De vrouw van Stand en de voornaamste verwekker

 als u begrijpt wat ik bedoel

er schiet mij een poëem te binnen

dat ik u niet onthouden wil

een knop berstte gister in mijn gaard

laat ons thans een dronk uitbrengen

op hem die't erf der vaad'ren trouw bewaart

Wikipedia 6 juni 2021

 Sickbock: "Ik beoefen de wetenschap"

Dank U voor deze nieuwe morgen dank U voor elke nieuwe dag: Schadefonds had „met de kennis van nu” ervoor gepleit de regelingen anders in te richten. De Groot: „Eén regeling, eenvoudiger van opzet, en kijken hoe je de aanvrager kan helpen met het vergaren van bewijs.”

NRC

Freek Schravesande en  Anne-Martijn van der Kaaden

14-7-2019

 Onder toezicht van Jeugdzorg werd ze slachtoffer van misbruik, nu klaagt ze de Staat aan

J..... is een van de honderden aanvragers die genoegdoening wilde voor misbruik in de tijd dat ze als kind onder Jeugdzorg viel. Acht jaar later klaagt ze de Staat aan. 

„Het is mijn taak dit tot het einde uit te zitten.”

Dank U voor deze nieuwe morgen

dank U voor elke nieuwe dag

dank U dat ik met al mijn zorgen

bij U komen mag

Ze zong ’t liedje bij bijzondere gelegenheden. In de kapel ten overstaan van de nonnen. Of op het pleintje bij het tehuis tijdens de sinterklaasviering, waar ze uit handen van de burgemeester een sinaasappel en wat pepernoten kreeg. Gelegenheden die bij de 14-jarige J.......het gevoel bestendigden dat ze dankbaar moest zijn. Dankbaar dat zíj, regeringskind, weggehaald bij haar moeder en afgestaan door haar vader, mocht bestaan. Dat er een overheid was die voor haar wilde zorgen. Want ze deed er niet toe.

Als tweejarige werd de Rotterdamse J........  uit huis geplaatst. In het Achterhoekse pleeggezin waar ze terechtkwam, werd ze jarenlang misbruikt. Pas als volwassene bouwde ze een eigen leven op. Ze ging psychologie studeren, werd maat van een adviesbureau, kreeg man en kinderen, kleinkinderen – J...... is nu 68 – en ze weet nu: ze is het waard.

J...... is een van de honderden melders die de afgelopen jaren probeerden genoegdoening te krijgen voor wat hen als kind mede door toedoen van de overheid is aangedaan. Na onderzoek van de commissie-Samson naar misbruik in de jeugdzorg was hiervoor een regeling opgetuigd. Maar de erkenning en financiële compensatie die J..... verwachtte, bleef uit. 

Ze voelde zich niet altijd respectvol behandeld, en ze is niet de enige.

Erkenning via de bureaucratische weg: ze gelooft er niet meer in. Zoveel tijd en geld naar zwaar bemande commissies met hoogleraren, ambtenaren en juristen die het aangedane leed moesten compenseren. Of het nou gaat om slachtoffers van jeugdzorg, de Katholieke Kerk, het Groningse gas; het zijn procedures bedacht met categorieën en regeltjes en uitsluitingsbepalingen die het leed soms juist versterken in plaats van verzachten. Ze denkt weleens: had dat niet anders gekund?

Nadat haar aanvraag in 2017 was afgewezen, stapte J..... naar de Nationale Ombudsman en die gaf haar gelijk. 

‘Onnavolgbaar’, noemde hij het oordeel van het Schadefonds Geweldsmisdrijven, dat de regeling voor misbruikslachtoffers uitvoerde. En met die uitspraak in de hand heeft J....

nu de Staat en jeugdzorg aangeklaagd wegens onrechtmatig handelen. De dagvaarding ging deze maand de deur uit.

Samen met haar man  blikt ze terug op de procedure. Thuis, op de bank in Amsterdam. Het is de zoveelste keer dat ze haar verhaal vertelt. Het kost haar soms zichtbaar moeite, het roept ook weer herinneringen op. Toch wil ze het doen. „Ik zie het als mijn taak dit tot het einde uit te zitten.” En ach, ze kunnen er ook om lachen, de bureaucratie, de absurditeit ervan, humor houdt hen op de been. Het traject dat voor haar was opgetuigd zien ze als een kluwen wol met een draadje eruit, waaraan je kunt blíjven trekken. Acht jaar inmiddels, „en de wol is nog altijd niet op”.

