Angst frißt die Seele

Dank aan Trijntje: Persoonlijk verslag Nationaal archief Den Haag; tantetje in de verwarmingskelder

Moge óók jouw moeder benen hebben gehad! 

Vandaag was het dan zo ver na aanvankelijk wat strubbelingen, misverstanden, verdwenen brief en een keertje boos worden van mijn kant, mocht ik de stukken komen bekijken.

Vannacht heb ik prima geslapen,maar vanochtend was ik letterlijk ziek, hoofdpijn, misselijk en trillen als een espenblaadje. Op dit soort momenten vind ik het jammer dat ik geen medicijnen gebruik en zou ik graag iets willen hebben om die aanval iets te verzachten, maar ja daar denk ik altijd te laat aan. Ik houd mezelf wel altijd voor dat er niets aan de hand is, dat ik alleen maar wat papieren ga lezen, maar het helpt niet echt. Ik blijf hopen dat deze reaktie ooit nog eens minder word.

De doos met dossiers stond al voor me klaar en op een afgeschermd stuk mocht ik die inzien. Later kwam de archivaris die het opgezocht had er even bij om wat uitleg te geven. Hij vertelde dat hij ook maar alvast alles gekopieerd had en ik dat mee kon krijgen. Wat een service. Ondanks mijn eerdere aanvaring blijkt het een hele sympathieke man te zijn die me graag verder wilde helpen en ook nog wat ideeën aandroeg.

Het meeste wat er bewaard is gebleven is droge kost: voogdijkaarten, uitspraken van de rechtbank over OTS en uiteindelijk de ontheffing uit de ouderlijke macht van mijn vader. Maar 1 dossier was zeker heel interessant, een rechtbankverslag over mijn broer, die veel eerder uithuis geplaatst is, waarin eveneens enkele dingen over mij aangehaald werden, waaruit blijkt dat er wel degelijk het een en ander bekend was. Verder staan er toch dingen in die ik nog niet wist, bv; dat de kinderrechter een vrouw was verbaasde me, ik wist niet dat er begin jaren 60 al vrouwelijke rechters waren. Ja, ik ben heel erg naïef.

Nu de terugslag, ik ben heel erg moe en mijn verwarming staat op 22 graden in de hoop dat ik weer een beetje warm word. Maar al met al is het een zeer positieve ervaring en binnenkort ga ik eens op mijn gemak de kopieën doorlezen.

Dit is al weer een paar weken geleden. Op advies van de archivaris heb ik de persoonskaart van mijn moeder opgevraagd en die kwam van de week binnen. Een half a4tje met daarop haar naam, geboorte/ sterfdatum en huwelijksdatum, de namen van haar ouders en de adressen waar ze gewoond heeft. Een simpel papiertje met een paar gegevens, maar het effect dat het heeft….. Ik heb een moeder! Zij heeft echt bestaan.

Natuurlijk heb ik altijd geweten dat ik een moeder heb, maar toch, het was een abstract begrip, maar nu heb ik het “bewijs”, iets tastbaars. Vreemd dat zo’n papiertje me doet beseffen dat ik echt een moeder heb en ik nu iets over haar weet.
Trijntje.

Aan de hoek van een ronde tafel; Lot genoten KInderbescherming en Autoriteit Persoonsgegevens

Het jaar 2017 is bijzonder, omdat dit het laatste jaar is dat de Wet bescherming persoonsgegevens geldt. Vanaf 25 mei 2018 is nieuwe Europese privacywetgeving van toepassing. Veel bedrijven en overheden zijn al bezig zich voor te bereiden op deze nieuwe wetgeving. Hierover voorlichting geven staat daarom bovenaan de agenda van de AP, zodat organisaties weten wat ze straks moeten doen.

Het reguliere werk van de AP gaat ondertussen ook door. De belangrijkste thema’s voor de AP in 2017 zijn naast de nieuwe EU-privacywetgeving: profiling, bijzondere persoonsgegevens en beveiliging van persoonsgegevens. 

