Heritage

 

24-6-2021

25-6-2021

klik

 OMI  & Erik de Jaeger

OLV 7 Smarten

KLIK

KLIK

bij leven 

 
 

KLIK

Het begon met ananas en een farao: de klomp op de kop van Lidwina van Schiedam na de berenkuil

met de Hema als pitstop
onder het groene laken van de Zeeman uit Santo Porto:

Misschien is de leukste zin uit al die boeken over De Voorzienigheid wel die over die non die geen flauw idee had wat de regel van Augustinus inhield, laat god zijn hand dan maar over haar  hart halen.

Mia De Schamphelaere vrijwilligt bij opvangpunt misbruik 

13 februari 2019

In het pas gepubliceerde rapport over de aanpak van het seksueel misbruik in de Belgische kerk zijn ook ervaringen opgenomen van hen die de opvangpunten leiden. Zo staat Mia De Schamphelaere in voor het zorgteam van de Unie van Religieuzen van Vlaanderen (URV) waar slachtoffers van misbruik binnen de Nederlandstalige orden en congregaties terechtkunnen. Tertio publiceerde een ingekorte versie van haar getuigenis, dat we hier andermaal ingekort weergeven.

Mia De Schamphelaere • De voorbije acht jaar ontmoette ik 57 gebroken mensen, van Maaseik tot Diksmuide, in herenhuizen en huurflats, in psychiatrische instellingen en detentiehuizen. Nooit raakte ik gewoon aan de gruwelijke verhalen van kindermisbruik. Telkens opnieuw maakte ik mij klein, werd ik een en al oor, liet ik de wonde opengaan en luisterde ik naar de levensverhalen die vooral overlevingsverhalen zonder uitkomst bleken te zijn.

Ik ontmoette evenveel keren een overste om het verhaal over te brengen, iets over de identiteit van de dader te weten te komen en erkenning voor het slachtoffer voor te bereiden. Sommige orden en congregaties waren professioneel in hun aanpak. Er werd onmiddellijk in het archief gedoken, data en identiteitsgegevens van de dader nagegaan, verslagen uitgeplozen. De grote orden en congregaties deden ook nooit moeilijk over het dadingvoorstel en het bedrag voor de morele genoegdoening.

Maar het veld van de religieuzen is als een oud lappendeken met een oneindige variëteit. Vaak kwam ik aankloppen bij hoogbejaarde oversten die maar moeizaam hun uitgeleefde klooster rechthielden. Ze aanhoorden het misbruikverhaal met tranen in de ogen en vroegen zich vertwijfeld af hoe ze dat moesten uitklaren. Anderen vertrouwden mij openhartig toe dat ze vroeger ook slachtoffer geweest waren en uit angst voor de eigen herinnering wegkeken van het misbruik.

Beluisterd worden

Bij zowel slachtoffer als overste drong ik aan op een ontmoeting om het verhaal te aanhoren en om concrete spijtbetuigingen uit te drukken. Bij de meeste gevallen was de dader al overleden, maar een zeldzame keer was die zelf aanwezig bij het erkenningsgesprek. Dat gesprek is voor veel slachtoffers belangrijker dan de materiële schadevergoeding.

Voor het eerst beluisterd worden over het leed dat je is aangedaan, zonder dat er getwijfeld wordt, zonder dat je bestookt wordt met vragen naar bewijs, aanvaard en erkend worden als slachtoffer en officiële kerkelijke excuses horen uitspreken, dat werkt zonder meer bevrijdend.

Kerkbeeld beschadigd

Aanvankelijk vond ik de motivatie voor mijn opdracht in mijn gehechtheid aan de kerk. Ik dacht haar te kunnen helpen, maar in de ervaring werd de oproep om het leed van de slachtoffers tegemoet te komen, sterker.

Ik dacht de kerk van Christus te moeten redden, maar ik ontmoette Christus in de minsten van de Zijnen, de gekwetsten in lichaam en ziel.


Het is mijn kerkbeeld dat nu beschadigd en gewond overblijft. En niet alleen dat van mij. Bij zovele oprechte gelovigen blijft er verdriet, schaamte en onmacht. Hoe is dit kunnen gebeuren, bij ons en wereldwijd? Waarom werd het leed dat aan kinderen en jongeren is aangedaan, niet tijdig gezien en gehoord? Was het niet Jezus zelf die voorspelde dat het beter is om met een molensteen in zee te worden geworpen dan om kleinen ten val te brengen (Lucas 17, 2)?