Het eerste contact was een telefoontje, in het najaar van 2011. J.... gaf gehoor aan de oproep voor misbruikslachtoffers om zich te melden en kreeg een vrijwilliger van de commissie-Samson aan de lijn. Die begon meteen vragen te stellen: wat was er dan gebeurd, wanneer, waar, met wie? Ze had de man gezegd: „Ik voel mij er niet prettig bij daar nu via de telefoon uitgebreid op in te gaan.” In het gespreksverslag dat later over de post kwam, herkende ze nauwelijks haar eigen stem. Ze dacht: gaat dit over mij?

Er volgde een afspraak bij Slachtofferhulp, de instantie die haar zou helpen met het invullen van de formulieren voor het Schadefonds. Er waren twee procedures: de Tijdelijke regeling waarbij de uitkering kon oplopen tot 35.000 euro, en het Statuut, een uitkering tot 100.000 euro, waarvoor een hogere bewijslast gold. Het ging haar niet om het geld, wil ze benadrukken, maar om genoegdoening – „en daar hoort een financiële compensatie bij als moreel gebaar”.

In een kantoortje in Amsterdam werd ze door een vrijwilliger, een vrouw ditmaal, „urenlang doorgezaagd” – ze kan het niet anders noemen – over haar ervaringen met misbruik in haar jeugd. Voor mensen met trauma’s „geen handige manier” van interviewen.

Begin maar met de makkelijkste regeling, was het advies. Daarvoor had ze bewijsstukken nodig: over haar ouders, haar uithuisplaatsing, wie haar voogd was. J...., die tot haar veertiende bij een pleeggezin had gewoond en daarna in een tehuis, had nooit één snipper dossier over zichzelf gezien.

De zoektocht stuurde J..... het hele land door: van de Achterhoek en haar eerste tehuis in Rotterdam, tot het Nationaal Archief in Den Haag. Steeds weer moest ze uitleggen wat ze kwam doen. 

Ze vond het „leerzaam”, maar je moet het maar willen, de confrontatie. Zoals toen ze in het rechtbankverslag over haar uithuisplaatsing las dat haar vader tegen de rechter had gezegd: „Ik kan haar er niet bij hebben.”

In de loop van 2014 kwam de uitspraak van het Schadefonds: J...... was ingedeeld in schaal twee. Het fonds hanteerde acht categorieën: hoe ernstiger het leed, hoe hoger de schaal en het smartengeld. 

J.... ging in beroep, er volgde een hoorzitting in Rijswijk.

Opnieuw vertelde ze haar verhaal, nu tegenover een commissielid en een „streng kijkende” jurist. Het was de enige keer in het hele traject dat ze zich gehoord voelde. 

J...: „Ken je het moment dat je in een zaaltje luistert naar muzikanten en dat je samen opstijgt? Dat je de verbondenheid voelt, de eenheid?” Zo ervoer ze dat gesprek. Ze had het commissielid over het misbruik verteld en zag hém boos worden. Hij toonde empathie. „Hij zag me staan.”

Was het daarbij gebleven, dan had ze er vrede mee gehad. Maar ze ging van categorie twee naar zes en kwam daardoor in aanmerking voor de procedure bij het Statuut. De Staat kon de instelling die toen verantwoordelijk voor haar was, aansprakelijk stellen. Daarvoor moest J..... de instelling vínden en met ‘steunbewijs’ aantonen dat die destijds van het misbruik op de hoogte was en niet had ingegrepen.

„Goed je best doen”, was J.... altijd gezegd als de voogdes op bezoek kwam in het pleeggezin. Dan gingen ze zitten in de keurige voorkamer en hield J de schijn op. Maar één keer ging het anders en was er een nieuwe voogdes die met haar ergens anders ging zitten en toen vertelde ze wél het hele verhaal. „Je kunt hier niet blijven”, had ze met grote ogen gezegd. J bleef achter met het idee dat ze elk moment kon worden opgehaald. Maar dat gebeurde niet. Deze voogdes heeft ze nooit meer gezien – het maakt haar nog altijd kwaad.