Nieuwe Europese privacywetgeving

Vanaf 25 mei 2018 geldt er in heel Europa nog maar één privacywet. Dit is de algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Organisaties krijgen onder de AVG meer verplichtingen. Zo kunnen zij verplicht zijn een  functionaris voor de gegevensbescherming (FG) aan te stellen.

Maar hier staat ook wat tegenover. Bijvoorbeeld dat organisaties met vestigingen in meerdere EU-landen nog maar met één privacytoezichthouder te maken krijgen.

Oliver O'Grady Rotterdam

Bambino Jesus: "and we elect them again and again"

" A fish rots from the head down"

SPEECH TO THE FEDERATION CHAMBER: NSW GOVERNMENT DENIES VICTIMS OF CHILD SEXUAL ABUSE ACCESS TO POLICE GAZETTES

CANBERRA

MONDAY, 16 OCTOBER 2017

THE HON JASON CLARE MP
SHADOW MINISTER FOR TRADE AND INVESTMENTSHADOW MINISTER FOR RESOURCES AND NORTHERN AUSTRALIAMEMBER FOR BLAXLAND

Can you imagine growing up without a mum or dad.

Imagine never meeting your brothers or your sisters. Never knowing that they even existed.

Imagine being alone in a big orphanage and being neglected, being hurt, being abused, being monstered by the people who were supposed to look after you, who were supposed to protect you.

This is not a Charles Dickens story.                                                        

It’s what happened here in Australia.

100,000s of Australians, neglected and abused in homes and orphanages, many of whom are still with us today.

Over the last decade their stories have slowly come out of the shadows.

First there was a Senate Inquiry.

Then there was an apology by this Parliament.

More of what happened to these helpless boys and girls has now been revealed in the chilling oral and written evidence provided to the Royal Commission.

It’s done an extraordinary job in shining a light on a dark and terrible part of our past.

I’m hoping that this week the Government will finally introduce legislation to establish a National Redress Scheme.

It is a key recommendation of the Royal Commission and one that’s long overdue.

No amount of money can properly compensate for the brutality that many of these children suffered or repair the damage that was caused to them, but it will help.

And that compensation should be paid for by the Governments and by the organisations that ran the places where they were harmed.

But some people will still struggle to get access to this scheme because the records of their time in an orphanage have been destroyed.

For some people the only way to prove that they were ever there are the police records that showed that they absconded, that they ran away and that they were picked up by police and were brought back to the place where all of that harm was happening. These records are in Police Gazettes.

Some States and Territories provide access to these Gazettes, but others don’t. One of those is NSW, you can’t access to the Police Gazette until 70 years have passed.

The practical impact of this is that some people can’t get access to the sort of services offered by the NSW Government.

Things like counselling services, help with family reunions or help finding their own parents graves’.

I have written to the NSW Police Minister asking him to make the Police Gazette available, but he said no.

I think that’s appalling.

We are talking about kids who were flogged and raped and ran away, and they can’t prove they were ever there because police won’t provide the records that show it.

So I ask the NSW Government to please reconsider this genuine request.

Given everything that’s happened to these poor people, I think it’s the very least that we can do.

Bron: CLAN

KLIK

KLIK

KLIK

Hark en hear the angels sing; Vatican diplomat also wanted in Canada on child porn charges

Op de hoek van de straat
staat een porno winkel
gooi er eens een baksteen door
kinkel rinkel rinkel

Catholic News Service

Head of the Center for Child Protection and a member of the Pontifical Commission for the Protection of Minors, Zollner said he has spoken to many parents who do not know what to do about their children’s access to the internet: “Everyone is talking and they do not know what to do.”

With this congress, “we can propose something we believe could be useful.”

klik

“In this age of social media communication and transparency, you need to be up-front,” he said.
“This is not the culture yet in many corners of the Church, not only in the Vatican but in many countries where this is not the style in which uncomfortable, difficult situations are presented.”


