Heritage

 

24-6-2021

25-6-2021

klik

 OMI  & Erik de Jaeger

OLV 7 Smarten

KLIK

KLIK

bij leven 

 
 

KLIK

Joris en De Draak

 

Golden Globe

bron:
virusuitbarsting op Twitter

's ochtends krijg je scheepsbeschuit en 'n koppie thee op bed - film 03 01 Altra Canon

"Was I bitten by a monkey?"??????
"[bijna] citaat van een vraag en bijbehorend antwoord in een help-tot selfhelpgroep

Ze schijnen ook in het vroegere Rhodesië apen te hebben gehad. En [vroegere] kinderen natuurlijk .

Filmers en fotografen natuurlijk ook. Die horen al heel lang bij kinderen, die zijn soms om op te vreten!

Maar dan moet er wel geluisterd worden:

29-4-2020 Radio 1

Code Masker 20

Angst frißt die Seele

Nonnen over ongehuwde moeders: ‘Adoptie, daar bemoeiden wij ons niet mee’

NRC
24-12-2019
Noor de Kort



Binnenlandse adoptie

Eind jaren 60 stond Trudy Scheele tegen haar wil haar zoon af in het tehuis voor ongehuwde zwangere vrouwen waar ze was bevallen. Zuster Virginie Voet (87) werkte in dat tehuis. Met twee andere nonnen vertelt ze hoe met ongehuwde moeders werd omgegaan.

Ongeveer zeventig kinderen zag zuster Virginie Voet (87) ter wereld komen. Tussen 1967 en 1969 werkte ze bij de Paula Stichting in Oosterbeek, een tehuis voor ongehuwd zwangere vrouwen dat werd gerund door haar kloostercongregatie: de Kleine Zusters van de Heilige Joseph. Het was een van haar taken de bevallingen bij te wonen. Andere nonnen werkten in de wasserij, in de keuken of op de kinderafdeling. Samen woonden ze in de naastgelegen villa.

Uit schaamte stuurden ouders hun ongehuwd zwangere dochters naar het tehuis in Oosterbeek. Een van hen was Trudy Scheele (73), die in 1967 als 21-jarige zwanger raakte terwijl ze niet getrouwd was. Haar moeder regelde een kamer bij de Paula Stichting. Hoewel Scheele van plan was haar kind zelf op te voeden, zette de Kinderbescherming haar een maand na de bevalling uit de ouderlijke macht, nadat de Paula Stichting hierom verzocht had. Het eindigde ermee dat ze haar zoon afstond voor adoptie. In september heeft Scheele de staat voor haar leed aansprakelijk gesteld.

Zes weken voor de bevalling kwamen de vrouwen bij de Paula Stichting binnen, vertelt zuster Virginie. De directrice, psycholoog en maatschappelijk werkster bepaalden wie werden aangenomen. Er waren meisjes van veertien jaar, maar ook vrouwen die al ver in de dertig waren. Ze kwamen uit „heel verschillende sociale klassen”, zegt zuster Esther. Sommigen hadden gestudeerd of waren van „hele goede komaf”, maar in Oosterbeek zaten ook prostituees uit de rosse buurt van Arnhem. Ook de houding tegenover de zwangerschap was van vrouw tot vrouw anders, zegt zuster Esther. Sommigen waren onverschillig, anderen hadden het er heel moeilijk mee.

Abortus was niet aan de orde, dat werd pas in 1984 gelegaliseerd. Door een nieuwe adoptiewet uit 1956 was het wel mogelijk kinderen af te staan.

Ongeveer 15.000 Nederlandse kinderen werden tussen 1956 en 1984 geadopteerd, blijkt uit een onderzoek van de Radboud Universiteit (RU) uit 2017. Die kinderen waren afkomstig van zo’n 13.000 tot 14.000 moeders. In de tehuizen voor ongehuwde moeders was geen sprake van „formele dwang” bij het afstaan van de baby’s, schrijft de RU. Er was wel impliciete dwang, afkomstig van ouders, hulpverleners en instituties die druk uitoefenden op de besluitvorming.