Exclusief mannelijke kerkstructuur heeft gefaald

We kunnen niet anders dan vaststellen dat er iets verkeerd gegroeid is in de structuren van de kerk zelf. De exclusief mannelijke kerkstructuur heeft gefaald. Er zijn dringende hervormingen nodig om de leefwereld van alle oprechte leerlingen van Jezus te laten doordringen in de top van de kerkstructuren. En zo de macht die hoort bij de leiding van de wereldwijde organisatie in balans te houden, controleerbaar en transparant te maken.

Meer  weten:

Pauwblauw

Overzichtsrapport over seksueel misbruik van minderjarigen in een pastorale relatie in de katholieke Kerk in België Naar een coherent beleid(pdf)

• persbericht van de Belgische bisschoppenconferentie bij de publicatie van het overzichtsrapport
• 
  
• analyse van het overzichtsrapport over seksueel misbruik in België op de website van Tertio
• 
  
• Standpunt Emmanuel Van Lierde

Amsterdams groen? Kun je schudden

Bedankt Josef, wat krijsten die krengen

Fika dossiers en Vreemdelingenwetgeving; Guilty of being Aboriginal

Blond Mokkel

SBS Australia
24082017
Sylvia Rowley

Thousands of Stolen Generation Children, some just babies, have had their lives permanently affected after they were charged and given criminal records under state government policies that systematically deemed it a crime to be an Indigenous child “in need of protection”

For decades, Uncle Larry Walsh lived with a mystery. As a Taungurung man who was
taken from his family as a young child, there’s a lot he doesn’t know about his early years. But one thing seemed particularly strange.

Sam en de Ploeterdag

diaken J.J. geschorst wegens een melding van mogelijk grensoverschrijdend gedrag tegenover, op het ogenblik van de feiten, wellicht minderjarige personen.

"Indeed, in the event a new trial is ordered, it is important that the prospective witnesses wait as little as possible " Justice Neil Sharkey

klik

A Nunavut judge has overturned a decision by Nunavut’s legal services office that denied legal aid funding to ex-priest Eric Dejeager, clearing the way for Dejaeger to appeal some of his sex crime convictions.

Justice Neil Sharkey ordered that a lawyer be appointed to represent Dejeager after hearing submissions from Dejeager and the Crown March 15 at the Nunavut Court of Justice in Iqaluit.

[...]
Horrific sex crimes were revisited at the Nunavut Court of Justice in Iqaluit Jan. 19 to 22 as victim impact statements were presented at the sentencing hearing for convicted child molester and former Oblate priest Eric Dejaeger.

Convicted child molester and former Oblate priest Eric Dejaeger arrives at the Nunavut Court of Justice in Iqaluit Jan. 20 to attend a four-day sentencing hearing where the court heard victim impact statements from the adults he abused when they were children. - Casey Lessard/NNSL photo
All 32 convictions, dated Dec. 8, 2014 - including indecent assault, sexual assault, unlawful sexual intercourse, buggery and bestiality - are related to sex crimes committed against Inuit children and youth between four and 20 years of age in Iglulik between 1978 and 1982.

Eighteen victim impact statements were presented, some read into the record by Crown prosecutor Barry Nordin, some by support people and some passed on to Justice Robert Kilpatrick, after several victims chose not to have their pain revisited out loud.

All victims shared the immense, irreparable and painful losses Dejaeger's sex crimes against them as children caused in their lives.

The impact of the crimes included loss of a relationship with God and a spiritual life, loss of relationships with parents who didn't believe them, loss of trusting relationships with partners and children who would bear the brunt of their anger and depression, loss of the ability to cope with memories, and nightmares that drove them to use alcohol, drugs and other substances.

Suicide attempts and the desire to die are common among the victims, it was revealed in the courtroom, where sobbing, wailing and other pained utterances were heard continuously over four days.

Statements indicated how the horror of their childhoods had an impact on the victims' own children.
[...]

klik

Tien jaar en acht maanden cel voor Aydin C.

17-3-2017

NOS

"Do not go gentle into that good night"* Een moeder spreekt na de zelfmoord van haar misbruikte zoon: "Ze hebben hem vernietigd op het internaat"

Benjamien Van Passel worstelde zijn leven lang met het misbruik uit zijn jeugd

De Morgen

Nieuws

klik

KLIK

*Dylan Thomas

Franky Verdickt
Jan Stevens

.

