..... en als je begraven wordt, nou dan mag ie hopen

 dat je gereden wordt

en dat je niet hoeft te lopen....

UK The National Archives

 

ABC .NET.AU 22-6-2021

KLIK

Dank U voor deze nieuwe morgen dank U voor elke nieuwe dag: Schadefonds had „met de kennis van nu” ervoor gepleit de regelingen anders in te richten. De Groot: „Eén regeling, eenvoudiger van opzet, en kijken hoe je de aanvrager kan helpen met het vergaren van bewijs.”

NRC

Freek Schravesande en  Anne-Martijn van der Kaaden

14-7-2019

 Onder toezicht van Jeugdzorg werd ze slachtoffer van misbruik, nu klaagt ze de Staat aan

J..... is een van de honderden aanvragers die genoegdoening wilde voor misbruik in de tijd dat ze als kind onder Jeugdzorg viel. Acht jaar later klaagt ze de Staat aan. 

„Het is mijn taak dit tot het einde uit te zitten.”

Dank U voor deze nieuwe morgen

dank U voor elke nieuwe dag

dank U dat ik met al mijn zorgen

bij U komen mag

Ze zong ’t liedje bij bijzondere gelegenheden. In de kapel ten overstaan van de nonnen. Of op het pleintje bij het tehuis tijdens de sinterklaasviering, waar ze uit handen van de burgemeester een sinaasappel en wat pepernoten kreeg. Gelegenheden die bij de 14-jarige J.......het gevoel bestendigden dat ze dankbaar moest zijn. Dankbaar dat zíj, regeringskind, weggehaald bij haar moeder en afgestaan door haar vader, mocht bestaan. Dat er een overheid was die voor haar wilde zorgen. Want ze deed er niet toe.

Als tweejarige werd de Rotterdamse J........  uit huis geplaatst. In het Achterhoekse pleeggezin waar ze terechtkwam, werd ze jarenlang misbruikt. Pas als volwassene bouwde ze een eigen leven op. Ze ging psychologie studeren, werd maat van een adviesbureau, kreeg man en kinderen, kleinkinderen – J...... is nu 68 – en ze weet nu: ze is het waard.

J...... is een van de honderden melders die de afgelopen jaren probeerden genoegdoening te krijgen voor wat hen als kind mede door toedoen van de overheid is aangedaan. Na onderzoek van de commissie-Samson naar misbruik in de jeugdzorg was hiervoor een regeling opgetuigd. Maar de erkenning en financiële compensatie die J..... verwachtte, bleef uit. 

Ze voelde zich niet altijd respectvol behandeld, en ze is niet de enige.

Erkenning via de bureaucratische weg: ze gelooft er niet meer in. Zoveel tijd en geld naar zwaar bemande commissies met hoogleraren, ambtenaren en juristen die het aangedane leed moesten compenseren. Of het nou gaat om slachtoffers van jeugdzorg, de Katholieke Kerk, het Groningse gas; het zijn procedures bedacht met categorieën en regeltjes en uitsluitingsbepalingen die het leed soms juist versterken in plaats van verzachten. Ze denkt weleens: had dat niet anders gekund?

Nadat haar aanvraag in 2017 was afgewezen, stapte J..... naar de Nationale Ombudsman en die gaf haar gelijk. 

‘Onnavolgbaar’, noemde hij het oordeel van het Schadefonds Geweldsmisdrijven, dat de regeling voor misbruikslachtoffers uitvoerde. En met die uitspraak in de hand heeft J....

nu de Staat en jeugdzorg aangeklaagd wegens onrechtmatig handelen. De dagvaarding ging deze maand de deur uit.

Samen met haar man  blikt ze terug op de procedure. Thuis, op de bank in Amsterdam. Het is de zoveelste keer dat ze haar verhaal vertelt. Het kost haar soms zichtbaar moeite, het roept ook weer herinneringen op. Toch wil ze het doen. „Ik zie het als mijn taak dit tot het einde uit te zitten.” En ach, ze kunnen er ook om lachen, de bureaucratie, de absurditeit ervan, humor houdt hen op de been. Het traject dat voor haar was opgetuigd zien ze als een kluwen wol met een draadje eruit, waaraan je kunt blíjven trekken. Acht jaar inmiddels, „en de wol is nog altijd niet op”.