De instelling bestond niet meer, er moest een rechtsopvolger worden gevonden. Dat lukte, na een halfjaar. Een nieuwe zoektocht naar ‘steunbewijs’ volgde. Ze belde met iemand uit de Achterhoek die met de voogd aan tafel had gezeten en zich „de pleuris” schrok. „Hij zou na het eten terugbellen, moet-ie nog steeds doen.” Later vond ze alsnog drie oude bekenden die konden getuigen over de impact van de traumatische gebeurtenis met de voogdes.

Mei 2017. Met de bewijsstukken in de hand toog ze naar het deftige gebouw van de Raad van State op de Haagse Kneuterdijk. Daar mocht ze plaatsnemen aan een grote tafel in een kamer met houten wanden en een hoog plafond. Tegenover haar drie hoogleraren en een ondersteuner. De bestuurder van de verantwoordelijke instelling zou volgens het Statuut aanwezig moeten zijn, dit bleek niet het geval. Wel een jurist, namens de tegenpartij. „Gaat uw gang”, zei een commissielid.

J stond erop dat de bestuurder van de instelling erbij zou zijn. Er volgde een afspraak bij de instelling. Daar hoorde ze van de bestuurder dat het budget van de instelling beperkt was. En dat ze als ze moest kiezen tussen J. en haar huidige pupillen, ze voor die laatsten koos.

Er volgde een tweede hoorzitting in aanwezigheid van de bestuurder, opnieuw op de Kneuterdijk. 

J keerde er draaierig van terug. Alle verklaringen en getuigenissen die ze met zoveel moeite had verzameld, kwamen niet aan de orde, de tegenpartij werd niets gevraagd. „We geloven wat u zegt”, had een commissielid gezegd, „maar het bewijs is niet genoeg”. 

J hoorde een lid zeggen: „Vorige week nam iemand genoegen met excuses. Waarom doet u dat niet?” Wat haar was overkomen „paste in het tijdsbeeld”, zei een commissielid.

De sfeer werd grimmig, ervoer J. Er was al zoveel tijd aan haar casus besteed, dat gevoel kreeg ze. „Alsof ik mijn mond moest houden. Moest inbinden, dankbaar moest zijn.” Even voelde ze zich klein worden, dacht weer: zie je wel, het heeft geen zin. De nietigheid van toen.

Dank U, o God, ik wil U danken

dat ik danken kan

Nationale Ombudsman Reinier van Zutphen zou later zeggen niet te kunnen begrijpen hoe het Schadefonds J claim kon afwijzen. De commissie had haar geloofd, vond haar verklaring „authentiek en gedetailleerd”, maar ze had „schriftelijk steunbewijs uit die tijd” moeten hebben. 

Maar kun je van een kind verwachten dat het over seksueel misbruik vertelt? Dat het aangifte doet? En zelfs dan, „na zoveel jaar zijn veel dossiers vernietigd”. 

Uit een gesprek tussen de Ombudsman en het Schadefonds bleek dat er soortgelijke gevallen waren, waarin de commissie de regeling op dezelfde manier had toegepast.

In het voorjaar van 2017, nog vóór die laatste hoorzitting, werd de regeling door het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum geëvalueerd. Toen bleek al dat voor een deel van de slachtoffers „het beoogde doel niet is bereikt”. 

Het zelf moeten verzamelen van bewijs was „een zware emotionele belasting”, zagen de onderzoekers. En de individuele financiële aansprakelijkheid van instellingen had soms geleid tot een „verdedigende opstelling van de instelling” en daarmee „voor de slachtoffers pijnlijke confrontaties tijdens hoorzittingen”. De regeling had „met name gewerkt voor de meest zelfredzame, meest veerkrachtige of best gesteunde slachtoffers”.

„Weeffouten in het systeem”, zeggen J en haar man op de bank in Amsterdam. Waarom moet het slachtoffer alle moeite doen? Bewijs opvragen bij een instelling die daar allesbehalve belang bij heeft. 

Waarom moet die instelling opdraaien voor de genoegdoening, ten koste van de huidige zorg? En waarom geen financiële erkenning, als over de verklaring geen twijfel bestaat? 

J: „Als ik door rood licht rijd en een boete van 200 euro moet betalen, kan ik toch ook niet zeggen: ik erken mijn fout en toedeledoki.”

