tenen, mijn zoon, laat ze slapen
want soms als je heel goed luistert
kun je het zagen horen

woensdag, mei 26, 2010

Obama's aanfluiting van de RKK: jongens we hebben wel wat beters te doen!

WASHINGTON (RKnieuws.net) - De regering Obama heeft de hoogste rechtsinstantie in de VS, het Supreme Court, verzocht om ervoor te zorgen dat het Vaticaan over immuniteit beschikt in een pedofiliezaak in de VS en dat de hoge kerkelijke instanties, onder wie paus Benedictus XVI, niet voor getuigenissen worden opgeroepen.

Rent-a-Baby
Date:
23 May 2010 07:00

Our story starts at Sipumelele children's home in Edleen, Johannesburg, where founder Elsabe Coetzee takes care of some of the city's orphaned and abandoned children.
Elsabe Coetzee (Founder: Sipumelele): 'And I had an encounter one weekend night with a child at a traffic light. And it changed my life; I just saw those empty eyes and I thought to myself, 'What a waste of human potential.'
And then after that in 2004 somebody donated this house, which the children chose, and the rest is history.
...

Geplaatst: 25 mei 2010
door onze correspondent Gineke Mons
JOHANNESBURG - Bedelende vrouwen in Zuid-Afrika huren voor omgerekend twee euro per dag baby's, om meer geld te kunnen verdienen. Die baby's worden vaak verwaarloosd en soms ook gedrogeerd of bewust verminkt.
Dat zo onthulde het tv-programma Carte Blanche deze week. De minister voor Vrouwen, Kinderen en Gehandicapten, Noluthando Mayende-Sibiya, heeft met afschuw gereageerd op de praktijken.

Op drukke kruispunten staan de bedelende vrouwen hele dagen in de zon, met veelal gehuurde kinderen op hun rug. De kleintjes drogen uit, hebben een plastic zak als luier, vallen flauw en zijn soms op sterven na dood, zo toonde de schokkende reportage.

De zaak is aangeslingerd door de kinderwelzijnsorganisatie Siphumelele in Kempton Park, die probeert deze vorm van kindermisbruik terug te dringen. Volgens directrice Elsabé Coetzee zijn er rond Kempton Park zeker tientallen vrouwen actief, vooral Zimbabwaanse, die bedelen met kinderen op de rug. ,,Maar je ziet het door het hele land'', verzucht ze. ,,Het is vreselijk. Ik ben heel blij dat dit nu wordt opgepikt door de media.''

Het volledige artikel kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van woensdag 26 mei.

dinsdag, mei 25, 2010

Malta A welcome legislative proposal

The fact that plans are in the pipeline to amend legislation to make the reporting of child abuse to the competent authorities mandatory is very welcome.

To date, there is no legislation in Malta, in contrast to some to the legal state of affairs some other countries, that mandatorily requires the reporting child abuse. As matters stand, that decision is left completely to the person with knowledge of any such abuse.

In an interview in today’s paper, Minister Dolores Cristina could not have been clearer when she states that the reporting of child sex abuse should be made mandatory and any amendments to the current legislation should ensure that the law provides for children’s complete protection.

She adds, “I am all for making sure that legislation covers child abuse completely. Every case of child abuse has to be reported to the police and action has to be taken. When there is a case of alleged child abuse, nobody has a right to protection.

It is in the best interest of children for cases to be reported by whoever is aware of them.”

The comments will certainly be greeted with open arms by many who have been campaigning against the status quo in this respect.

Such legislative amendments, if enacted at the end of the day, would also close a yawning gap between the church and state when it comes to the thorny issue of clergy abuse – an issue that has been so topical over the last month in the lead up to and the aftermath of the Pope’s visit to Malta and his landmark meeting with Maltese abuse victims.

In a bid to contain the damage to the Church’s reputation, following wave after wave of abuse scandals earlier this year, in April the Vatican had issued a new set of guidelines on what bishops should do when confronted with abuse cases.

The guidelines stipulate that where a country requires abuse to be reported, the Church must follow the law of the land and report any such abuse to the civil authorities. The problem in Malta, however, is that there never been any such obligation and as such, the Maltese Church has remained exempt from the rule.

That gap, should the legislative amendments go through, will be closed and, as per the Vatican’s guidelines, the Maltese Church would in future be duty-bound to report any abuse that comes to its attention to the appropriate authorities and no longer handle accusations on its own steam.

It is high time that the issue is dealt with by the government.


Shattered lives

Education, Employment and Family Minister Dolores Cristina is right. Reporting child abuse should be made mandatory, she told The Malta Independent on Sunday yesterday.

As a consequence, all those who in some way or another hide abuse or prevent others from reporting it should be held accountable.

One could go even further and propose that, if and when a register of child abusers is established – and one hopes that it will see the light of day sooner rather than later – people in this register could not be employed by entities or organisations that deal with children. Any employer caught doing this should face a severe penalty. We cannot continue to have situations where child abusers are employed in places where they come in constant contact with children, such as in football nurseries.

So far, the Maltese law does not oblige anyone to report cases of child abuse, be they physical, emotional or sexual. But this is tantamount to being an accomplice in the crime, or hiding the same crime. And this needs to be rectified.

Malta has come a long way in terms of child protection. Over the past years we have had several laws which were either updated or introduced to meet with today’s needs. The Adoptions Act was revised while the Fostering Act was introduced. The Office of the Commissioner for Children was also set up.

Now we need to go another step forward.

In the wake of so many scandals that have rocked the Catholic Church all over the world, including in Malta, the awareness on this type of crime has increased. The adults who have spoken up to say that they were abused by priests when they were children have opened the way for the better safeguarding of today’s children. Their courage is commendable.

Of course, it is not only those children under the care of the clergy that are abused. There are many other children who unfortunately are also abused in their family surroundings, some even by their parents and close relatives.

Often, these cases are not reported. Often, others would know that abuse is being committed, and yet they keep their mouth shut either because they fear the same abuse or simply to keep matters within the confines of the family. And so the abuse continues, sometimes getting worse, and many more lives are shattered.

By reporting abuse – and by putting the onus on people who know it is happening to report it – there is a better chance that it will stop. Although even one instance of abuse is despicable and could change a person’s life, if this abuse is repeated and constant, matters become even worse. And therefore the earlier abusers are reported, the better the chance that the abuse stops and the perpetrators are brought to book.