Het eerste contact was een telefoontje, in het najaar van 2011. J.... gaf gehoor aan de oproep voor misbruikslachtoffers om zich te melden en kreeg een vrijwilliger van de commissie-Samson aan de lijn. Die begon meteen vragen te stellen: wat was er dan gebeurd, wanneer, waar, met wie? Ze had de man gezegd: „Ik voel mij er niet prettig bij daar nu via de telefoon uitgebreid op in te gaan.” In het gespreksverslag dat later over de post kwam, herkende ze nauwelijks haar eigen stem. Ze dacht: gaat dit over mij?

Er volgde een afspraak bij Slachtofferhulp, de instantie die haar zou helpen met het invullen van de formulieren voor het Schadefonds. Er waren twee procedures: de Tijdelijke regeling waarbij de uitkering kon oplopen tot 35.000 euro, en het Statuut, een uitkering tot 100.000 euro, waarvoor een hogere bewijslast gold. Het ging haar niet om het geld, wil ze benadrukken, maar om genoegdoening – „en daar hoort een financiële compensatie bij als moreel gebaar”.

In een kantoortje in Amsterdam werd ze door een vrijwilliger, een vrouw ditmaal, „urenlang doorgezaagd” – ze kan het niet anders noemen – over haar ervaringen met misbruik in haar jeugd. Voor mensen met trauma’s „geen handige manier” van interviewen.

Begin maar met de makkelijkste regeling, was het advies. Daarvoor had ze bewijsstukken nodig: over haar ouders, haar uithuisplaatsing, wie haar voogd was. J...., die tot haar veertiende bij een pleeggezin had gewoond en daarna in een tehuis, had nooit één snipper dossier over zichzelf gezien.

De zoektocht stuurde J..... het hele land door: van de Achterhoek en haar eerste tehuis in Rotterdam, tot het Nationaal Archief in Den Haag. Steeds weer moest ze uitleggen wat ze kwam doen. 

Ze vond het „leerzaam”, maar je moet het maar willen, de confrontatie. Zoals toen ze in het rechtbankverslag over haar uithuisplaatsing las dat haar vader tegen de rechter had gezegd: „Ik kan haar er niet bij hebben.”

In de loop van 2014 kwam de uitspraak van het Schadefonds: J...... was ingedeeld in schaal twee. Het fonds hanteerde acht categorieën: hoe ernstiger het leed, hoe hoger de schaal en het smartengeld. 

J.... ging in beroep, er volgde een hoorzitting in Rijswijk.

Opnieuw vertelde ze haar verhaal, nu tegenover een commissielid en een „streng kijkende” jurist. Het was de enige keer in het hele traject dat ze zich gehoord voelde. 

J...: „Ken je het moment dat je in een zaaltje luistert naar muzikanten en dat je samen opstijgt? Dat je de verbondenheid voelt, de eenheid?” Zo ervoer ze dat gesprek. Ze had het commissielid over het misbruik verteld en zag hém boos worden. Hij toonde empathie. „Hij zag me staan.”

Was het daarbij gebleven, dan had ze er vrede mee gehad. Maar ze ging van categorie twee naar zes en kwam daardoor in aanmerking voor de procedure bij het Statuut. De Staat kon de instelling die toen verantwoordelijk voor haar was, aansprakelijk stellen. Daarvoor moest J..... de instelling vínden en met ‘steunbewijs’ aantonen dat die destijds van het misbruik op de hoogte was en niet had ingegrepen.

„Goed je best doen”, was J.... altijd gezegd als de voogdes op bezoek kwam in het pleeggezin. Dan gingen ze zitten in de keurige voorkamer en hield J de schijn op. Maar één keer ging het anders en was er een nieuwe voogdes die met haar ergens anders ging zitten en toen vertelde ze wél het hele verhaal. „Je kunt hier niet blijven”, had ze met grote ogen gezegd. J bleef achter met het idee dat ze elk moment kon worden opgehaald. Maar dat gebeurde niet. Deze voogdes heeft ze nooit meer gezien – het maakt haar nog altijd kwaad.