.

De Morgen

Jordy Brouillard 2 januari 1997 - 27 augustus 2016

 Hij verbleef vijftien jaar in de instelling Ter Muren.

Dag Jordy

Sorry, sorry, sorry

Met lood in mijn schoenen, een bloedend hart en een bezwaard geweten schrijf ik je deze brief. Ik wil me verontschuldigen en hoop van ganser harte dat je me kunt vergeven. 

Integrale jeugdhulp

Van bij de opstart van integrale jeugdhulp zit ik in al haar structuren, op elk niveau. Ik wou samen met collega’s, voorzieningen, organisaties, diensten en beleidsmakers allerhande vorm geven aan een jeugdhulp die tegemoet kwam aan de zorg- en hulpvragen van jongens en meisjes zoals jij. We hebben er met velen talrijke uren – gespreid over vijftien jaar – in gestopt en we hebben gefaald, collectief. Sorry.

“We hebben collectief gefaald.”

We zijn begonnen met verengen: van zorg naar hulp. Goeie zorg is de basis voor degelijke en adequate hulpverlening maar we hebben die weggeknipt. ‘Zorg’ is het centrale woord in bezorgdheid, in voor- en nazorg, in zorgzaamheid en zorgvuldigheid, in verzorgd en verzorgend. Zorg stelt met andere woorden altijd de mens centraal en laat zich toedienen in onderling overleg. Het is altijd zinvol en vaak ook succesvol, niet altijd. Het laat zich misschien iets te moeilijk meten en waarschijnlijk heeft men het daarom geliquideerd. Ik heb op tafel getikt maar moest verdomme hard geklopt hebben. Sorry.

MODULES

Er werd heel snel gedacht in termen van ‘modules’. Dit houdt in dat men bij gekwetste vogeltjes zoals jij het deeltje dat (vermoedelijk) stuk is, vervangt door eentje waarvan men denkt dat het je terug op gang krijgt. We hebben een heel merkwaardige invulling gegeven aan het begrip integraal, het wil eigenlijk niks anders zeggen dan: ‘we hebben een magazijn vol wisselstukken en handleidingen’ (en we zijn er van overtuigd dat we al wat nodig is in stock hebben).

We hebben integraal nooit bekeken als het kind of de tiener in zijn totaliteit. Het mensje dat talenten en krachten heeft, dat droomt en verlangt, dat wil en kan, dat groeit en bloeit, dat weent en lacht, dat zoekt in het leven. Neen, we hebben ons gespecialiseerd in het stellen van diagnoses, het vaststellen van gebreken, het detecteren van tekorten om dan ons magazijn in te lopen, een wisselstuk te nemen, het met bekwame spoed – en niet altijd voorzichtig en zorgvuldig – in te pluggen in de overtuiging dat alles weer op wieltjes ging lopen. Mis. Ik heb me verzet maar verdomme bijlange niet genoeg. Sorry.

1+1 = 3

We gingen ook alles samen doen, met vereende krachten, het klassieke riedeltje van 1 + 1 = 3. Er is echter weinig tot niks veranderd. We blijven denken in sectoren, in eigen instellingen, binnen de decreten die ons aanbelangen maar zijn er niet in geslaagd om ons te organiseren rond de gekwetste vogeltjes.

“We zijn vervreemd van de fierheid in onze professie.”

Het enige waar we elkaar in gevonden hebben, is de regelvastheid, de protocollen en het managen. We zijn er intussen van doordrongen dat dit de enige manier is om hulp te organiseren. We zijn vervreemd van de fierheid in onze professie en zitten gevangen op de lijmstok die ‘subsidie’ heet. We vroegen en kregen regels, vaak tegen beter weten in, en registreren ons te pletter om maar te bewijzen dat we onze job goed doen. We houden alles bij – ja kan het zo gek niet bedenken of er worden data over verzameld – maar de basis van elke hulpverlening: tijd nemen, luisteren en troosten vind je in geen enkel registratieprogramma terug. In geen enkel. Ik heb mijn mond opengetrokken maar in plaats van te roepen heb ik gepiept. Sorry.