Although there should not be any need for having a law to report abuse – any person with a conscience should feel compelled to go to the authorities if he or she knows abuse is taking place, particularly on an innocent child – such legislation is necessary as it will hopefully push all those who would otherwise keep mum to speak up.

Malta: "Reporting child abuse should be made mandatory", minister Dolores Cristina insists

Malta Independent on Line
Francesca Vella

Minister for Education, Employment and the Family Dolores Cristina is insisting that reporting child sex abuse should be made mandatory and any amendments to the current legislation should ensure that the law provides for children’s complete protection.

Ms Cristina made her comments in an interview with The Malta Independent on Sunday exactly one month after Pope Benedict’s visit to Malta, during which he met eight men who say they were abused by priests as children.

Reports of child sex abuse cases by members of the clergy have rocked the Catholic Church over the past couple of months, and the Vatican has issued new guidelines which specify that child sexual abuse cases should be reported to the police if required by law.

However, both Monsignor Charles Scicluna, the Promoter of Justice in the Congregation for the Doctrine of Faith, and Judge Victor Caruana Colombo, head of the Archbishop’s Curia’s Response Team, have confirmed that, as matters stand, Maltese law does not oblige anyone to report cases of sex abuse.

Prime Minister Lawrence Gonzi said recently that the government is open to talks with regard to possible changes to the law regulating child abuse investigations.
While saying that a number of laws affecting children have been updated or introduced for the first time, Ms Cristina said: “I am all for making sure that legislation covers child abuse completely. Every case of child abuse has to be reported to the police and action has to be taken.

“When there is a case of alleged child abuse, nobody has a right to protection. It is in the best interest of children for cases to be reported by whoever is aware of them.”

Minister calls for a children’s rights NGO

Education, Employment and the Family Minister Dolores Cristina has called for a non-governmental organisation that works specifically in favour of children’s rights.

In an interview with this newspaper, Mrs Cristina said she’s always felt the lack of a strong parents’ organisation for children or some kind of NGO.
“We haven’t got an NGO whose aim is specifically to give children a voice. We need a strong organisation consisting of professionals, teachers, parents and anyone else interested in protecting children.

“We have school councils; we have NGOs working in favour of disabled children, but not a single organisation that works specifically for children. The Commissioner for Children’s office is not an NGO.”

Speaking about children in residential care, Mrs Cristina explained that no matter how good the care provided in residential homes run by the Church, the best place for children is within the family.

Keeping this in mind, as well as the ageing population among nuns and other members of the clergy, the government will be investing in projects by means of which small groups of children (a maximum of 10) will be given the opportunity to live in a house. A pilot project is currently underway at a Balzan residence that houses six boys.

Apart from that, said Mrs Cristina, there is also a group of children with challenging behaviour living in another residence owned by the Church in Zejtun. The project is funded by the government, run by Richmond Foundation, in a property owned by the Church.
“Little by little, we have to move away from the idea of institutionalisation,” said Mrs Cristina.

Asked about Lourdes Home in Gozo, which was closed down in 2008 after allegations of physical abuse on children were confirmed, Mrs Cristina said would love to have it re-opened in partnership with the Church. Recently, Gozo Bishop Mario Grech expressed a desire to have it re-opened. Mrs Cristina said: “The government has no problem having a partnership with the Church on another project”.

Going on to speak about fostering, the minister said the country is very lucky to have a good number of couples interested in fostering, some of whom have children of their own.
She said fostering is intended to give children the opportunity to live within a substitute family with the aim of some day returning to their natural family.

At the same time, Mrs Cristina urged the courts to use the power to free children for adoption if their natural parents do not show an interest in the child who is institutionalised or in foster care for a period of 18 months.
“The Adoptions Act gives the courts this power, but it uses it minimally. The courts should use this power more frequently, because it is totally unfair for children to live in an institution when they had the opportunity to live in the family.

“We’re talking about parents who do not show that they are genuinely working towards being able to one day take their child back into their family. Why should children be deprived of growing up in a family environment, simply to defend parental rights? Children are not the possessions of parents. They are family members in their own right.”

Mrs Cristina said that in the past few years the government has updated and introduced various pieces of legislation that affect children. She mentioned, among others, the Adoptions Act, which was revised, as well as the introduction of the Commissioner for Children’s Act and the Fostering Act.
There is definitely other legislation that needs to be looked into, said the minister. Take corporal punishment, she said; the law refers to “reasonable chastisement”.“But what is reasonable chastisement? We need to make certain clarifications. Let’s not take it as far as saying that smacking a child on the hand is chastisement; we have to be practical. But it is certainly not reasonable chastisement to beat up a child with a belt.”

Going on to speak about children of parents who are going through separation proceedings, Mrs Cristina said: “We have to make sure that children have a voice and access to advocacy in their own name”.

The courts have to take children’s interests into consideration, and if the child is old enough to express an independent opinion, then s/he should be heard in court.

“Children are the vulnerable ones in such situations and they should be given priority in court. Young children’s views could be represented by means of social workers, but children who can openly express their views should be heard in court.”

The minister also spoke in detail about child sex abuse, saying that reporting should be mandatory. Child abuse cases need to be uncovered, she insisted.

“If I know of a child sex abuse case and I fail to report it, yes I should be held responsible. We need to ensure that children are completely protected.”

maandag, mei 24, 2010

Verzwegen revolutionair wetenschappelijk onderzoek maakt Commissie Deetman overbodig

Prof. dr. P.J.A. (Peter) Nissen : "[...]Dat misbruik kun je de kerk niet verwijten..."

Trouw Interview
22 mei 2010
Monic Slingerland


Nu nog een hart- en nierenspecialist gezocht.

Adoption rights questioned

RTE Prime Time

Eithne O'Brien reports that 42,000 adoptions took place in Ireland in the 50s, 60s and 70s, and that many of those children want to know more about their past

Barry Andrew, Minister for Children, says that he is bound by the Constitution, and that the rights of birth mothers have to be weighed against those of the adopted children
If you have been affected by the issues raised in this programme you can contact: Adoption Loss-Natural Parents Network of Ireland PO Box 6714,Dublin 4

http://www.adoptionloss.ie/

(1890) 200046 OR Adoption Rights Alliance086 /2359127 (9am-5pm)

zondag, mei 23, 2010

Where are the children?