Al die commissies ter genoegdoening, met hun trajecten en procedures, 

J en haar man hebben de indruk dat ze vooral zijn opgetuigd voor de buitenkant. 
„Dat de overheid kan zeggen: ‘Kijk, dit probleem is opgepakt, er is een commissie gevormd en die heeft fan-tas-tisch gedraaid’. Maar het is alsof je zegt: ik heb vier kinderen, met drie ervan gaat het goed. Dat is toch een uitstekende score?”

REACTIE SCHADEFONDS ‘AANZIENLIJK DEEL VOELDE ZICH ERKEND’

Op het traject van J kan het Schadefonds Geweldsmisdrijven vanwege de privacy niet ingaan, zegt directeur Monique de Groot. 

Over de regeling voor misbruikslachtoffers in de jeugdzorg – die afliep in 2017 – is ze „vrij positief”. Een aanzienlijk deel van de aanvragers heeft zich volgens haar erkend gevoeld, juist ook door de hoorzittingen waarin mensen hun verhaal kwijt konden. Maar er konden volgens haar ook zaken beter. 

Zo ervoeren aanvragers het bestaan van twee regelingen als „verwarrend” en merkte De Groot gaandeweg dat het beter was om het accent van de hoorzittingen minder te leggen „op het juridische”.

met dank aan Jonathan Swift 

Het Schadefonds had „met de kennis van nu” ervoor gepleit de regelingen anders in te richten. De Groot: „Eén regeling, eenvoudiger van opzet, en kijken hoe je de aanvrager kan helpen met het vergaren van bewijs.”

Duizenden dossiers gelekt bij Utrechtse jeugdzorginstelling

In de dossiers staat volgens RTL Nieuws gevoelige informatie over onder meer psychische stoornissen en seksueel misbruik. De gegevens zijn in handen gekomen van twee klokkenluiders.

KLIK

10 april 2019 om 17:10
NRC


Gevoelige persoonsgegevens van duizenden jongeren zijn door een fout bij de Utrechtse jeugdzorginstelling Samen Veilig Midden-Nederland uitgelekt. Hun dossiers belandden bij twee klokkenluiders. Zij lichtten RTL Nieuws in, dat woensdag over de zaak bericht. De instelling geeft het datalek toe en ook de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) is ervan op de hoogte.


Volgens RTL Nieuws zijn er bijna 3.300 dossiers bij de klokkenluiders beland, van 2.700 cliënten. Driekwart van hen is jonger dan achttien. De AP en Samen Veilig Midden-Nederland kunnen zelf niet bevestigen of die aantallen kloppen, omdat zij hun informatie van RTL Nieuws hebben gekregen. In de dossiers staan allerlei zeer persoonlijke verhalen die makkelijk te herleiden zijn naar specifieke personen.

Behalve bij de tipgevers zouden de gegevens niet bij derden beland zijn. Dat zegt de zorginstelling althans - privacywaakhond AP doet geen uitspraken zolang het onderzoek naar het lek nog loopt.

Domeinnaam

Het lek vond plaats in de nasleep van een naamwijziging van de zorginstelling in 2015. Bureau Jeugdzorg Utrecht ging toen verder onder de naam Samen Veilig Midden-Nederland. De organisatie besloot de oude domeinnaam van Bureau Jeugdzorg Utrecht niet te verlengen. Voor tien euro per jaar kon iedereen het internetadres kopen - inclusief de bijbehorende e-mailadressen. Die bleken nog steeds op een maillijst van de zorginstelling te staan, waarnaar automatisch cliëntdossiers werden verstuurd. Een eventuele koper kreeg de dossiers dus als vanzelf ‘meegeleverd’ met het webadres.

Twee klokkenluiders, die willen waarschuwen voor verlopen domeinnamen in de zorg, kochten het adres. Volgens hen zijn er nog tientallen andere domeinnamen waar op soortgelijke manier misbruik van valt te maken.

In de dossiers gaat het onder meer over psychische stoornissen en problemen met zaken als school, drugs en porno. Een dossier is bijvoorbeeld van een meisje dat na seksueel misbruik en verwaarlozing over zelfmoord nadenkt. Ook komt er een meisje voor wier vriendje is vreemdgegaan met haar moeder. En er is een psychologisch rapport over een jonge jongen, waarin staat dat hij geen vrienden heeft. In alle dossiers staan volledige namen en geboortedata, schrijft RTL Nieuws.