VERTROUWEN

We zijn, denk ik, ook moedwillig in de fout gegaan. We weten allemaal hoe belangrijk het is om iemand in je leven te hebben die je kan vertrouwen, iemand die onvoorwaardelijk achter je staat, er is als je hem nodig hebt. Iemand die zijn nek uitsteekt en je bescherming biedt, iemand die je niet laat schieten en het onvoorwaardelijk voor je opneemt. Iemand die zijn arm om je schouder legt, je op sleeptouw neemt en je een spiegel voorhoudt.

We weten het uit ervaring en uit onderzoek. We hebben ons zo georganiseerd dat we dit allemaal verloochend en afgebouwd hebben. We hebben ons niet gespecialiseerd om relaties aan te gaan, au contraire, we wijzen er elkaar bijna permanent op hoe ‘gevaarlijk en onprofessioneel dat is’. Ze leren ons om afstand te houden, zelden hoe we nabij kunnen zijn.

“Ze leren ons om afstand te houden, zelden hoe we nabij kunnen zijn.”

We zijn de weg ingeslagen van de klinische expertise-specialisten. We fileren jullie, zoeken naar wat niet functioneert en nemen elk een klein stukje voor onze rekening. Wij (denken te) weten wat verkeerd loopt, voegen daar – al of niet met geweld – onze expertise aan toe en voorspellen wat het resultaat zal/moet zijn. Soms hebben we geluk dat onze prognoses uitkomen, even vaak hebben we de bal mis geslagen.

Als we er naast zitten hebben we dan ook de reflex – en intussen de overtuiging – om het falen buiten ons zelf te leggen. Dan zijn de kapotte vogeltjes vaak diegenen die met de vinger gewezen worden: ze willen niet, ze weigeren hulp, ze leren het nooit, ze passen zich niet aan, ze zijn te zwak, ze hebben een stoornis, ze ontbreken vaardigheden, ze werken niet mee…

BEROEPSGEHEIM

Hoe dan ook we kennen jullie niet (en soms denk ik dat we dat niet willen), we brengen allemaal ons stukje van de puzzel samen en gaan er dan mee ‘in overleg met elkaar’. In zo een setting kunnen we niks anders dan alles wat we weten te delen met elkaar en we hebben er dan ook zelf schuld aan dat het beroepsgeheim, het enige kader waarbinnen hulpverlening efficiënt en effectief kan zijn, ondergraven werd.

Eerst begon het nogal onschuldig met ‘gedeeld en gezamenlijk beroepsgeheim’, intussen zitten we protocollen op te stellen met politie en justitie. Je moet bijna ziende blind zijn om niet te beseffen dat we hierdoor nog meer mensen wegjagen.

“De groep ‘zorgwekkende zorgmijders’ groeit snel aan.”

Het enige ‘type hulpverlener’ die die wezenlijke nood kan opnemen is de trajectbegeleider. De enige hulpverlener die door integrale jeugdhulp niet gevalideerd en erkend werd is, je raadt het nooit: de trajectbegeleider. Het resultaat van dit alles is dat de groep ‘zorgwekkende zorgmijders’ en ‘hulpverleningsvermoeiden’ proportioneel snel aangroeit en voor alle duidelijkheid: dat is niet hun fout maar de onze. Ik heb dit aangekaart maar waarschijnlijk niet sterk genoeg. Sorry.

MAAKBAARHEID

We zijn er ook allen van uitgegaan dat we alles wat mank liep terug vlot konden trekken. We geloofden heilig in de maakbaarheid van de mens. We hebben nog altijd het idee dat pijn, leed, verdriet, onvolmaaktheid geen deel kunnen en mogen uitmaken van een mensenleven. We willen dit toedekken, weggommen en meestal zelfs niet onder ogen zien.

We selecteren diegenen waarmee we protocollair en subsidiair niet – of vermoeden van niet – kunnen scoren, weg. We zeggen het hen niet in hun gezicht maar ‘regelen’ ze buiten. Niet ziek of arm genoeg, geen Nederlands spreken of onvoldoende gemotiveerd, wachtlijst of verkeerd profiel, geen of de verkeerde papieren, geen of de verkeerde diagnose. Als je selecteert en elimineert aan de voordeur is de kans dat je een succesvolle uitstroom hebt via de achterdeur groter.

LUCAS 15

In een kwantitatief gemeten sociaal werk wordt dit ook het best gehonoreerd. Soms, Jordy – en dit blijft tussen ons – verwijs ik als atheïst naar de Bijbel, meer bepaald naar Lucas 15. De Goeie Herder bekommert zich om het verloren gelopen schaap en minder om de negenennegentig andere omdat hij er van uit gaat dat die samen de stal zullen vinden. Een mooie metafoor voor het sociaal werk, toch?