The unmarked graves of 40 children from the Bethany Home, a Protestant residential institution, have been discovered in Dublin.

The graves contain the bodies of former residents of the institution which operated in Blackhall Place, Dublin, from 1921-34 and in Orwell Road, Rathgar, until it closed in 1972.

The institution was a combined maternity home, children’s home and place of detention for women convicted of petty theft, prostitution, infanticide and birth concealment.

Over 40 children were recorded as dying in a period when the home had 19 babies resident on average per month, according to Griffith College Dublin academic Niall Meehan.

The unnamed children were then independently traced by Mr Meehan to Mount Jerome Cemetery, Harold’s Cross, Dublin, most of whom are in adjoining unmarked common graves.

The infant residents were buried at the cemetary between 1935 and 1936 when Bethany Home Dublin was required to register child mortality under the Maternity Act of 1934

Survivors of Bethany are now campaigning for a monument to remember the babies, who had an average age of three to six months. They also plan to set up a support group for past residents of the combined children’s home, maternity home and detention centre for female convicts.

Patrick Anderson-McQuoid, who was brought to Bethany shortly after he was born in 1947, said a memorial would finally give recognition to the children who passed through the doors of the home.

“It was part of the culture at that time and it’s taken all this time to show itself - it’s better later than never,” he said. “It’s an important thing to acknowledge the children who were brought there and let people know where they are.”
Mr Anderson-McQuoid spent several years at the home before he was adopted by a family in Co Down.

The 62-year-old went on to carve out a successful career in the arts but said his time at Bethany has never left him. “A lot of people tend to block things out but for me you have to deal with these things because eventually they’ll creep up on you,” he added. “It was a bit of a shock to hear about the graves but it’s somewhere for the families to go to".

Mr Meehan also backed calls for Bethany survivors to have access to the State’s redress scheme for similar institutions.











“It was social prejudice facilitated and promoted by the State that they were sent into these homes, so they do deserve redress,” he said. “These graves tell us that so-called illegitimate children were of no importance in Irish society at that time".“If they died they were buried in common graves and forgotten about and expected to be forgotten about forever. We’re reversing the stigma and the neglect of decades past.”

A Church of Ireland spokesman said the home was run by an independent board of trustees drawn from the Protestant community at large.“The death of children in the Bethany Home, however caused, was tragic and the wish to raise a memorial to those who died is a very worthwhile one, but it is up to individuals to decide whether or not they wish to contribute,” he added.

“The decision about whether or not to include the Bethany Home in the redress scheme is something for the redress board".“The Church would have no objection to it being included if the board so decided".

Additional Reporting: PA




vrijdag, mei 21, 2010

Goede Morgen 'Waarde gelovigen, ik zal het risico van de publieke lynchpartij nemen'


21/05/10 07u00

In een pastorale brief aan alle gelovigen vragen de Belgische bisschoppen de slachtoffers van seksueel misbruik, hun naasten en de samenleving om vergeving (DM 20/5).


...

Ik schreef een toespraak voor de Brugse bisschop Roger Vangheluwe. Het staat hem vrij mijn tekst te gebruiken bij een eventuele comeback.

'Waarde gelovigen,Woorden schieten te kort om uitdrukking te geven aan het knagende besef van de blijvende en onherstelbare schade die ik heb aangericht. Er zijn limieten aan wat er te vergeven valt. Ik heb deze limiet overschreden en vraag geen vergiffenis.

De afgelopen weken heb ik gecontempleerd, eerst bij de paters in Westvleteren. Zoals velen onder u allicht in de krant konden lezen, ontving de abt e-mails met een tonaliteit waarvan hij het bestaan niet kon bevroeden. De abdij werd omsingeld door cameraploegen. De ruiten van ons bisschoppelijk paleis werden bekogeld met stenen. En ook dit stond in de krant: in Wevelgem spoorde een lerares in de catechese de kinderen ertoe aan om foto's van mij te verscheuren en te bespuwen. Dit is het punt waarop wij gekomen zijn: het vormsel houdt in dat wij onze kinderen leren haten en spuwen.

Het is in deze omstandigheden dat ik op eigen initiatief de abdij van Westvleteren heb verlaten. Het werd verondersteld een geheim te zijn, maar Facebook heeft het einde ingeluid van dat concept. Mocht u het dus nog niet weten: mijn actuele residentie is de abdij van de trappisten in het Noord-Franse Godewaersvelde.Wij worden hier gewekt om drie 4s ochtends om te bidden en beëindigen ons laatste gebed rond achten in de avond. Nachtwake, lauden, terts, sext, none, vespers en completen. We kunnen gerust stellen dat wij hier bidden dat de stukken ervan afvliegen. En nu ga ik u iets zeggen, waarde gelovigen. Grote nieuwe inzichten zijn er tijdens deze gebedstonden niet gekomen.

Het enige inzicht dat kwam, trof mij vorige zondag. De tv stond afgesteld op Eén, er bereikten ons beelden van de Gay Pride in Brussel. Wij, hier in de abdij, keken allen geboeid toe. Mijn gedachten gingen terug naar Roeselare waar ik in de jaren veertig opgroeide. In Roeselare hadden wij geen Gay Pride. De enigen binnen mijn omgeving die er misschien een hadden willen organiseren, waren geestelijken. Het waren zij die ons leerden deze zondige gedachten te onderdrukken. De hulp van Hem af te smeken. Dat is wat ik zestig jaar lang ben blijven doen en zie tot waar het ons heeft geleid.Wat ga ik nu doen, met de luttele jaren die mij resten? Mijzelf verstoppen in alweer een nieuw geheim klooster? Nog vroeger opstaan om te bidden? Mijzelf geselen tot ik erbij neerval?

Ik wil wel, waarde gelovigen, maar gaat een van deze keuzes ergens enig leed wegnemen of voorkomen?

Wij, geestelijken, moeten ons beginnen afvragen wat
....

verdere tekst

De kerk moet ophouden de ideale schuilplaats te zijn voor seksuele delinquenten. Daarom, waarde gelovigen, verlaat ik deze abdij en zult u mij de komende dagen en weken zien bij Phara, De zevende dag, Telefacts en Kanaal Z. Al wie mij uitnodigt krijgt mij in de studio. Ik zal praten, ik zal een persoonlijke getuigenis afleggen. En ik zal hopen dat dit kan helpen voorkomen dat anderen dezelfde stommiteiten begaan. Het lijkt mij nuttiger tijdsbesteding dan de vespers en de lauden.'
<



Zwijgen over een misdrijf

Ex-bisschop Roger Vangheluwe werd eind vorige week een eerste keer verhoord door het parket van Brugge. Dat raakte pas gisteren bekend.