What’s been missing up to now is concrete implementation, and we’ve discussed this at the commission meeting. Cardinal [Sean] O’Malley, who is the president of our commission, certainly is a champion of pushing forward in the direction of defining, clarifying, and 
also implementing what bishops’ accountability means."

Missbrauchsbeauftragter fordert Entschuldigung von Kardinal Müller

KLIK

Passauer Neue Presse
19 - 7- 17

Johannes-Wilhelm Rörig, Missbrauchsbeauftragter der Bundesregierung, äußert sich im Interview erschüttert über das Ausmaß der Misshandlungen bei den Domspatzen in Regensburg. Gleichzeitig empfiehlt er die Aufarbeitung dort als Vorbild für den christlichen Bereich und darüber hinaus.

547 Regensburger Domspatzen sind misshandelt und sexuell missbraucht worden – der Abschussbericht zeigt ein erschreckendes Ausmaß der Gewalt. Wie bewerten Sie die Aufarbeitung des Bistums?

Rörig: Dieser Bericht macht erst einmal unfassbar traurig. Den Kindern sind über Jahrzehnte unermessliches Leid und schreckliche Qualen zugefügt worden. Das ging von den fünfziger bis in die neunziger Jahre hinein. 

Betroffene sprechen von Gefängnis, Hölle und Konzentrationslager. Das tut in der Seele wahnsinnig weh. 

Man muss sich das vor Augen führen: Die Domspatzen sollten beste Gesangleistungen bringen und weltklasse Kirchenmusik machen, während sie im Hintergrund gedemütigt, geschlagen und missbraucht wurden. Es darf sich aber niemand zurücklehnen und meinen, das sei nur eine Angelegenheit der katholischen Kirche. Die Fallzahlen bei Missbrauch sind seit Jahren ungebrochen hoch. Sexuelle Gewalt an Kindern findet nach wie vor überall und mitten unter uns statt: in der Familie, in Einrichtungen, durch andere Jugendliche und Kinder und zunehmend durch die digitalen Medien.

Die Missbrauchs-Aufarbeitung hat lange Zeit auf sich warten lassen. Kommt der Bericht nicht zu spät?

Rörig: Unter dem damaligen Bischof Müller wurde eine umfassende, proaktive Aufarbeitung unter Einbeziehung von Betroffenen leider versäumt. Müller hat stets von Einzelfällen gesprochen, aber die strukturellen Versäumnisse nicht untersucht. Es wäre den Betroffenen zu wünschen, dass er sich wenigstens jetzt für die verschleppte Aufarbeitung entschuldigen würde. 

Abwehrende Rechtfertigungsversuche, wie er sie in einem langen persönlichen Brief Ende 2016 an mich formuliert hat, sollte er sich künftig selbst ersparen. Das Regensburger Vier-Säulen-Konzept ist ein guter Weg der Aufarbeitung. Dazu gehören die Aufklärung wie jetzt der Bericht von Rechtsanwalt Weber, aber auch Hilfen, Anerkennung und die wissenschaftliche Aufarbeitung. Besonders wichtig ist, dass in alle Prozesse der Aufarbeitung Betroffene einbezogen werden.

Es kann in Regensburg aber noch kein Schlussstrich gezogen werden. Das wird noch Jahre dauern. Aber sie sind auf dem richtigen Weg. 

Die Beharrlichkeit der Betroffenen, den jetzt amtierenden Bischof zur umfassenden Aufarbeitung zu bewegen, hat sich gelohnt. Der Aufarbeitungsprozess in Regensburg sollte jetzt Vorbild für den christlichen Bereich sein, aber auch für alle anderen Organisationen, denen Kinder und Jugendliche anvertraut sind. In Bezug auf finanzielle Leistungen können 5000 bis 20.000 Euro für jedes Opfer natürlich eine wichtige Anerkennung sein, aber das schlimme Leid nicht ungeschehen machen. Wir müssen mehr in gute Prävention investieren. Man kann Kinder besser schützen.