“Zijn de herders hier gelukkig mee?”

Jammer genoeg zie ik nu de herders kijken en inschatten met hoeveel schapen ze zo snel mogelijk naar de stal kunnen hollen. Er mogen er een deel niet mee vertrekken en diegenen die ze onderweg verliezen hebben dit aan zichzelf te danken. Zijn die herders hier gelukkig mee?

Een deel trekt het zich absoluut niet aan en doet verder want de laatste van de maand is het pay-day en er moet brood op de plank komen. Een deel probeert toch om – soms tegen directieven en beter weten in – met zoveel mogelijk schapen te vertrekken maar struikelt (oplossing: ‘ventilatiesessies’ en casus-overleg), blijft soms liggen (in vakjargon heet dit burn-out). Een deel holt zich eerst in schuim en zweet, gaat op tijd op de rem staan en wordt schaapscheerder (in vakjargon heet dit ‘specialisatie’ of ook ‘promotie’) maar laat vaak niet na om de herders verder op te jagen. Het ander deel heeft zich ook de ziel uit het lijf gelopen en dan maar beslist om brouwer te worden maar voor alle duidelijkheid: niet omdat ze niet van schapen houden maar omdat ze veeleer niet van schapen mogen houden (in vakjargon heet dit jobswitch).

Kortom de herders zijn heel vaak ongelukkig, vermoeid, verweesd en ontdaan maar halen hun energie uit de keren dat ze – meestal in ’t geniep – toch nog een achtergebleven schaap de stal kunnen binnen loodsen. Sterk. Ik sta dit vaak te bekijken maar ben te weinig ‘border-collie’ om de herders bij te springen. Sorry.

JE BENT DE EERSTE, NOCH DE LAATSTE

Ik ga nu zo stilaan afsluiten om niet helemaal ondergedompeld te worden in moedeloosheid en kwaadheid. Ik weet uit ervaring dat ik dan hard van leer kan trekken en je weet maar nooit wie er deze brief nog in handen krijgt (verba volent, scripta manent ;-))

Als het je al een troost mag zijn Jordy, je bent niet de eerste die door ontbering, verwaarlozing, zorginsufficiëntie, regelblindheid en struisvogelpolitiek het heden voor het eeuwige ruilde. Ik wil niet cynisch of defaitistisch klinken maar je zal ook de laatste niet zijn. De wachtkamers zitten vol en er staan nog wachtenden op de stoep.

“Het ‘systeem’ zoekt altijd de fout bij het kleinste radertje.”

Ik beloof je echter dat ik mijn uiterste best zal doen om paal en perk te stellen aan die scheef- en misgroei. Het eerste waar ik zal tegen moeten optornen is het ‘systeem’ dat – mijn broek af als het anders zou zijn – als weergaloos en onfeilbaar zal voorgesteld worden. Het tweede zal zijn om de zoektocht, de posse naar het falend, haperend radertje in de machine te saboteren, te dwarsbomen of toch te minimaliseren want het ‘systeem’ zoekt altijd de fout bij het kleinste radertje. Kafka is ook hier alive and kicking.

NAÏEF

Met de hand op het hart beloof ik je dat ik zal werken aan mijn naïviteit en ‘pampergedrag’. Men verwijt me al gans mijn carrière dat ik naïef ben en nu zie ik het ook in. Ik heb me laten ringeloren. Ik ben er bijna ingetrapt. Ik dacht echt dat de hulpverlening het beste voor had met haar cliënten, dat ze echt van plan waren om mensen te ondersteunen en bij te staan. Maar ze doen dit enkel met de cliënten die in hun systeem passen.

Ik ben naïef geweest toen men me uitlegde wat, bijvoorbeeld, een warme overdracht was. Het leek me een mooie gedachte naar continuïteit van de hulp. Nu zie ik nog beter dat dit meer te vergelijken is met het muzikaal pak op familiefeesten. Wie hem vast heeft, is op ’t moment dat de muziek stil valt gejost. Ook een beetje te vergelijken met de ‘hete patat’, zo snel mogelijk doorgeven of je bent verbrand. Eerlijk, Ik dacht dat ze het ook bedoeld hadden op de meervoudig gekwetsten, de paupers, de sociaal overbodigen. Fout, sorry.