Het verhoor vond plaats drie weken nadat Vangheluwe het jarenlange misbruik van een neef had bekend. Dat lijkt lang, maar volgens het parket is die termijn heel normaal.Er wordt onder meer onderzocht of Vangheluwe, door zijn eigen verleden, extra mild is geweest voor geestelijken in zijn bisdom die ook minderjarigen misbruikten.

Het wordt een delicaat onderzoek.

Zwijgen over een misdrijf is niet strafbaar. Alleen ambtenaren zijn wettelijk verplicht om strafbare feiten te melden aan het gerecht.

De grens tussen zwijgen en schuldig verzuim is soms heel dun. Als het parket kan aantonen dat Vangheluwe op pedofilie betrapte priesters overplaatste naar een plek waar ze weer met kinderen in contact konden komen, zou dat geïnterpreteerd kunnen worden als schuldig verzuim.

"Ik lieg alleen als het nodig is" Richard Sipe over Roger Mahony
BRUSSEL - Het verhaal van ex-diaken Marc V. illustreert nogmaals pijnlijk hoe makkelijk geestelijken in het verleden met kindermisbruik wegkwamen.
Ruim 25 jaar na de feiten wordt hij alsnog aangepakt.
Van onze redacteur

In hun pastorale brief gaven de Belgische bisschoppen woensdag in duidelijke taal toe dat de kerk het misbruik van minderjarigen tientallen jaren lang 'onzorgvuldig heeft behandeld'. Het verhaal van Marc V., van wie gisteren bekendraakte dat hij opstapt als diaken, toont wat dat in de praktijk kan betekenen.



Een reconstructie.
15 april jongstleden, in volle paasvakantie.
Van het schandaal rond Roger Vangheluwe is nog geen sprake. Het Eén-programma Koppen brengt een reportage over misbruik in de kerk. Eén van de geïnterviewden vertelt het verhaal van zijn broer. Als kind was hij op het internaat misbruikt door een godsdientsleraar. In 1985 wordt die daarvoor aangehouden.


Een jaar later acht de rechter de feiten bewezen en wordt de leraar schuldig bevonden aan 'aanranding van de eerbaarheid'. Maar zijn advocaat slaagt erin de gunst van de opschorting te bedingen. Daardoor behoudt de man zijn blanco strafblad en kan hij blijven lesgeven.De jongen kan de feiten niet plaatsen. Hij begint zichzelf te verminken, pendelt zeven jaar lang tussen thuis en de psychiatrie, onderneemt meerdere zelfmoordpogingen. In 1991, hij is dan 21, stapt hij uit het leven.

Vier jaar later.

De nabestaanden lezen in de krant dat de leraar in kwestie tot diaken is gewijd ergens in West-Vlaanderen. De moeder van de jongen had die wijding proberen te verhinderen, maar bisschop Vangheluwe zou haar geadviseerd hebben 'te vergeten en vergeven'.


19 april jongstleden, de maandag na de paasvakantie.
Marc V. trekt, zoals elke maandag sinds zijn indiensttreding eind de jaren 1980, naar een Buso-school in de buurt van Kortrijk. Hij geeft er 'geïntegreerde algemene en sociale vorming' aan mentaal en fysiek gehandicapte kinderen. Hij zal er de hele week voor de klas staan.

Vrijdag 23 april. De Brugse bisschop Roger Vangheluwe geeft toe dat hij jarenlang een minderjarige neef heeft misbruikt en neemt ontslag.

'De maandag daarna heeft Marc V. gebeld dat hij ziek was', zegt de directrice van de Buso-school. 'Ik heb hem gezegd dat hij moest laten weten hoelang hij zou thuisblijven nadat de dokter was langsgeweest. Wat later heeft hij teruggebeld: hij zou wegblijven tot 16 mei.'
Maar zijn verleden werd mee opgerakeld in de storm rond de bisschop. De schok was groot in de school.

'Ik heb hem intussen gevraagd om thuis te blijven tot het einde van het schooljaar', aldus de directrice. 'Ik wil het hele dossier doornemen en kijken wat we kunnen doen. Het is uiteraard mijn plicht om op te komen voor de ouders, de kinderen en de leerkrachten.

Maar eerlijk gezegd: als hij hier morgen met opgeheven hoofd binnenwandelt, heb ik wettelijk gezien geen enkel middel om hem weg te sturen. Hij heeft een blanco strafblad. Ik ben in het bezit van een bewijs van goed gedrag en zeden daterend van 2002.' V. is ook vastbenoemd. En tijdens zijn ziekteverlof wordt hij gewoon doorbetaald.

De directrice benadrukt dat er op school nooit een klacht gekomen is. 'Hij was altijd heel voorzichtig. Als leerlingen lichamelijke verzorging nodig hadden, liet hij dat altijd over aan de kinderverzorgers.

'Gisteren raakte ook bekend dat Marc V. vorige week zijn ontslag indiende als diaken na overleg met kanunnik Koen Vanhoutte, die het bisdom Brugge leidt in afwachting van een vervanger van Roger Vangheluwe. 'En er is geen enkele intentie om die man in de toekomst nog een pastorale taak te geven', zegt Peter Rossel, de woordvoerder van het bisdom.

Jan Desloover

Keine Anzeigepflicht für Dritte bei sexuellem Missbrauch


20.05.2010
Focus on Line

Wer als Dritter von einem sexuellen Missbrauch erfährt, soll auch weiterhin nicht gesetzlich zur Anzeige verpflichtet sein. Wie Justizministerin Sabine Leutheusser-Schnarrenberger am Donnerstag mitteilte, ist dies das erste Ergebnis der Arbeitgruppe des Runden Tisches gegen Kindesmissbrauch, der sich mit strafrechtlichen Fragen auseinandersetzt.

Die FDP-Ministerin sagte, dies sei Konsens unter den rund 70 Teilnehmern in ihrem Haus gewesen. Mit dem Verzicht auf einen neuen Straftatbestand soll vor allem den Opfern Zeit und Gelegenheit bleiben, sich einer Vertrauensperson mitzuteilen. Ihnen soll es erspart werden, sofort mit einer Anzeige durch ihre Vertrauensperson rechnen zu müssen.