Die Taten sind verjährt. Kommen die noch lebenden Täter straflos davon?

Rörig: Strafrechtlich sind die Taten wohl verjährt. Gegen die Beschuldigten, soweit sie noch leben, könnte nach dem Kirchenrecht ein Strafverfahren durchgeführt werden. Die Verantwortlichen sollten, sofern noch nicht geschehen, auf diesem Weg Sanktionen prüfen, etwa die Kürzung von Pensionen.

Brauchen wir härtere Strafen und längere Verjährungsfristen?

Rörig: 2014 ist im Rahmen der Edathy-Gesetzgebung vieles verbessert worden. Die strafrechtliche Verfolgbarkeit des Missbrauchs ist deutlich verlängert worden. Bei schwerem sexuellem Kindesmissbrauch können die Opfer auch im Alter von 50 Jahren noch einen Strafantrag stellen. Die Behörden müssen aber dringend mit ausreichend Personal und Mitteln ausgestattet sein, damit auch umfassend ermittelt werden kann. Der Mindeststrafrahmen von drei Monaten für sexuellen Missbrauch von Kindern ist zu gering bemessen. Hier muss die Bundesregierung in der nächsten Wahlperiode dringend handeln. Für schwere Fälle müssen höhere Mindeststrafen geprüft werden.

In der Vergangenheit haben sich nur wenige Bundesländer am Fonds für Missbrauchsopfer beteiligt…

Rörig: Wenn alle der inzwischen 9000 Anträge von Opfern bearbeitet sind, wird der Fonds ausgeschöpft sein. Nur drei von 16 Bundesländern zahlen aber bisher in den Fonds ein. Das ist ein Skandal. Wenn der Bund die Länder nicht dafür gewinnen kann, brauchen wir ab 2018 ein neues System der ergänzenden Hilfen. Leider ist die Reform des Opferentschädigungsgesetzes von der Großen Koalition vertagt worden.

Die Fragen stellte Andreas Herholz

gewijzigd lot

The Star

April 12, 2017

The federal government is continuing to obstruct justice for the survivors of St. Anne’s residential school by “thumbing their nose” at the information commissioner and releasing 1,200 pages of almost entirely blacked-out documents, NDP MP Charlie Angus says.

klik

Judge adjourns case of man who believes his sister died in Tuam

Irish Times

13 -3-2017

Peter Mulryan seeks Tusla records to see if his baby sister died at Bon Secours home

An application by a man seeking information about his infant sister, who is believed to have died in the Tuam Mother and Baby Home, has been adjourned at the High Court for a further week.

Peter Mulryan (73), of Derrymullen, Ballinasloe, Co Galway, whose sister Marian Bridget Mulryan is believed to be among 796 children recorded as having died at the home, has initiated proceedings against Tusla aimed at getting any information that may exist about her.

A Marian Bridget Mulryan is recorded as having died in February 1955, nine months after she was born at the home.

Mr Mulryan went to the Tuam home with his mother just days after his birth in July 1944. His mother later appeared to have gone to a Magdalene institution and he was fostered out at the age of four.

Mr Mulryan, represented by Deirdre O’Donohoe BL, is arguing that the records are unreliable and he wants Tusla to carry out a forensic examination of material concerning the home to establish what happened to his sister.

Records

Tusla has said it has given Mr Mulryan any material it is aware of and has also made the records held by it available to the Commission of Investigation into Mother and Baby Homes. The commission recently confirmed “significant” amounts of human remains were found on the site of the Tuam home.

The matter has been before Mr Justice Richard Humphreys a number of times and adjourned for reasons including a direction from the judge to Tusla to write to the Bon Secours order, which operated the home, asking if it held any burial records.

In a reply to Tusla, the order said it was unaware of any burial records being maintained and also said any information held by it concerning the Tuam home had been passed to the commission.