De instelling bestond niet meer, er moest een rechtsopvolger worden gevonden. Dat lukte, na een halfjaar. Een nieuwe zoektocht naar ‘steunbewijs’ volgde. Ze belde met iemand uit de Achterhoek die met de voogd aan tafel had gezeten en zich „de pleuris” schrok. „Hij zou na het eten terugbellen, moet-ie nog steeds doen.” Later vond ze alsnog drie oude bekenden die konden getuigen over de impact van de traumatische gebeurtenis met de voogdes.

Mei 2017. Met de bewijsstukken in de hand toog ze naar het deftige gebouw van de Raad van State op de Haagse Kneuterdijk. Daar mocht ze plaatsnemen aan een grote tafel in een kamer met houten wanden en een hoog plafond. Tegenover haar drie hoogleraren en een ondersteuner. De bestuurder van de verantwoordelijke instelling zou volgens het Statuut aanwezig moeten zijn, dit bleek niet het geval. Wel een jurist, namens de tegenpartij. „Gaat uw gang”, zei een commissielid.

J stond erop dat de bestuurder van de instelling erbij zou zijn. Er volgde een afspraak bij de instelling. Daar hoorde ze van de bestuurder dat het budget van de instelling beperkt was. En dat ze als ze moest kiezen tussen J. en haar huidige pupillen, ze voor die laatsten koos.

Er volgde een tweede hoorzitting in aanwezigheid van de bestuurder, opnieuw op de Kneuterdijk. 

J keerde er draaierig van terug. Alle verklaringen en getuigenissen die ze met zoveel moeite had verzameld, kwamen niet aan de orde, de tegenpartij werd niets gevraagd. „We geloven wat u zegt”, had een commissielid gezegd, „maar het bewijs is niet genoeg”. 

J hoorde een lid zeggen: „Vorige week nam iemand genoegen met excuses. Waarom doet u dat niet?” Wat haar was overkomen „paste in het tijdsbeeld”, zei een commissielid.

De sfeer werd grimmig, ervoer J. Er was al zoveel tijd aan haar casus besteed, dat gevoel kreeg ze. „Alsof ik mijn mond moest houden. Moest inbinden, dankbaar moest zijn.” Even voelde ze zich klein worden, dacht weer: zie je wel, het heeft geen zin. De nietigheid van toen.

Dank U, o God, ik wil U danken

dat ik danken kan

Nationale Ombudsman Reinier van Zutphen zou later zeggen niet te kunnen begrijpen hoe het Schadefonds J claim kon afwijzen. De commissie had haar geloofd, vond haar verklaring „authentiek en gedetailleerd”, maar ze had „schriftelijk steunbewijs uit die tijd” moeten hebben. 

Maar kun je van een kind verwachten dat het over seksueel misbruik vertelt? Dat het aangifte doet? En zelfs dan, „na zoveel jaar zijn veel dossiers vernietigd”. 

Uit een gesprek tussen de Ombudsman en het Schadefonds bleek dat er soortgelijke gevallen waren, waarin de commissie de regeling op dezelfde manier had toegepast.

In het voorjaar van 2017, nog vóór die laatste hoorzitting, werd de regeling door het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum geëvalueerd. Toen bleek al dat voor een deel van de slachtoffers „het beoogde doel niet is bereikt”. 

Het zelf moeten verzamelen van bewijs was „een zware emotionele belasting”, zagen de onderzoekers. En de individuele financiële aansprakelijkheid van instellingen had soms geleid tot een „verdedigende opstelling van de instelling” en daarmee „voor de slachtoffers pijnlijke confrontaties tijdens hoorzittingen”. De regeling had „met name gewerkt voor de meest zelfredzame, meest veerkrachtige of best gesteunde slachtoffers”.

„Weeffouten in het systeem”, zeggen J en haar man op de bank in Amsterdam. Waarom moet het slachtoffer alle moeite doen? Bewijs opvragen bij een instelling die daar allesbehalve belang bij heeft. 

Waarom moet die instelling opdraaien voor de genoegdoening, ten koste van de huidige zorg? En waarom geen financiële erkenning, als over de verklaring geen twijfel bestaat? 

J: „Als ik door rood licht rijd en een boete van 200 euro moet betalen, kan ik toch ook niet zeggen: ik erken mijn fout en toedeledoki.”