In dieser ersten Sitzung der Justiz-Arbeitsgruppe sei es vor allem um die Stellung des Opfers im Zusammenhang mit Verfahren und Ermittlungen gegangen, sagte die Justizministerin. Zu dem Gremium gehören Wissenschaftler, Vertreter der Kirchen, der Justiz und der Politik sowie Repräsentanten von Opfer-, Sport-, Schul-, Familien- und Jugendverbänden.

Politisch brisante Themen wie die Entschädigung für Missbrauchsopfer und Verlängerung von Verjährungsfristen sind in der Runde noch nicht im Detail besprochen worden. Leutheusser-Schnarrenberger kündigte die nächste Sitzung ihrer Arbeitsgruppe für Mitte Juli an. Sie sprach von einer hervorragenden, sachlichen Diskussion.

Der Runde Tisch unter Leitung der Ministerinnen für Justiz, Familie und Bildung hatte erstmals im April getagt und will im September erste Ergebnisse seiner Arbeitsgruppen erörtern. Das Gremium war eingerichtet worden nach skandalösen Enthüllungen von Übergriffen und Missbrauch in kirchlichen und staatlichen Schulen und Einrichtungen.

Eine strafrechtliche Verfolgung der Taten ist wegen Verjährung in vielen Fällen nicht mehr möglich.
Der Runde Tisch soll nun das Geschehene aufarbeiten und Wege finden, Kinder in Zukunft vor sexuellen Missbrauch besser zu schützen.

Arbeitsgruppen unter Leitung des Familien- und des Bildungsministeriums befassen sich unter anderem mit verschärften Anforderungen an Erzieher und Jugendbetreuer und einer gezielteren Ausbildung von Ärzten.

Die von der Bundesregierung eingesetzte Beauftragte, die SPD-Politikerin Christine Bergmann, soll vor allem als Anlaufstelle für Betroffene fungieren.
Wie Leutheusser-Schnarrenberger sagte, erhofft die Justiz-Arbeitsgruppe sich von Bergmann auch Erkenntnisse zur Entschädigungsfrage.
gxs/apn

Church confessions of abuse 'should be reported'


Independent senator Nick Xenophon has called on the Catholic Church to remove the sanctity of the confessional for child abuse cases.

The South Australian senator yesterday said it was wrong, in light of complaints that the Archbishop of Adelaide, Phillip Wilson, mishandled and covered up alleged sexual abuse by clergymen in the 1970s and 80s, for the confessional to be exempt from mandatory reporting laws.

"I can't comment on the specific allegations against the archbishop, but what I can say is this should prompt a debate about the sanctity of the confessional and the role the church has had in relation to information raised about child sexual abuse," Senator Xenophon said yesterday.
"There are now mandatory reporting requirements but the confessional is exempt."

Archbishop Wilson has not spoken publicly about allegations he was involved in a "conspiracy of silence" about the abuse by fellow clergy of a 12-year-old boy and an eight-year-old girl in the diocese of Maitland-Newcastle.

A church spokeswoman said the allegations were completely without basis.

Senator Xenophon said current laws required priests to report sexual abuse cases to police only if they come to light outside the confession booth.
He said the church should declare its protocols "so the public knows what the church does in the case of allegations of abuse in the confessional".
"If someone has confessed to a priest with information about the abuse of children, whether they're the perpetrator or not, then shouldn't the authorities know about that?" he said.

Caruana Colombo confirms Church not obliged to report sex abuse cases

Malta Independent
by Francesca Vella
25 April 2010

Judge Victor Caruana Colombo, head of the Archbishop’s Curia’s Response Team, that was set up to deal with cases of child sex abuse by members of the clergy, has confirmed to The Malta Independent on Sunday: “At the moment there is no law in Malta obliging the Church to report child sex abuse cases to the police.”

The Malta Independent on Sunday spoke to Judge Caruana Colombo, particularly in view of somewhat conflicting media reports regarding the interpretation of the new Vatican guidelines vis-à-vis the work of the Response Team.

The guidelines make it clear that child sex abuse cases should be reported to the police, if required by law.

A few days before Pope Benedict’s two-day visit to Malta last week, Judge Caruana Colombo was reported as saying in MaltaToday: “My assessment on this is that the investigation (by the Response Team) will not take place… When there is a report of sexual abuse on minors, the Church – the bishop or whoever is in charge of this matter – reports the case directly to the police.”

Despite this, Judge Caruana Colombo was later reported as telling www.di-ve.com that “…the guidelines would not, in any way, impinge on the Response Team’s operations – unless Maltese law is changed”.

He confirmed this version when he spoke to this newspaper this week, saying: “the law as it stands does not impose the Church to report sex abuse cases to the police”.

Judge Caruana Colombo’s comments prior to the papal visit were interpreted by some people as a form of a whitewashing exercise to make it seem that the new guidelines will greatly improve the way the Church deals with sex abuse by its members. But the judge explained what he meant when he said the guidelines will spell the end of the Response Team, saying that this would be the case “if the guidelines were to be understood that the Church would report cases directly to the police or the civil authority”.But the guidelines are crystal clear:
“Civil law concerning reporting of crimes to the appropriate authorities should always be followed”.

Asked what is meant by “civil law”, Judge Caruana Colombo said: “Civil law refers to the law of the state. “And, no, the law of the state does not impose on the Church (the obligation) to report cases of sex abuse,” he insisted.According to criminal law, he explained, in cases of sex abuse the police cannot proceed ex-officio unless they have the victim’s consent, or that of the victim’s parents or legal guardians in the case of minors.

This clearly poses another problem for minors in orphanages who might be suffering abuse at the hands of their legal guardians – the nuns or priests running the orphanages. In the same way, it also poses a problem for minors suffering abuse at the hands of one or, worse still, both their parents.There are exceptions, explained Judge Caruana Colombo; if the abuse happened in public and/or with violence, the police can then proceed ex-officio without the victim’s consent.

This clearly means that the Vatican’s recently published guidelines will not change much in Malta unless, as Judge Caruana Colombo said, the law is changed.

Prime Minister Lawrence Gonzi recently referred to the government’s openness to discussing possible changes to the law regulating the investigation of child abuse cases.But it is yet to be seen where that discussion will take place, in what way the law will be changed, if it will be changed, and how soon this will happen.