“Jammer dat het zo is moeten lopen. Sorry.”

Pamperen zal ik enkel nog doen naar die mensen die zichzelf moeilijk of niet kunnen behelpen. Tot nu toe heb ik dat ook – en te veel – gedaan naar beleidsmakers, sectoren, instellingen, uitvoerders: het systeem met andere woorden. Tja, ik moet voor zoveel dingen begrip hebben: geen tijd, te weinig middelen, praktische-juridische-protocollaire regels, caseload, te jong, te moe, te onervaren… en ik mag daar niks over zeggen of het is hommeles, ben ik niet loyaal, collegiaal. Ik heb me laten vangen. Sorry.

Hoe dan ook, ik dank je voor het inzicht en de energie die je me gaf en ik ben er van overtuigd dat het overgrote deel van mijn collega’s hetzelfde ervaart. Ik beloof dat ik je in ere houd in naam van de talloze jongeren, bejaarden, uitgerangeerden die ook in ontbering en extreme eenzaamheid leven (en sterven). Jammer dat het zo is moeten lopen. Sorry.

Misschien tot een volgende keer

Liefs

Joost Bonte 

PS. een collega vroeg wie je zei dat Frans Kafka is
en of je daar nu wel of niet mee naar bed bent geweest.

Blind-reported child sex abuse cases may be reopened after hundreds not investigated; when you're ready to talk we're ready to listen

Hundreds of cases of child sex abuse going back decades may be reopened after the Catholic Church publicly abandoned a controversial practice known as blind reporting.

ABC News

20-4-2016

Blind reporting occurs when an organisation passes on an allegation of child sex abuse, but strips the report of the name of the victim, meaning police are unable to investigate the report.

NSW Greens MP David Shoebridge has obtained documents under Freedom of Information (FOI) laws that, for the first time, reveal the extraordinary extent of blind reporting, which has potentially allowed hundreds of perpetrators to continue to abuse children.

The ABC has spoken to child sex abuse victims who are angry the allegations they reported to the Catholic Church some years ago were never fully reported to police.

The figures obtained by Mr Shoebridge reveal during the past eight years, NSW Police have received 1,476 blind reports from NSW organisations.

Many relate to the Catholic Church.

bron

"The blind reporting process has at its heart a really obscene conflict of interest," Mr Shoebridge said.

"One of the key problems with blind reports is that the police's own protocol says when they get a blind report they don't investigate it.

"They just file it as criminal intelligence and that means perpetrators are not being brought to justice."

The practice has also attracted criticism from the NSW Ombudsman.

Deputy Ombudsman Steve Kinmond warned: "We could have over a thousand reports that may be on the wrong side of the law."

The NSW Police have refused to reveal whether they still actively encourage blind reporting, despite a recommendation from the NSW Police Integrity Commission last year that the practice should be reviewed.

The FOI documents show there was a huge increase in the numbers of blind reports passed to police since the start of the Royal Commission into Institutional Responses to Child Sexual Abuse.

The royal commission will today hold a public roundtable that will examine the lawfulness of the longstanding practice of blind reporting.

Between 2005 and 2009, a total of 53 blind reports were passed on by organisations to the NSW Police sex crimes squad.

In 2012, that number increased to 256 blind reports, and by 2013, organisations passed on 460 blind reports to police.

Victim's statement never passed on to police

Victims of child sex abuse are now speaking out against blind reporting.

One of those victims, who wants to be known only as Denise, is the niece of notorious paedophile Denis McAlinden, whose crimes were concealed by the Catholic Church for decades.

She reported child sex abuse at the hands of her uncle to the Catholic Church in 1995, but her signed statement was never passed on to police.

In 2008, her allegations were included in a blind report, but Denise was never contacted.

"I feel really let down," Denise told the ABC.

"I think what I've been through, I've done everything I can to help report things, and nothing was done.

"It was the Church protecting their own as far as I'm concerned."

Another victim, known as Robert to protect his identity, reported child sex abuse to the Catholic Church in 2011.

He said he was told the allegation would be passed to police, but instead, a blind report was lodged which did not contain his name.

"Blind reporting I think should be against the law," Robert said.

"What's the point of telling the police about an allegation without giving them the full information so that they can't investigate?"

Majority of blind reports not investigated

Last year, the Police Integrity Commission launched Operation Protea, established after the ABC's Lateline program revealed the practice of blind reporting.