Volgens Trudy Scheele was de zorg bij de Paula Stichting er volledig op gericht om moeder en kind te scheiden. „De nonnen voerden gewoon uit wat hun werd opgedragen: baby’s bij moeders weghalen.” Vrouwen werden volgens haar met een washandje, doek of laken geblinddoekt tijdens de bevalling zodat ze hun baby niet konden zien. „Anders zou de kersverse moeder zich kunnen hechten aan de baby; dat gaf alleen maar problemen tijdens de afstandsprocedure.” Ook zouden de nonnen na de bevalling extra hard praten, zodat ze hun baby niet konden horen.

Zuster Virginie werkte bij de Paula Stichting toen Trudy Scheele er was opgenomen, maar zegt zich haar niet te kunnen herinneren.

Klopt het dat vrouwen in Oosterbeek met een blinddoek moesten bevallen?

Zuster Virginie geërgerd: „Pfoh! Ik heb nooit gezien dat een vrouw werd geblinddoekt. Nee hoor, dat is bij mijn weten nooit gebeurd.”

Waar komt dat verhaal dan vandaan, denkt u?

Zuster Esther: „Die verhalen doen wel meer de ronde, niet alleen over de Paula Stichting.”

Zuster Virginie: „Ze maken er iets van, er klopt niks van.”

En dat nonnen extra hard zouden praten als een vrouw was bevallen, herkent u dat?

Zuster Virginie: „Helemaal niet. De vroedvrouw was heel rustig tegen de moeders. Ze zei alleen: ‘Nu even doorpersen.’”

„Maar je hebt nooit met de vroedvrouw geschreeuwd als het kindje huilde?”, vraagt zuster Andrea aan zuster Virginie. Die schudt van nee.

Trudy Scheele zegt dat ze bij de Paula Stichting werd gedwongen haar kind af te staan.

Zuster Virginie: „Dat kan ik me niet voorstellen.”

Zuster Esther: „ De cruciale vraag is: door wie is zij gedwongen om afstand te doen?”

Hoe werd de beslissing tot afstand doen bij de Paula Stichting meestal genomen?

Zuster Virginie: „Daar waren wij niet bij betrokken. Het besluit werd genomen door inhoudelijke deskundigen: de psycholoog, de Kinderbescherming, het maatschappelijk werk, en in overleg met de familie.”

En de vrouw zelf?

Zuster Virginie: „Samen met haar.”

Vond u het beter dat moeder en kind bij elkaar bleven of uit elkaar gingen?

Zuster Virginie: „Daar bemoeiden we ons helemaal niet mee.”

Zuster Esther: „In Moederheil ook niet, daar bleven we buiten.”

Zuster Andrea: „Het had ook te maken met de thuissituatie. Stel dat de moeder het kind wilde houden, maar de directe omgeving was er helemaal op tegen, dan was dat heel moeilijk. Je weet gewoon niet wat het optimale is.”

Ze vroeg nooit aan de vrouwen of ze de baby wilden houden, zegt ze. „Wat ze vertelden, mochten ze vertellen, maar ik ging ze niet uitvragen. Dat ligt ook niet in mijn karakter. Ik vind: iedereen heeft een privé.” Wel gebeurde het dat een vrouw zelf tegen zuster Virginie zei dat ze haar kind niet hield. „Dat vond ik best erg, dat ze afstand moest doen.”

’s Avonds werd in de gemeenschappelijke ruimte van het tehuis vaak gezongen en gedanst, vertelt zuster Virginie. Vooral liedjes van Gert en Hermien – die later ‘Alle duiven op de Dam’ uitbrachten – waren populair. „Ik werd daar gek van”, lacht ze. Sommige vrouwen bleven op hun kamer, zegt zuster Virginie. Of waren opvallend stil. „Die waren aan het vechten met zichzelf, denk ik.”