Expertenkommission für Missbrauchsfälle berichtet

Innsbruck
14. Mai 2010

Innsbruck - Die von der Diözese Innsbruck gebildete Expertenkommission für Missbrauchsfälle hat bis Ende April 145 Kontaktaufnahmen verzeichnet. Davon hätten sich 57 Vorwürfe auf sexuellen Missbrauch, 70 auf Gewalt und vier auf beide "Wirklichkeiten" bezogen. 14 Anfragen seien "allgemeiner Natur" gewesen, teilte Generalvikar Jakob Bürgler am Freitag mit.
Zudem Die Kommission wurde Ende März aus der Taufe gehoben und hatte bisher dreimal getagt.
Ihr gehören Fachleute aus dem juridischen, psychotherapeutischen und kirchlichen Bereich an. Die letzten vorerst gemeldeten Vorfälle gehen laut Bürgler auf das Jahr 1993 zurück.

Von der Diözese wurde ein Opferfonds eingerichtet, der nicht aus den Mitteln des Kirchenbeitrages gespeist werde. Die Übernahme von Therapiekosten und Schadenersatz sei "Pflicht des Täter". Falls diese aber bereits verstorben sind, soll geprüft werden, ob die Diözese die Kosten übernimmt, betonte Bürgler. Um die Höhe des Schadenersatzes festzustellen, sei ein dreiköpfiges Gremium eingerichtet worden, das frei von jeder Weisung entscheiden könne. Diesem gehören Hannes Seiser, Richter am Landesgericht Innsbruck, Carl Miller, Leiter der Abteilung für Psychiatrie am BKH Kufstein und Iris Habitzel, Fachärztin für Psychiatrie in Schwaz, an. sei das weitere Vorgehen festgelegt worden. Die Diözese prüft Übernahme von Kosten

Zudem seien die Ordensgemeinschaften von der Diözese angehalten worden, bei Missbrauchsfällen "mit Entschiedenheit und Klarheit vorzugehen und die Justiz einzuschalten". Einige hätten bereits die Diözese gebeten, eingegangene Meldungen an die Justiz zur rechtlichen Klärung weiterzuleiten.

Priester und kirchliche Mitarbeiter, die Probleme mit ihrer Sexualität haben, werden eingeladen, sich dem Männerzentrum "Mannsbilder" in Verbindung zu setzen oder eine anonyme Beratung im "Zentrum für Ehe und Familie" aufzusuchen, erklärte der Generalvikar. (APA)

Neue Ermittlungen wegen Missbrauchs an Wiener Heimkindern

Der Standard
11. Mai 2010,

Verfahren gegen sechs Männer eingeleitet - Vorwürfe auch gegen Heim selbst - Erzieher einen Zögling sexuell belästigt haben

Die Vorwürfe um den systematischen sexuellen Missbrauch ehemaliger Zöglinge des privaten Wiener Heims "August Aichhorn-Haus" für schwer erziehbare Jugendliche, die vor einigen Wochen die "Wiener Zeitung" aufgegriffen hat und über die am Dienstag das ORF-Morgenjournal berichtet hat, sind zumindest teilweise zehn Jahre alt. Der Chef einer Reinigungsfirma, der sich an mehreren Burschen aus dem benachbarten Heim vergangen haben soll und Mitte der 1990er Jahre Drahtzieher für Sexpartys gewesen sein soll, ist 2001 und 2002 in zwei Strafprozessen rechtskräftig freigesprochen worden.

Wie sein Anwalt Ralf Mössler am Dienstag betonte, handle es sich bei den nun wieder thematisierten Anschuldigungen um "alte Hüte", die schon seinerzeit von den Sicherheitsbehörden und der Justiz eingehend überprüft wurden: "Da ist nichts dran." Mössler geht davon aus, dass es sich bei der neuerlichen Anzeige, die bei der Staatsanwaltschaft Wien eingebracht wurde, um die Retourkutsche des Hauptbelastungszeugen handeln könnte, der wegen versuchten Mordes an einem Taxilenker eine langjährige Haftstrafe verbüßt.

"Kein zufälliger Freispruch"

Dieser habe aus der Justizanstalt heraus seinen Mandanten bedroht und zu erpressen versucht. Darauf habe der Unternehmer Anzeige wegen gefährlicher Drohung erstattet, die zunächst eingestellt wurde, erläuterte Mössler. Allerdings wurde in weiterer Folge einem Fortführungsantrag stattgegeben und Untersuchungen gegen den Hauptbelastungszeugen aufgenommen. "Ab diesem Zeitpunkt sind die alten Vorwürfe aus dem Boden geschossen wie Eierschwammerln im Sommer, wenn man ihnen genug Feuchtigkeit und Wärme gibt", sagte der Anwalt.

Wie Mössler hervorhob, wurden die Wohnungen, in denen die Sexpartys mit den minderjährigen Buben stattgefunden haben sollen, schon seinerzeit von den Ermittlungsbehörden untersucht: "Dort haben teilweise 90 Jahre alte Pensionistinnen gelebt." Sein Mandant sei "in zwei Rechtsgängen mit jeweils umfassenden Beweisverfahren freigesprochen worden. Da kann von einem zufälligen Freispruch keine Rede sein".

Fotos
Die neuerlichen Anschuldigungen gehen unter anderem von einem heute 27-jährigen Mann aus, der laut ORF als Zehnjähriger in das Heim eingewiesen wurde. Nach einem Jahr habe er sich gegen Taschengeld für den Unternehmer zu Putzdiensten einteilen lassen. "Wir sind mit Bus abgeholt worden, um zu putzen, schauen halt, dass unten im Keller die diversen Sex-Spielzeuge vorher und nachher geputzt werden. Fesseln, SM-Masken, Handschellen", zitierte das Morgenjournal den 27-Jährigen.

In den beiden Wohnungen habe er Fotos gefunden, rund 170 davon gesammelt und schließlich einem Polizisten übergeben: "Männer unmaskiert in sexuellen Handlungen mit Heiminsassen, Heimkindern, unter 14-, 15-Jährige, die dort mitgemacht haben, Mädels von anderen Heimen, Burschen von anderen Internaten. Von diversen Stellungen bis zu Auspeitschen hast du alles auf diesen Fotos gesehen."