Samen Veilig Midden-Nederland zegt het lek inmiddels gedicht te hebben: de organisatie heeft volgens een woordvoerder de oude domeinnaam teruggekocht. De instelling kijkt nu of achterhaald kan worden van welke cliënten de dossiers zijn gelekt. Als dat lukt, zullen zij door de instelling worden benaderd, aldus de woordvoerder. De jeugdzorg-organisatie heeft het lek gemeld bij de AP.

info-datalek@samen-veilig.nl 

KLIK

een cel is maar 2 meter lang
en nou....
zo'n metertje of 2 

Zembla Code stilzwijgen in de katholieke kerk Vier kardinalen uit de adviesraad van de paus beschuldigd van beschermen pedofiele priesters

 NOVA ZEMBLA  14-3

KLIK

KLIK

  




Bekijk hieronder een interview met Hans Zollner, lid van de pauselijke commissie ter bescherming minderjarigen. In het interview confronteert de verslaggever Zollner met het feit dat vier van de tien kardinalen uit de adviesraad van de paus ervan worden beschuldigd dat ze pedofiele priesters hebben beschermd.

One charge against George Pell withdrawn due to accuser's death

Bijschrift toevoegen

KLIK

...

Beste kardinaal Willem Jacobus Eijk, dank voor de woorden die u in naam van allen tot mij gesproken heeft!

bron KNR

Laat mij u voor alles mijn erkentelijkheid tonen voor wat u doet voor de dienst van Christus en het Evangelie, welke u vervult voor het volk dat u is toevertrouwd in vaak harde omstandigheden. Het is niet gemakkelijk om hoopvol te blijven bij de moeilijkheden, waarmee u wordt geconfronteerd! 

...

...

De vorming van gewetens wordt een prioriteit, vooral door de vorming van een kritisch oordeel, alles met een positieve houding voor de sociale realiteit; zo vermijdt men de oppervlakkigheid van oordeel en het verval tot onverschilligheid.

...

..

Zo zal de katholieke school die aan jongeren een goede opvoeding geeft, voortgaan voorkeur te geven aan hun menselijke en spirituele vorming, in een geest van dialoog en broederlijkheid met hen die hun geloof niet delen. Het is dus belangrijk dat de jongeren een goede inhoudelijke catechese ontvangen, die het geloof ondersteunt en die leidt tot de ontmoeting met Christus. Solide vorming en een open geest! Zo zien we hoe de Blijde Boodschap zich blijft verspreiden.

...

Heel speciaal wil ik mijn compassie tonen en u verzekeren van mijn gebed voor alle mensen die slachtoffer geworden zijn van seksueel misbruik en hun gezinnen. Ik vraag u door te gaan en hen te blijven ondersteunen op hun smartvolle weg van genezing, die zij met moed ondernemen. Attent op het verlangen van Christus, de Goede Herder, neem ter harte, bewaak en laat groeien de liefde en eenheid in alles en tussen allen.

Good Shepherd Cincinnati 

In het Vaticaan, 2 december 2013

Franciscus

bron

klik

uitbreiding asiel de grote stille heide

Nós tenemos muitos nabos

The proceedings continue that afternoon and also the morning hours of the next day. Then, half a week later, the verdict: imprisonment for 13 years, 9 months, preventive detention after that. Does the verdict give me satisfaction, I’m asked. No. It gave me satisfaction that he looked away. But I didn’t say that to the journalist. It’s over. Everyone leaves. Files are closed. Only he sits there, handcuffed and surrounded by police. I stay. I want to see him being led away. I want to see him shuffle away one last time. He looks at me and I suspect what’s coming. He tried twice to apologize. Each time I said I wouldn’t listen to that crap. He addresses me, stammering, as is his way: “Mrs. Bergmann, I …” I hold my husband’s hand. My son stands next to us. Big. His voice is deep, very clear, firm. No wavering, no trace of uncertainty. Directed at the police officers: “Sirs, may I ask you to make sure that this criminal doesn’t speak to my mother?” They take him away, the criminal. The criminal who lied for four years about how sorry he was for everything. And all at once my son is grown up. I am very proud of him.  