On Monday, Tusla, represented by Mary Phelan BL, reiterated that it would facilitate an inspection by Mr Mulryan of the material in its possession, including documents scanned by the commission.

The judge said he was considering how best to proceed, including whether there should be a “telescoped” hearing where the application for leave for the judicial review would be merged into a full hearing.

He again adjourned the matter to allow Mr Mulryan’s side to consider if they wished to make amendments to the statement of grounds.

RTÉ

 7 Mar 2017 

A solicitor for an elderly man, who is "extremely ill" with cancer, has asked the High Court to help him find out what happened to his baby sister after she was born at St Mary's mother and baby home in Tuam.

Marian Bridget Mulryan is believed to be among almost 800 children recorded as having died at the home between 1925 - 1961.

Her brother, Peter Mulryan is extremely anxious to get whatever records exist concerning her, the court heard.

A solicitor for an elderly man, who is "extremely ill" with cancer, has asked the High Court to help him find out what happened to his baby sister after she was born at St Mary's mother and baby home in Tuam.

Marian Bridget Mulryan is believed to be among almost 800 children recorded as having died at the home between 1925 - 1961.

Her brother, Peter Mulryan is extremely anxious to get whatever records exist concerning her, the court heard.

Mr Mulryan, 73, was too unwell to come to court, but his solicitor Kevin Higgins said he wanted Tusla to look at the material it had and see what happened to the little girl.

Mr Higgins said he wanted to know "did she die, was she trafficked or is she buried in the pit."

Mr Mulryan wants permission from the High Court to bring a legal challenge against Tusla, aimed at getting information from them about his sister.

The court heard she was recorded as having died in February 1955, nine months after her birth at the home.

Tusla said it had given Mr Mulryan any information it was aware of.

And it said it would facilitate inspection by Mr Mulryan of the material in its possession.

But Mr Higgins said Mr Mulryan was too unwell to inspect the material offered, the inspection offers were inadequate and the material held by Tusla should be forensically examined and catalogued with any relevant information given to his client.

The application has been adjourned a number of times to clarify exactly what orders were being sought on behalf of Mr Mulryan.

Mr Justice Richard Humphreys said the legal grounds for the challenge were "a bit thin".

The case was adjourned for a week to allow Mr Higgins to prepare further documents.

Een volk dat voor tirannen zwicht laat zijn kinderen verkrachten. VPKK: OPEN BRIEF AAN DE LEDEN VAN DE TWEEDE KAMER

Als Nederland dat niet wint, eet ik geen macaroni meer

Namens het Vrouwenplatform Kerkelijk Kindermisbruik

20 - 1 -2017 

Aartsbisschop Eijk en de zijnen gebruiken het graag: het argument dat er een eind moet komen aan het bespreken van het seksueel kindermisbruik in de rooms-katholieke kerk, omdat iedere media-aandacht voor dat thema pijnlijk is, het zou het leed van slachtoffers maar oprakelen. Toen Eijk eind 2013 aankondigde de betreffende Klachtencommissie binnen een half jaar te gaan sluiten, gaf hij dit als belangrijkste reden op. In het kort geding van het VPKK en een aantal vrouwen tegen de RK kerk om de Klachtencommissie open te houden, voerde de kerk het ook aan: 'De twijfel bij slachtoffers, die zich eigenlijk niet willen melden en een klacht in te dienen (sic), kan een steeds grotere emotionele last opleveren.' De rechter heeft de kerk ongelijk gegeven en de Klachtencommissie moest minstens nog een jaartje openblijven.

Dat dit argument door de kerk wordt gehanteerd, hoeft niet te verbazen. Het zwijgen over misstanden is altijd in het belang van degene die voor die misstanden verantwoordelijk is. 

Bovendien is het een hoogst bevoogdend argument en weinig instituten zijn zo bevoogdend als de RK kerk. In het kader van het misbruik in de kerk is het wel een bijzonder cynisch argument, omdat niet alleen de plegers van dat misbruik maar ook de kerkelijke gezagsdragers zelf de slachtoffers dwongen te zwijgen, met alle gevolgen van dien.