Een vaste taak voor zuster Virginie was aanwezig zijn bij de bevallingen, dat vond ze „echt mooi”. „Als ik ’s avonds dienst had, zei ik tegen de vrouwen: ‘Je mag me wel wakker maken voor chocola, maar niet om te bevallen’”, zegt ze lachend. Wanneer het toch zover was, zette ze alles klaar voor de vroedvrouw, vertelt ze. Tijdens de bevalling was ze er „als morele steun” voor de vrouwen. „Omdat ze alleen waren”, zegt zuster Andrea. „Ik hield ze vast als ze erge weeën hadden”, zegt zuster Virginie. „Soms knepen of beten ze in mijn arm.”

Nadat een vrouw was bevallen, maakte zuster Virginie het kind schoon en kleedde het aan, vertelt zij. „Daarna gaf ik het aan de vroedvrouw, en dan was mijn plicht gedaan. Dan ging ik weer weg.” Wat er daarna met de kinderen gebeurde, weet ze niet. Vrouwen die hun kind afstonden, bleven volgens de nonnen nog tien dagen in het tehuis, vrouwen die hun kind hielden nog zes weken.

Zuster Virginie noemt het verhaal van Trudy Scheele, zoals dat eerder dit jaar in de publiciteit kwam, „vragen om sensatie”. Ze wordt er verdrietig van, zegt ze. 

„Als dingen niet waar zijn”, licht zuster Esther toe, „...vind ik dat heel erg”, vult zuster Virginie aan.

Trudy Scheele denkt zich zuster Virginie nog wel te kunnen herinneren, zegt ze in een reactie op het relaas van de nonnen. Het maakt haar „misselijk” dat zuster Virginie het „mooi” vond om aanwezig te zijn bij de bevallingen, „als je beseft in wat voor een ellendige situatie deze meisjes zich bevonden”. 

„Ik heb er drie maanden gezeten. In die periode heb ik nooit zwangerschapscontroles gehad. Ik heb daar twee dagen alleen rondgelopen met weeën, want behalve zuster Virginie kwam er niemand in die kale gangen.” Scheele zegt ook nooit iemand te hebben zien of horen dansen in het tehuis.

Dat de nonnen haar betichten van sensatiezucht vindt ze „stuitend” om te horen. 

„Ik ben naar buiten getreden met mijn verhaal om zo veel mogelijk slachtoffers uit hun isolement te halen en om een taboe te doorbreken. Zodat er nu eindelijk gesproken kan worden, zodat moeders bereid zijn om zich op te geven bij het meldpunt ‘Afstand en adoptie 1956-1984’ en er erkenning komt voor het onrecht dat duizenden vrouwen is aangedaan. Uit niets blijkt dat deze nonnen iets hebben begrepen van wat er toen gebeurde.”

en al die duifies op die Dam,
tschalalalie tschalalala
ja die weten hoe dat kwam!

055 - Apeldoorn

Irish Times
25-11-2019

Patsy McGarry


We did what we were told.

BRON

We were happy, obedient.
We had come through much.
We knew our place.
Our children beaten,
Starved, raped,

In the homes

They lived in fear of; by Mothers,
By the Brothers.
But we did what we were told.
We were obedient, clean.
Slow to thoughts of vengeance,
Uneasy saying anything.
In that house next door,
The child was beaten daily.
We saw him -- little tyke --
On his way to the school.
A bruise shaped like Ireland
On his eight-year-old face.
The reasons weren't clear.
Didn't like to interfere.
So we did what we were told.
Submissive, compliant,
And so many of us
Had been abused in our time.
So really we were frightened
There might be something to say.
So we did what we were told
And looked the other way.
And life was holy then.
In the sanctity of the slum.
Just a clip on the ear.
A punishment beating.
Oh, you'd leave your door open
In the good old days,

Before new-fangled talk
Of rights, and victims.
Authority's anointed.
And we looked where they pointed.
Never did us any harm.
Way it was in those days.
No.
It never did us
Any harm at all.
But now we find it frightening.
Yes.
Because
I know -- we know --
Who that tortured child was.
I heard nothing. Nothing.
Just the leaves as they fell

And the Angelus bell.
Spiritual.
Lovely.
Secret.
Old.
And they hid in the open.
We did what we were told.

schreef Joseph O'Connor, bijna

dahliaslik

the road to Asiago

Bron

Darf Ich hier ein koil graben?