My decision to speak out in public had consequences of which I was completely unaware that day in the hallway of the courthouse, hidden behind a protective wall of love. If it had been different, would I have made a different decision? I hardly think so. Suddenly there was media attention. And it was intense. Criminal offenses are exciting, and that very special mixture of ‘sex and crime’ that I had to offer, even more so. Who should be reproached for it? Journalists are just doing their job. And I can tell you: they did it well. I met lively, interesting, intelligent women like Birgit Fürst from the Bayerischer Rundfunk and Petra Hollweg of Focus magazine. I met a very likeable newspaper photographer from Berlin who takes wonderful pictures and from whom I learned a lot about Asia and bowling groups. I also denied the requests of some journalists because I didn’t like the media they represented. And because at some point it was simply enough. Everything that could be said on the subject of safety in my former workplace from my perspective and out of my experience had been said. Or, as a former boss of mine probably would have stated it: the problem has been sufficiently described. May other people take care of solving the problems. Which they won’t, but that’s another story that might be told in a different form.

My decision to go public has met with criticism. Publicity seeking, urged by the husband, throwing stones, professional victim – these are all opinions that I’ve heard. There are certainly others as well, but I don’t know about them and don’t want or need to know them.

 It’s enough for me to know that these critiques come from people who in their own personal idylls might be shattered by much smaller problems; who would be thrown off course by a much lesser centrifugal force.

 Victims are ashamed, victims act as if everything were normal and like always, victims are the ultimate disturbing factor, victims unsettle their antagonists, victims make one helpless, victims are packed in padding. And victims should be ashamed, victims should lower their heads and victims should act as if everything were normal and just like always. Victims most definitely should behave like victims: quiet, inconspicuous and thankful for any kind of sympathy and support. And, let us not forget, victims should please at all costs refrain from disturbing the circle of not-victims. Why else are there psychiatrists, therapists, hairdressers or taxi drivers that a victim can unburden themselves to? A victim should go under at some point. And if they drown in the process, well … The beauty of precise language: one falls victim to a crime. One falls in order to become a victim. One falls into an abyss. That’s true. And it’s all the more important to get up again. And with one’s head held high. Transformed.

foto  Bernd Bohm Trouw 31-05-2015 

Susanne  Preusker

Seven Hours in April
My Story of Survival

Dag 2 Oh lioliola ; Pinkster poppen en rolling stones

FREE THROUGH THE WORLD YOUR SPIRIT GOES

"I will not yield, I will not fall, I will eat dynamity and one day I will explode like a volcano"

"The peaceful night that round me flows,

breaks through your iron prison doors,

free through the world your spirit goes,

forbidden hands are clasping yours.

The wind is our confederate

the night has left the doors ajar;

we meet beyond earth's barred gate,

where all the world's wild rebels are."

Eva Gore-Booth

uit: song for a raggy boy

-------- Origineel bericht --------

Onderwerp:	FYI mbt. archief KLOKK
Datum:	Mon, 09 Jun 2014 02:35:28 +0200
Van:	Crispina <...@....nl>
Aan:	guido@klokk.nl

Dag Guido

Er lijkt een probleem te zijn mbt. archief KLOKK?

Zie bijgaande printscreen

en - in geval geinteresseerd - http://crisipina.blogspot.nl/2014/06/dag-2-oh-lioliola.html

Met groet

toegevoegd 11-6: 

-------- Origineel bericht --------

Onderwerp:	Re:FYI mbt. archief KLOKK
Datum:	Mon, 09 Jun 2014 11:00:09 +0200
Van:	Guido Klabbers
Aan:	crispina....
CC:	secretariaat@klokk.nl

Hallo Crispina,
Goed dat je me erop attendeert.
Ik zal kijken wat er aan de hand is.
Dat er geen mogelijkheid is om te reageren is niet nieuw, maar deze forbidden

is vreemd.

Veel groeten!
Guido Klabbers

bron

bron

bron

   TIP: de velletjes papier op koffieautomaten, in wachtkamers etc. met het dringende verzoek je mond te houden  kunnen  dankzij Mensenrechtenverdragen niet worden  wegbezuinigd!
   

klagers van het voormalige internaat Huize St. Joseph

Mochten klagers van het voormalige internaat Huize St. Joseph ondersteuning nodig hebben in Utrecht ga dan naar http://www.volh.nl en schrijf een mailtje naar mij.