Doch die der Polizei übergebenen Beweisfotos seien offenbar verschwunden. Außerdem kenne er fünf Zeugen, die das Gericht vor zehn Jahren nicht befragt habe, behauptet der 27-Jährige. Seinen Angaben zufolge sind Minderjährige zu sexuellen Handlungen gezwungen, aber auch dafür bezahlt worden. Die Heimleitung habe vom Missbrauch gewusst. Nur weil er sich gewehrt und einen Erzieher verletzt habe, sei er selbst nicht Opfer geworden.

Ein heute 24-Jähriges mutmaßliches Opfer erzählte im Radio, man habe ihn und die anderen Heimkinder wie Ware verkauft. Er sei ausgewählt worden, weil er keine Angehörigen hatte. Außerdem sei er mit dem Umbringen bedroht worden: "Ich war zwischen zwölf und 13 und zu mir haben sie gesagt, wenn irgendwer was sagt, dann findet uns keiner. Auf so ein Eisenmetall wurde Säure ausgeleert und das hat ziemlich gezischt. Da hat's geheißen, da werden wir eingelegt und es findet uns keiner."

Ermittlungsverfahren gegen sechs Männer

Am 12. April sei bei der Staatsanwaltschaft Wien eine Anzeige der Stadt Wien eingegangen. Seitdem wird gegen den mittlerweile 57-jährigen Chef einer Reinigungsfirma, zwei weitere namentlich bekannte Männer und drei derzeit noch nicht identifizierte mögliche Mittäter ermittelt.
"Die Vorwürfe lauten auf Vergewaltigung, schweren sexuellen Missbrauch, Missbrauch eines Autoritätsverhältnisses und sexuelle Belästigung", meinte der Sprecher der Staatsanwaltschaft, Thomas Vecsey.

Die Anzeige sei Ende April zu weiteren Ermittlungen der Polizei übermittelt worden, die mittlerweile die Untersuchungen aufgenommen habe.
Derzeit sei unklar, inwieweit sich die neuen Anschuldigungen mit den alten decken, die bereits Gegenstand zweier Strafprozesse waren, in denen der Unternehmer jeweils freigesprochen wurde, sagte Vecsey. Sofern es Parallelen gibt, müsste abgeklärt werden, ob in Bezug auf die gerichtlich abgetanen, freigesprochenen Fakten neue Beweismittel vorliegen, die eine neuerliche Prüfung der Vorwürfe nötig machen.

Vorwürfe auch gegen Heim
Die Sachverhaltsdarstellung enthält auch Vorwürfe gegen das Heim selbst. So soll ein Erzieher einen Zögling sexuell belästigt haben, indem er diesem während des Schlafs auf die Genitalien griff.

Grundsätzlich sollen in dem Heim jüngere unter älteren und kräftigeren Insassen gelitten haben und wiederholt Gewalttätigkeiten ausgesetzt gewesen sein. Die Erzieher sollen oft nicht eingeschritten sein oder "weggeschaut" haben. Der bei der Staatsanwaltschaft eingebrachten Sachverhaltsdarstellung zufolge soll es in dem Heim auch ein "Suchtgiftproblem" gegeben haben: Joints waren demnach leicht zu bekommen, zumindest ein Zögling soll unwissentlich sogar als "Drogenkurier" eingesetzt worden sein, indem man ihn mit einem Rucksack zu einem bestimmten Ort schickte, in den ohne sein Wissen Suchtmittel gepackt worden waren.

Kein Kommentar seitens des Heimträgers Der Verein, der das Heim betreibt, in dem Zöglinge in den 1990er Jahren von Außenstehenden sexuell missbraucht worden sein sollen und in dem zumindest in einem Fall auch ein Übergriff eines Erziehers stattgefunden haben soll, war am Dienstag zu keinem Kommentar bereit. Man behalte sich "eine Stellungnahme zu gegebener Zeit vor", hieß es aus der Vereinszentrale.

Pinterits: Vorwürfe glaubhaft
Die Wiener Kinder- und Jugendanwältin Monika Pinterits äußerte sich im Morgenjournal froh darüber, dass die Fälle wieder aufgerollt werden. Sie war für die Prozessbegleitung der männlichen Zeugen zuständig. Ob es sich, wie von den Beschuldigten angegeben, um eine "Verschwörung" handelt, könne sie nicht sagen. Für sie seien die Vorwürfe der Jugendlichen damals glaubhaft gewesen, aber es habe eben einen Freispruch gegeben.

Es müsse "endlich auch die Debatte um Gewalt in staatlichen Heimen und Internaten geführt werden", forderte der Grüne Justizsprecher Albert Steinhauser. Bundesweit gebe es für Betroffene keine geeignete Anlaufstelle: "Die Republik und die Länder müssen sich der Verantwortung stellen. Gewalt und sexuelle Übergriffe gehören von den 1950er-Jahren bis zur Gegenwart aufgearbeitet."

Für den Staat gelte das gleiche wie für die Kirche: Eine Untersuchungskommission solle in Ergänzung zur Staatsanwaltschaft gemeldete Fälle unabhängig von Verjährung aufarbeiten. Ein Opferfonds aus öffentlichen Geldern soll Betroffene entschädigen. Im Familienausschuss am Mittwoch werde Staatssekretärin Christine Marek mit diesen Forderungen konfrontiert. (APA)

donderdag, mei 20, 2010





There are nights when the wolves are silent and only the moon howls.


NL Gaat u maar rustig slapen, het schiet lekker op Hulp en Recht en 't paars onderaards dossiervretertje

bron : gemiddeld 10 dossiers per jaar en dan het dossier kwijtraken.

Deetman buigt zich over klacht misbruik kapelaan
De Gelderlander
door Harry van der Ploeg. dinsdag 18 mei 2010

ARNHEM - Arnhemmer Ruud Egging, de man die zegt als 7-jarige jongen te zijn misbruikt door een kapelaan van de Walburgiskerk in 1962, heeft bericht gekregen van de commissie Deetman die seksuele vergrijpen door de leiding van
de r.-k. kerk onderzoekt. De commissie zal zijn klacht bekijken, zo blijkt uit de brief.

Egging deed vorig jaar al zijn beklag bij de commissie Beoordeling en Advies van Recht en Hulp, de interne onderzoeksinstantie van de r.-k. kerk.
Een vertegenwoordiger van het bisdom Utrecht erkende daarna dat er met de priester in kwestie iets aan de hand was.