Wat wel verbaast is dat hetzelfde argument nu wordt gehanteerd door Marith Volp van de PvdA. Afgelopen donderdag diende Sharon Gesthuizen (SP) een aan de Kamer gerichte motie in om een parlementair onderzoek te starten naar de rol van de overheid in het misbruik binnen de RK kerk. Meerdere overheidsorganen en politici zijn namelijk op de hoogte geweest van seksueel misbruik  en zware mishandeling van kinderen in katholieke instellingen, maar lijken niet ingegrepen te hebben. Een onderzoek naar wat er precies bekend was, naar wat de overwegingen waren wel of niet in te grijpen, is leerzaam en kan soortgelijke misstanden in de toekomst helpen voorkomen. Volp zei hierover met haar fractie te moeten overleggen, want zij meende dat het voor slachtoffers slecht zou zijn als er nu weer publiekelijk over gesproken zou worden. Met alle waardering voor haar eigen motie aan de regering om te bevorderen dat de Deetman-archieven naar het Nationaal Archief gaan en niet naar het door RK congregaties beheerde Erfgoed Nederlands Kloosterleven - wij verwachten van haar dat zij als PvdA-er inziet dat het oprakelargument bij uitstek een argument is dat het belang van de machthebber dient en niet dat van de slachtoffers.

Voormalige slachtoffers hebben er voor gekozen, en masse en wereldwijd, om niet meer te zwijgen. Decennialang zwijgen heeft hen kwaad gedaan. Het afgedwongen zwijgen heeft indertijd het misbruik doen voortgaan en heeft hen vervolgens de mogelijkheid ontnomen hun eigen weg naar herstel te vinden. Zij bundelden hun krachten en bleken sterk, sterk genoeg om de RK kerk te confronteren en aan te zetten althans énige verantwoordelijkheid te nemen. Zeker: die confrontatie was pijnlijk voor de slachtoffers, maar bood en biedt nog steeds een opening naar de weg van herstel. Bevoogding door politici hebben slachtoffers allerminst nodig. Ingrijpen bij en voorkoming van kindermishandeling en -misbruik daarentegen staan hoog op de agenda van voormalige slachtoffers en een parlementair onderzoek zoals door Gesthuizen wordt voorgesteld is daar zeer behulpzaam bij. Aanstaande dinsdag (24 januari 2017) worden beide moties in stemming gebracht.

  bron 1953

van Rappardreservaat 

Waar bemoeit U zich eigenlijk mee?  vroeg de bisschop

KLIK

de Paus is ook heel blij
met ons

klik

start hoek van de Ronde Tafel Let no child walk this path again

De boom, de boom wordt hoe langer hoe dikker   

\

KONTAKT

when you're ready

KLIK

klik

Die Unabhängige Kommission zur Aufarbeitung sexuellen Kindesmissbrauchs untersucht sämtliche Formen von sexuellem Kindesmissbrauch in Deutschland. Darunter fällt zum Beispiel Missbrauch in Institutionen, in Familien, im sozialen Umfeld, durch Fremdtäter oder im Rahmen von organisierter sexueller Ausbeutung. Die Kommission soll Strukturen aufdecken, die sexuelle Gewalt in der Kindheit und Jugend ermöglicht haben und herausfinden, warum Aufarbeitung in der Vergangenheit verhindert wurde. Dabei wird die Kommission vor allem Menschen anhören, die in ihrer Kindheit von sexuellem Missbrauch betroffen waren und somit die Möglichkeit schaffen, auch verjährtes Unrecht mitzuteilen.

KLIK

met dank aan de vertelketel: 

"Ken je de bomen niet, ben je misschien verdwaald in het bos.

Ken je de verhalen niet ben je verdwaald in het leven".

# 44 John Joseph Farrell dag 5

klik

 31