bron

In een klacht over leden van de congregatie S.C.J. (Internaat Huize St. Joseph in Cadier en Keer (Voormalig Heer) heeft een slachtoffer reeds een vergoeding bewerkt (cat.4). Nu vordert hij een schadevergoeding die, als ik de nieuwsberichten mag geloven, in de tonnen zal lopen.
Voor de duidelijkheid het art.5 uit de compensatieregeling van 30-08-2012;
Artikel 5: Er bestaan vijf categorieën van financiële compensatie:
1. in geval van seksueel getinte handelingen of uitlatingen waardoor de lichamelijke of geestelijke integriteit werd geschonden, anders dan handelingen bedoeld in de hierna volgende categorieën: compensatie tot € 5.000;
2. in geval van betasting van intieme delen: compensatie van € 7.500;
3. in geval van een langere periode van betasting van intieme delen, afhankelijk van frequentie, zwaarte en bijkomende omstandigheden: compensatie tussen € 10.000 en € 20.000;
4. in geval van eenmalige tot enkele malen verkrachting: compensatie van € 25.000;
5. in uitzonderlijke gevallen van seksueel misbruik of in gevallen bedoeld in categorieën 3 en 4 waarin de vermogensschade van de aanvrager door het seksueel misbruik substantieel is en het causaal verband tussen het seksueel misbruik en die schade niet aan gerede twijfel onderhevig is: compensatie tot een maximum van € 100.000.

Er is reeds door deskundigen aangetoond dat zijn invaliditeit in direct verband staat met zijn verleden.
Zijn verlies van inkomsten is op basis van zijn latere universitaire opleiding enorm te noemen.
Ik heb goede hoop dat hij verlies van inkomsten vergoed krijgt.

Met dit schrijven wil ik duidelijk maken dat uitspraken alleen geen hout snijden, een gedegen professionele basis waarop je klacht is gebaseerd is onmisbaar.

Als begeleider van een klager ben ik als deskundige van het voormalige internaat Huize St. Joseph aanwezig geweest bij een zitting van de klachten commissie van het Meldpunt seksueel misbruik RKK in Utrecht.

Ik durf en mag hier schrijven dat mijn ervaring schokkend is.
De behandeling van slachtoffers.

 De mondsnoeren van mij als deskundige en het ongeneerd rondgraaien in mijn documenten en administratie zodra ik even de zaal had verlaten door de voorzitter mevr. mr. C.C. de Rijke-Maas is meer dan onbeschoft.

Op mijn klacht daarover wordt ik doorverwezen naar de klachtencommissie van de klachtencommissie.

Een zeer onbeleefde oud rechter mevr. mr. C.C. de Rijke-Maas die achterbaks in eigendommen van anderen laat graaien, een priester van het bisdom Utrecht die dat toelaat en een raadslid van de gemeente Dordrecht, oud medewerker van het ministerie van Justitie die dit alles schijnbaar normaal vind.

Dit drietal zou dan een respectabel tribunaal moeten vormen maar in daad is het een bij elkaar geraapt geldgraaiend zooitje ongeregeld.

Vier klachten op een dag van een en dezelfde klager betekend meer dan 6 uur oponthoud tijdens en tussen de zittingen in een toegewezen magazijn of buiten in de regen onder het dak van de fietsenstalling zonder pauze.


Over de reactie van Bert aangaande de tijdeijke “Down” van zijn site wil ik het volgende zeggen.

Mij is gebleken dat vergoedingen worden uitbetaald in een “Finale kwijting”
In internet is de volgende verklaring te lezen,
“Met finale kwijting wordt de wederzijdse afspraak bedoeld om niet meer op de zaak terug te komen. U zet als het ware samen met de tegenpartij een dikke streep onder de zaak.
Als partijen elkaar aan het slot van een schaderegeling over en weer ‘finale kwijting’ verlenen dan wordt dat opgenomen in een vaststellingsovereenkomst. Alleen als er sprake is van bedrog of in andere zeer uitzonderlijke omstandigheden kunt u nog op de zaak terugkomen.

Het moment van kwijting valt vaak samen met betaling van de definitieve schade-uitkering door de aansprakelijke partij. U moet op dat moment dus goed bedenken of de tijd wel rijp is voor een definitieve regeling van uw schade.”

Of klagers bij een schadevegoeding een Finale kwijting ondertekenen is aannemelijk. Mij ontgaat evenwel het zwijgen van slachtoffers die reeds een vergoeding hebben gekregen.
Wordt de vergoeding in een finale kwijting overeenkomst gezien als schadevergoeding of wordt hier ook zwijgplicht opgelegd om getuigenverklaringen aan anderen te vermijden?
Dat laatste lijkt mij het geval te zijn.