Nope, da doe je maar in Damascus

RTE: Rome v Republic

KLIK

KLIK

Should an institution that presided over child abuse control most schools? 

documentary looks at rise and fall of Catholic Church in Ireland

Irish Times

9-4-2019

Niamh Sammon

Niamh Sammon is the director of the documentary ‘Rome v Republic’, which will be broadcast this Thursday on RTÉ One at 10.15pm

KLIK

KLIK

But did the bed break? "wir haben es nicht gewusst."

klik

Wikipedia 

BBC

zie ZEEUWSE KRANTENBANK

Inleiding 

dr. P.A.G. Rentinck

vicaris generaal van het aartsbisdom Utrecht

in

Tot ik weer vliegen kon, Sigrid Zomer, 2004 

Die zaak in België stinkt ! 

KLIK

de bedrijfsongevalletjes van Ad van Luyn

Children fathered by Catholic priests and banished to Scotland, uncovered by ancestry sites

Vincent Doyle 

antwoord aan mijn kinderen

Nee, schat, want wij hebben een op Internationale Mensenrechtenverdragen gebaseerde parlementaire democratie, ga je gang, maar neem een paar reservekissies mee.  

Photograph: Dara Mac Donaill/The Irish Times

roeien met de riemen die je hebt ; Archbishop Scicluna and his recent appointment at the Vatican

bron

the Malta Independent
10 December 2018
Simon Mercieca


A few days ago, I was invited to preside over the launch of a book by Antonio Ureta about Pope Francis. I shall be reviewing this book next week. What I wish to share is an interesting conversation that I had with one of those present during the coffee break. This gentleman is a person who follows thoroughly the church and attends even Catholic congresses abroad.  What he told me was that not all the clergy, whom he met at a Congress in Rome were in tune with the positions that Archbishop Charles J. Scicluna has taken regarding the implementation of the encyclical Amoris Laetitia.

It is a fact that archbishop Scicluna was one of the first archbishops, if not the first, to have endorsed the encyclical Amoris Laetitia and put it into practice. I am here referring to stands taken by the Church in support of communion to divorced Catholics. I am not a theologian, therefore I will not be analyzing this fact from a theological point of view. But I am a historian and a commentator of current affairs. Hence, I shall be analyzing this from a political stance.

In my view, there is no place for controversy about this fact. Even before Francis, the Church was not that strict in its discipline on this matter. Everyone remembers the incident when the then Italian Prime Minister of Italy, Silvio Berlusconi was invited to Mass at St. Peter Square and was allowed to receive Holy Communion, even if he was a remarried divorcee. Everybody knows that the man does not live as brother and sister with his women. I think that it is this type of hypocrisy that Pope Francis wants to challenge with his Amoris Laetitia.  

Then, there is the issue of sexual morality within the Church. The Church is still tied with sexual concepts created in the 19th Century. What were considered sins of the flesh, then became scientific and sexual deviances. The Church needs to divest herself ofthese 19th Century concepts. There is a significant difference between sin and scientific truth. The problem is that where sexuality is concerned, sin and scientific truth are being equated on the same plane. The Church needs to return to basics. In this Pope Francis is correct. He is facing new historical realities by stripping the Church of these 19th Century concepts while re-proposing Church teachings on sin and the sacrament of reconciliation or better still forgiveness.

Foucault reminds his readers that sex is power. Therefore, to dismantle the powerful discourse linked to sexuality, one needs either to undertake the use of sexual discourse or shift the public debate to other matters. Pope Francis is doing both. In the field of sexuality, the Church appeared cynical, in particular, after the Curia was  caught in a number of sexual scandals.

This explains why our arcbishop, Charles J. Scicluna has been promoted to the Congregation of the Faith. At the moment, the Church does not need theologians, as was the case in the 1970s when Ratzinger fought tooth and nail the theology of liberation.