Blind reporting has been standard practice in NSW for up to two decades.

The FOI documents reveal that the NSW Police sex crimes squad was struggling to cope with the volume of blind reports it was receiving by 2014, following a major focus on child sex abuse during a special commission of inquiry and the royal commission.

In July 2014, NSW Police drafted a new protocol to lay out the procedure to be followed by organisations like the Catholic Church, the Anglican Church, the Salvation Army and others when reporting historical child sex abuse in blind reports.

The document states: "Since the commencement of 2014 the [number] of these 'blind reports' has continued to increase ... with competing priorities within the squad, none of these 2014 reports have been assessed or allocated to any Sex Crimes staff for action.

"The NSWPF may be open to criticism if this backlog is not addressed."

The document shows that the new protocol stipulated that Local Area Commands should now take charge of blind reports, but in the overwhelming majority of cases, no investigation results from blind reports.

The practice of blind reporting was criticised in a report by the Police Integrity Commission last year, which recommended the NSW Police review the practice.

But the NSW Police Force is refusing to clarify its position on blind reporting, saying it cannot comment on a matter that is currently before the royal commission.

Mr Shoebridge says that is not good enough.

"What is clear from the most recent bundle of documents out of the police is that the police are committed to blind reporting even though it's got such a clear conflict of interest," he said.

"How on earth the NSW Police think this is acceptable is a mystery."

Over a thousand reports 'could be on wrong side of law'

Mr Kinmond also holds concerns about blind reporting.

The NSW Ombudsman's office has lodged a submission with the royal commission, highlighting the practice of blind reporting serious indictable offences "is inconsistent with section 316 of the NSW Crimes Act".

"The act says you can't withhold information unless you have a reasonable excuse. The real question is what constitutes a reasonable excuse," Mr Kinmond said.

"We could have over a thousand reports that may be on the wrong side of the law.

"This is about protecting those who come forward but it's also about protecting children — we need to strike the right balance."

The Catholic Church said its Professional Standards Office and local dioceses have, since midway through last year, abandoned the practice of blind reporting, and is retrospectively lodging reports with police that pass on victims' names.

But the figures released by NSW Police show there were 109 blind reports lodged last year, and four so far this calendar year.

It is not clear whether any of those reports came from the Catholic Church.

Chief executive of the church's Truth, Justice and Healing Council, Francis Sullivan, said the church had responded to the Police Integrity Commission's report in reviewing its practice on blind reporting.

He expressed regret if victims felt aggrieved by the process of blind reporting.

"It's absolutely regrettable if people were under the impression that their name was going to be given to the police and it wasn't," Mr Sullivan said.

"The practice now is that regardless of individual preferences, the name of the perpetrators and the names of victims are given to the police."

The Catholic Church said it had so far re-lodged 250 reports of alleged child sex abuse to police, which had previously been blind reported.

"These re-lodgements are continuing all the time," a spokesperson said.

Man says he told priest in confession of sexual incidents

8-4-2016

The Telegram

KLIK

[...]

He wound up there after his father died after a hit and run accident and his mother sent his sisters to the Belvedere girls’ orphanage.

“There was no money,” he said of the choice his mother had to make.

[...]

SUPREME COURT of  NEWFOUNDLAND and LABRADOR , 

Trial Division 

R. v. Murphy (J.E.) 

Date: 2002-10-08 

Introduction 

[1] Adams, J.: John Evangelist Murphy was originally charged with five counts of indecent assault, one count of gross indecency and one count of assault. The offences allegedly occurred between 1950 and 1960 while the accused was a member of the Irish Christian Brothers and working at Mount Cashel Orphanage in St. John’s, Newfoundland.

[2] After a preliminary inquiry was completed on 25 May 2001, Mr. Murphy was committed to stand trial on all counts. On 6 September 2001, an Indictment was filed at the Supreme Court of Newfoundland, Trial Division, which contained the five indecent assault charges and the one gross indecency charge. The Crown entered a stay of proceedings on the charge of assault.

 [3] The accused has applied to have the remaining charges stayed on several grounds:

         (1) The applicant’s right to be tried within a reasonable time has been breached contrary to Section 11(b) of the Charter of Rights and Freedoms;

(2) the applicant has been denied his right to be tried in accordance
with the principles of fundamental justice contrary to
Section 7 of the Canadian Charter of Rights and Freedoms; and

      (3) the provisions of the Criminal Code under which he is charged violate the equality provisions under Section 15 of the Charter of Rights and Freedoms.