Mocht iemand een finale kwijting hebben onderschreven, zou ik daar graag eens een kopie van willen zien.
Ik neem aan als een bedrag van meer dan 20.000 € wordt uitgekeerd er iets wordt ondertekend.

Mocht iemand een finale kwijting hebben onderschreven, zou ik daar graag eens een kopie van willen zien.
Ik neem aan als een bedrag van meer dan 20.000 € wordt uitgekeerd er iets wordt ondertekend.

Mensen die dus bij de commissie in Utrecht zijn geweest en aansluitend uit internet verdwijnen laden onmiddelijk een verdacht op zich. Zo is dat natuurlijk ook met ûs Bertje

Maar ik heb de Registrar van Bert zijn homepage nagekeken in internet en deze stond inderdaad op “hold” en niet op “deleted”. Dus Bert ik ben blij dat je weer terug bent.

Mochten klagers van het voormalige internaat Huize St. Joseph ondersteuning nodig hebben in Utrecht ga dan naar http://www.volh.nl en schrijf een mailtje naar mij.

rollende koppen en Bonaventura's 3 procents regeling.

En alweer een bericht verdwenen. En  dát was nou net  niet slim , Bert.
Dat bericht zou wel 's veel interessanter kunnen zijn dan jij wellicht vermoed !!

Feit is dat ik nog steeds niet weet hoeveel wc rollen er in 1972 in Nederland verkocht werden.
En daarmee, waarde Ellen met de mooie ogen, namens de feestcommissie zou je Nederland én je congregatie wel 's ernstig te kort kunnen doen...

onbenullen Schafraad en zijn Koepel kerk van koophandel

 creatief denken??

Al zo oud 

als de havermout 

en ook dat roept regelmatig nog steeds

anti-peristaltische beweging op.

Erfenisje van de katholieke kerk. 

KLIK

Oproep; operatie Blauwe Knoop "An intelligent man is sometimes forced to be drunk ..."

26 maart 2012 om 10:51

citaat:
"Iedereen kent onderhand mijn standpunt in deze. Het is een eenmans actie van de heer Houben. Er is geen enkel slachtoffer gevraagd of er al behoefte was aan dit “momument” en de plaats van de plaatsing daarvan. Het maakt mij kwaad dat geen enkele slachtoffergroepring hierin is benaderd of gekend, maar dat Houben denkt gewoon zijn eigen plan te kunnen trekken. Hij passerd en schoffeerd hiermee zijn medeslachtoffers en doet ze hiermee onnodig veel pijn!!!
We hebben als slachtoffers nog een hele “oorlog” uit te vechten met de RKK, dus zou het zeer wel gepast zijn daar eerst het eindresultaat van af te wachten alvoren te denken over een monument!.
Dat Kardinaal mrg. Eijk dit “monument” onthult, maakt het nog eens extra pijnlijk voor de slachtoffers. Als iemand nimmer enige emphatie of ruitelijke spijt heeft betoond, is het wel deze Kardinaal!!! Als ik er te lang over nadenk, wordt ik er letterlijk kotsmisselijk van!!! Laten we het dan maar houden volgens f.n. op een 1 april grap, al kan ik de lol er niet van inzien!!! HET IS GEWOON STUITEND DAT DE RKK HIER OOK NOG EEN PODIUM KRIJGT!!!!!
HIERBIJ ROEP IK MIJN MEDESLACHTOFFERS OP, DEZE UITNODIGING VOLLEDIG TE NEGEREN EN ER DAAROM OOK NIET NAAR TOE TE GAAN!!!!!! LAAT *(OP DEZE SITE)* EVEN WETEN ALS U NIET GAAT.
Bij voorbaat mijn dank!
m.vr.gr."



* Crispina: toegevoegde haakjes tussen haakjes dit is niet mijn oproep waarmee het op deze site noch deel uitmaakt van de oproep noch om gevraagd wordt. Maar mocht ook U/jij op die betreffende site - conform slachtoffereman cipatorische redenen - je reactie niet mogen geven: weh de kerkmuis die slechts 1 gaatje kent.

toegevoegd 28-3-2012

29-3:

May the force be with you.
Én na afloop is er koffie met broodjes

lumen Sotherby's en Christie's
deo's grazias

Ave Maria

Thanks giving

project millstone


toegevoegd 6-4-2012