Perhaps, one would think that the person to be appointed to this job should be a theologian. The pope seems to have a different view. He thinks that the best person would be a priest trained in law. While Pope Francis made a number of statements condemning the excessive legal attitude expressed by the Church faced with social problems, he knows very well that certain internal problems, which may appear to be theological, are in reality administrative in character. This explains Scicluna’s appointment.

I don’t think that Scicluna is a man of controversy. He is clearly a man of principle. This does not mean that all his actions and decisions are good or will bring benefit to the church. But I am sure that they have all been taken in good faith. I am sure that certain decisions will return to haunt the Church. These decisions are not related to the position of principle but more to the choice of people.

I am mentioning these facts for one simple reason. If one thinks that the controversies about this archbishop in the local media are something peripheral, one is definitely wrong. It is a known fact that the relationship between Archbishop Scicluna and Prime Minister Muscat is not one of the best. The attacks on the archbishop from the Labour front confirm this. These are prompted by certain comments that the archbishop makes about current situations.

I believe that comments being made by Archbishop Scicluna are not specifically against Labour. He would speak irrespective of who is in government. He is condemning or disagreeing with actions rather than with individuals.

His comments falls within the current church agenda as being expressed by the pope who wants his bishops to be committed to the Green Agenda, the reduction of global warming and world governance. The affirmations that Scicluna is making in this regard, in particular his past statements regarding the environment in Malta, should be read within this Green Agenda.

I was one of those who, in 2015, enjoyed the spectacle of fiat lux inspired by the Pope’s encyclical Laudatio Si: On care for our Common Home. This encyclical created a controversy. Even the fiat lux became a controversy. One needs to remember that when St. Peter’s Basilica was built, it brought a schism within the Church. Today, there is consensus that Pope Julius II had great vision. This is another reason, why bishops should not shy away from controversies.  They should be bold and stand for what they believe in.

Then, there is the element of internal controversy. Scicluna’s last appointment to the Congregation of the Faith led to statements that this archbishop now has a part-time job in Malta. I do not agree with this statement. It is not factual. On the contrary, this dual appointment enters within the new type of bishops that this current pope wants for the Church. Pope Francis does not want bishops who are simply bureaucrats working in some office in the Vatican. He also wants them to keep up their pastoral work.

In the Middle Ages this led to abuse. In olden days, due to issues of transportation, these  dual appointments led to bishops to be absent from their diocese for months, if not years, on end. Modern means of transportation has made this double role a factual reality.

But there is even more to this appointment. Normally, these appointments led to pastoral retreats. It was these pastoral retreats that have led to internal abuses within the church. Pastoral retreats have led the Vatican to make the wrong political alliances. 

Pope Frances has also opened to Islam, migration and the persecuted Christians in the East. Perhaps, on the latter point, the Church and Vatican diplomacy need to do more.The perceived reality is that the Church is not doing enough, or at best, little in this sphere.But even speeches by Scicluna on these points should be seen within the context.  Even here, Scicluna has followed suit. One needs to read his declaration with regards to Islam in this perspective.

Times of Malta

This explains Scicluna’s pragmatic approach to current Church problems. I am convinced that Scicluna is authentic and definitely not cynical in his approach. Cynicism is the real opposite of authenticity. I believe that Scicluna is fighting modernism with its own tool. He is fighting cynicism with reason. He is following Francis’ example. But instead on focusing on sexuality, Scicluna too is trying to shift the Church agenda in Malta on to those who are suffering.

Times of Malta Memorial 

By shifting the debate to social outcasts, the Church is putting at the centre of her agenda a category of people that the Radical Chic and the Liberal Left have abandoned to their fate. In so doing, Pope Francis is dismantling the Liberal agenda which is appearing to be more and more cynical, counter-productive and devoid of any political sense.

In reality, it is not only the Church that is now in crisis but also all those political parties that to the eyes of the electorate appear to have reduced democracy to a system that is more totalitarian in content. This is the crux.