 Archbishops of the Archdiocese of St. John’s, Newfoundland during Brother John Murphy’s time in the archdiocese:  Edward Patrick Roche  (26 February 1915 –  23 September 1950); Patrick James Skinner (January 1951-April 1979).

[...]

IN THE SUPREME COURT OF NEWFOUNDLAND COURT OF APPEAL

Application Heard: December 17, 1999 
Decision Rendered: January 21, 2000

The appellant, Ronald Justin Lasik, has applied, pursuant to the provisions of s. 679 of the Criminal Code, for release from custody pending the determination of his appeal from various convictions for which he received a sentence of a total of ten and one half years imprisonment.

[2] Mr. Lasik was charged on November 19, 1996 with a number of indictable offences relating to sexual and physical abuse of young boys at Mount Cashel Orphanage in St. John’s during the period 1954 to 1957. He was committed to stand trial, which trial commenced in April, 1999 and concluded in June, 1999 with convictions registered against him on 19 of 24 preferred counts. On July 27, 1999 he was sentenced to 10 ½ years imprisonment. He has been in custody since that time.
[...]

2003:  deported to the United States – no requirement to meet with parole officer (M)

Registered as a high risk sex offender in  New York.  Living at a Christian Brothers residence about 100 miles north of  New York City. (M) 

BRON 

waar zal ik het halen, zei ringeling, in grootvaders kastje zei het kleine ding; Former Catholic Church insider calls for police and royal commission to subpoena secret 'red files'

17 - 3 - 2016

A former Catholic Church insider has called on police and the royal commission to subpoena all of the church's secret clergy abuse documents — known as the "red files".

Helen Last, a former coordinator of the Melbourne Archdiocese's Pastoral Response Office, said the full extent of church abuse would not be known until all the documents were made available.

"These files should be handed over, they are of important public interest, they have forensic material in them, they cover criminal activity by clergy, they cover the anguish and information of parents and parishioners speaking to the Vicar General at the time," she said.

"They are of great importance to the truth of what has happened here and the victims and the public want the truth but they are only getting part of the truth at the present time."

Ms Last first learnt of the red files from the late Monsignor Gerry Cudmore, who set up the Pastoral Response Office in the 1990s.

Ms Last said Monsignor Cudmore ended up resigning as Vicar General because he did not like Cardinal George Pell's handling of abuse claims, which he thought was too legalistic.

"[Monsignor Cudmore] was talking to me directly about his files which contained highly important materials, and he pointed to the filing cabinet and said that will be marked 'never to be opened'," Ms Last told Lateline.

"He meant that those files would be put into the Archdiocese archives and they were so serious that they were to be pretty much locked down and not used in any way."

Secret files sent to the Vatican: insider

Lateline has been told that police were unaware of the existence of the red files until 2013.

A former insider from the Melbourne Archdiocese said under the papacy of Pope Benedict XVI, a directive was sent out requiring that all abuse-related files be sent immediately to Australia's Papal ambassador, known as the Nuncio.

The Nuncio at the time was Giuseppe Lazzarotto — a man with a history of failing to hand over church documents.

The Murphy Report into clergy abuse in Dublin noted that when Mr Lazzarotto was Nuncio in Ireland he refused to respond to requests for church documents.


The Melbourne Archdiocese insisted they still had their red files and that all files requested by the royal commission and the police have been handed over.

Abuse survivor Stephen Woods is concerned that some secret files are now in the Vatican.

"We know that files were taken out of Ballarat and taken to the Vatican. We want those files returned," he told the media in Rome earlier this month.

But Francis Sullivan, the chief of the Truth, Justice and Healing Council, said there should be copies in Australia of any files that were sent to the Vatican.


Documents should be accessed by royal commission: survivor

In response to Ms Last's call for all the secret files to be subpoenaed, Mr Sullivan said: "There's no point us turning up and swamping them with documents when they already have so many documents they are working through in a forensic fashion."

"If they want more, if they want them in a specific area, if they want them in a gradual serial approach that's what we do."

Mr Woods said it was important to victims that all the files are accessed by the royal commission and the police.

"The victims really want justice and we really want to see all aspects covered, not just having a bishop go into the dock and say I don't remember," he said.

"Let's have the files, let's see what they knew, let's see more aspects of justice be done."

# 31