Nadat hij pastoor werd in het kerkdom Albergen in de Twentse gemeente Tubbergen betrapte zijn huishoudster hem toen hij zich aan misdienaar vergreep.
Ze stuurde daarover een brief aan de toenmalige aartsbisschop Simonis. Dat leidde alleen tot een waarschuwing.

Egging heeft het graf van de priester inmiddels twee keer bezocht: de eerste keer alleen, de tweede keer met een ander slachtoffer.
'Als je als burger zulke misdrijven pleegt kun je minimaal rekenen op een gevangenisstraf van ten minste 5 jaar', verzucht hij. "Maar als je een wit boordje draagt kom je er gewoon mee weg met een waarschuwing van een even zo onbetrouwbare superieur."

Begin dit jaar raakte de zaak Egging 'zoek' bij Recht en Hulp.
De Arnhemmer trok daaruit de conclusie dat de commissie overspoeld raakte met klachten.

Slachtoffers van misbruik bereiden zich voort op een demonstratie op zaterdag in Roermond.
Die dag wordt het 450-jarig bestaan van het bisdom daar gevierd.

NL Commissie Deetman

Er is nogal wat gesproken over die Commissie. Net zoals als er nogal wat oproepen lijken te zijn om geen medewerking aan die Commissie te geven.

Ook ik sta (noch stond) bepaald niet te juichen over deze Commissie.
Maar wat mij , zelfs al heb ik daarbij nog best een scheef oog, beviel was de werkwijze van de Heer Deetman rond de presentatie: de bisschoppen konden het plan en de voorgestelde Commissie samenstelling afwijzen of niet, maar dan niet door middel van achterkamertjes politiek, maar 'op het marktplein’

Dat lijkt een leuke term, maar is dat, zeker omdat die beeldspraak inmiddels alweer knap cynisch en naar ik wens aan te nemen volstrekt ondoordacht door is gegaan, bepaald niet.

Wat is de verhouding tussen de waarheid en respect bij machtsmisbruik en minachting van Leven op een marktplein?

De Commissie heeft zich bezig te houden niet met een lek dak maar met geschonden -in veel gevallen - gestolen levens. Met tegen afhankelijke kinderen en jongeren bedreven criminaliteit, waarmee kwetsbare en kapotgemaakte mensen zijn gecreeerd en de gevolgen daarvan.

Deetman is een politicus, geen loodgieter.
De KNR en de Bisschopsconferentie hebben hun belangen.
Net als bereid gevonden hotemetoten die belangen hebben.
In de politiek, in kerkelijke hierarchie noch in de wetenschap wordt je een hotemetoot alleen maar omdat je goed bent in je werk.

Wat is de waarheid over mijn leven en dat wat mijn kinderen onstolen werd waard op een marktplein bij loodgieters en lekkende daken?
Hoe dik kan een plaat beton voor de hersens van een bisschop zijn?

Toch is juist die opmerking van Deetman van belang. Het gebrek aan kennis maar vooral aan integriteit in de procedures, het gebrek aan respect, deed mij stoppen met mijn klachten bij Hulp en Recht.

Maar is dat niet ook mede de reden waarom zoveel van de slachtoffers kozen dan maar zwijgende overlever te worden?

Hoe stom zijn we dan wanneer we oproepen tot geen medewerking te geven aan die Commissie? Maken we onszelf dan niet tot slachtoffers in plaats van de betonrot het probleem van de bisschop te laten?

Open informatie dus maar. Ik maak zelf wel uit waarin ik inclusief mijn ervaringswijs geworden scheve oog, wens te geloven, waar mijn kinderen in kúnnen geloven, óók op het marktplein.

En wie daar bezwaar tgeen heeft, is járen te laat: de mammoedt van wie ik dat idiote idee erfde, is al jaren dood!



----- Original Message -----
From:
Onderzoek Kerk
To: aan mij
Sent: Wednesday, May 19, 2010 9:36 PM


Ontvangstbevestiging

Geachte mevrouw

Graag bedank ik u voor uw e-mails. Zoals u wellicht via de media vernam, verzochten de Nederlandse Bisschoppenconferentie en de Konferentie Nederlandse Religieuzen mij een vooronderzoek naar vermeende praktijken van seksueel misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk te doen.

Inmiddels heb ik mijn vooronderzoek afgerond. Mijn bevindingen heb ik neergelegd in een advies aan de Nederlandse Bisschoppenconferentie en de Konferentie Nederlandse Religieuzen. In mijn advies pleit ik voor een breed wetenschappelijk onderzoek dat licht gaat werpen op de aard, omvang en omstandigheden van seksueel misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk van Nederland.

Het onderzoek zou ook de hulpverlening aan slachtoffers moeten bevorderen en maatregelen aandragen om herhaling van seksueel misbruik tegen te gaan.

Op 11 mei 2010 hebben de bisschoppen en de KNR laten weten in te stemmen met de door mij voorgestelde onderzoeksopzet en met de beoogde samenstelling van de onderzoekscommissie. Desgevraagd heb ik mij bereid verklaard de commissie voor te zitten.

Binnenkort start de commissie met de organisatorische en logistieke voorbereiding van haar werkzaamheden. In de beginfase van het onderzoek zal voorrang worden gegeven aan advisering over de hulpverlening aan slachtoffers. Naar verwachting zal het onderzoek binnen uiterlijk anderhalf jaar afgerond zijn.

Op http://www.onderzoekrk.nl/ zijn mijn advies, persberichten en de cv's van de commissieleden te vinden. Nieuwe ontwikkelingen met betrekking tot het onderzoek zullen op deze website te volgen zijn.

Voor eventuele verdere correspondentie kunt u nog steeds gebruik maken van het e-mail-adres onderzoekrk@gmail.com. Zodra de commissie over een eigen postadres beschikt, zal dit op de website vermeld worden.

Ten slotte wil ik u bedanken voor het feit dat u de moeite heeft genomen uw bericht ter kennis van de commissie te brengen. De ervaringen van betrokkenen vormen een onmisbare bijdrage aan het werk van de commissie. In dat verband hecht ik er aan te benadrukken dat de door u verstrekte informatie vertrouwelijk wordt behandeld.

Met vriendelijke groet,

drs. W.J. Deetman
Onderzoekscommissie Seksueel Misbruik R-K Kerk (voorzitter)