BRON

Gozo Bishop threatens UK blogger with legal action; je zou het er van aan je gal krijgen; convicted of molesting 17 children permitted by Maltese church to say mass “on special occasions”

August 23, 2018

TRUTH BE TOLD 

It’s about power and its abuse

Bishop Grech strongly denies allegations that he is guilty of “lack of action” about child abuse.

I have received the following communication from lawyers engaged by the Bishop of Gozo following this post.

Mr. Lambert,

I have been briefed by His Excellency Bishop Mario Grech to rebut the false allegations that you have made in his regard in your blog entitled “Worrying abuse allegations in Scicluna’s backyard”.

Bishop Grech formally denies that he has ever “shielded” any member of the clergy falling under his jurisdiction from accusations of child molestation, or, as you put it in your blog “predation on pubescent boys”. Nor has he ever ignored any call from his superiors to take action against any member of the clergy and hence your assertion that he has is guilty of “lack of action” in this respect is also absolutely unfounded.

The Bishop of Gozo, Mario Grech, has engaged lawyers to threaten a UK Catholic blogger who commented on allegations already reported by Malta Today in 2015 with criminal and civil action.

The report concerns the case of Gozitan cleric Joseph Bezzina and the allegation Bishop Mario Grech shielded him from any consequence after allegations of abuse of pubescent boys. The blog by Catholic writer Mark Lambert, says the dossier about Joseph Bezzina’s case has “disappeared”.

Mark Lambert’s report also refers to the case of Dominic Camilleri that was convicted by a Malta church tribunal in 2003 but had still not been defrocked by 2015. This was covered in a Malta Today report by Jurgen Balzan from the time.

The blogger says these cases, and a claim by members of the Gozitan clergy that accuse Bishop Mario Grech of “professional misconduct”, raise uncomfortable questions about the Gozitan curia’s commitment to take action on child abuse.

In a letter to Mark Lambert, Mario Grech’s lawyer denies the allegations and threatens “civil and criminal procedures” against the author.

Mark Lambert contrasts the Gozo Curia with Malta’s, headed by Archbishop Charles Scicluna, who is rumoured in Catholic circles to be dispatched to Philadelphia to look into the situation there after a damning report by the state authorities revealed rampant child abuse by more than 300 priests on at least 1,000 victims over the past 70 years. 

“Priests were raping little boys and girls, and the men of God who were responsible not only did nothing: They hid it all,” reported the grand jury in Philadelphia.

The massive revelations in Philadelphia, that follow similar civil investigations in Ireland into child abuse by priests, raise the question on the need of a similar widespread civil investigation in Malta as well. 

And, judging by the denied reports on Gozo’s diocese, the smaller island might be the right place to start.

TRUTH BE TOLD

Priest convicted of molesting 17 children permitted by Maltese church to say mass “on special occasions”

August 27, 2018 

 this year’s Pentecost where Felix Cini and other priests led children who had participated for the first time in the communion ritual. 

In 2010 Felix Cini was chased out of another Italian parish when parishioners learnt of his conviction six years earlier. Protests by parents of young children in the parish of Cercemaggiore in the Molise region forced the Vatican to order Felix Cini away from the parish to work without any contact with children and young people.

The Italian commissioner for children (Tutore Pubblico dei Minori) in 2010 made sure the Vatican was fully briefed of Felix Cini’s history and his conviction in a letter to Cardinals Claudio Hummes and William Joseph Levada. In spite of this intervention by the Italian civil authorities, Felix Cini has not been defrocked by the Vatican.

.....
....

The Curia added that “the parish priest of Cospicua is informed about the situation and of the limited ministry exercised by Fr Cini, who can only concelebrate Mass if he is granted permission. The Archbishop authorised Fr Cini to concelebrate Mass in exceptional circumstances such as funerals of relatives and neighbours, and other special occasions of the parish.”

Sources inform this website that from the perspective of the Bormla congregation Felix Cini is in practice a full-time priest in the parish.

compleet