Al die commissies ter genoegdoening, met hun trajecten en procedures, 

J en haar man hebben de indruk dat ze vooral zijn opgetuigd voor de buitenkant. 
„Dat de overheid kan zeggen: ‘Kijk, dit probleem is opgepakt, er is een commissie gevormd en die heeft fan-tas-tisch gedraaid’. Maar het is alsof je zegt: ik heb vier kinderen, met drie ervan gaat het goed. Dat is toch een uitstekende score?”

REACTIE SCHADEFONDS ‘AANZIENLIJK DEEL VOELDE ZICH ERKEND’

Op het traject van J kan het Schadefonds Geweldsmisdrijven vanwege de privacy niet ingaan, zegt directeur Monique de Groot. 

Over de regeling voor misbruikslachtoffers in de jeugdzorg – die afliep in 2017 – is ze „vrij positief”. Een aanzienlijk deel van de aanvragers heeft zich volgens haar erkend gevoeld, juist ook door de hoorzittingen waarin mensen hun verhaal kwijt konden. Maar er konden volgens haar ook zaken beter. 

Zo ervoeren aanvragers het bestaan van twee regelingen als „verwarrend” en merkte De Groot gaandeweg dat het beter was om het accent van de hoorzittingen minder te leggen „op het juridische”.

met dank aan Jonathan Swift 

Het Schadefonds had „met de kennis van nu” ervoor gepleit de regelingen anders in te richten. De Groot: „Eén regeling, eenvoudiger van opzet, en kijken hoe je de aanvrager kan helpen met het vergaren van bewijs.”

an apple a day keeps the doctor away; vergiet, vergat, vergeten wéér n tientje naar de barrebiesjes

Stadstekenaars

Sinterklaas en de orde van de kousenband 

Fund ‘abandoned’ thousands of victims

May 27, 2017 by theraggedwagon  *

A state agency responsible for paying redress to survivors of institutional abuse has been accused of acting beyond its authority by incorrectly sending letters to thousands of people telling them that their case was closed.

* due to typo's text to be redacted again

klik

ex foto

The Catholic Church will pick up the bill, which could be up to $20,000 a day.

KLIK

CLERGY sex abuse survivor Philip Nagle asked for a minute’s silence following his testimony to the Royal Commission into Institutional Responses to Child Sexual Abuse on Tuesday.

Mr Nagle was honouring his 12 fellow St Alipius Christian Brothers Primary School pupils who have committed suicide – out of a class of 33.

KLIK

A man whose wife was denied life insurance after she disclosed that she had had depression says he rues the day they were honest with the insurance company.

Six years ago Glen Smith and his wife Carmel were advised to take out a life policy with their superannuation.

But because of her history of mental illness, she was denied the life insurance.

"I'm sure there must be many, many people which are out there who have depression and they haven't actually disclosed that," Mr Smith told 7.30.

"But because my wife was honest and did disclose it, she was knocked back. So my suggestion is don't disclose it."

Like many Australians, Ms Smith was occasionally depressed and received treatment accordingly, but she was not suicidal.

"I think it's terribly unfair," Mr Smith said.

"Especially for somebody who's got it totally under control and is getting medication for it and they know they've got a history of depression and they have sought medical treatment for it.

Victoria police are planning a major security operation for the appearance of George Pell at the child sexual abuse royal commission in response to concerns about protecting him from angry victims.

Cardinal Pell, the Vatican’s third most senior official, has retained one of Australia’s most expensive barristers, Allan Myers QC, for what could be a make-or-break appearance in Melbourne on December 14.

The Catholic Church will pick up Mr Myers’s bill, which could be up to $20,000 a day

KLIK

KLIK

Ella Ingram is challenging QBE after she was denied a claim on her travel insurance four years ago.

On doctor's advice, she cancelled a planned overseas trip because of severe depression but QBE refused to pay out, claiming that mental illness was excluded.

KLIK

TROUW

Sorry 

Francis Sullivan The Royal Commission and the unique challenges for the Catholic Church

bron

Blackfriars Lecture Series -

Australian Catholic University 

The Royal Commission and the unique challenges for the Catholic Church
Francis Sullivan CEO Truth Justice and Healing Council
Tuesday 20 October 2015

Over the past two and a half years the child sex abuse Royal Commission has had a very close look at the way in which institutions, both public and private, have responded to claims of child sexual abuse.

It has looked at schools - public and private - including some of the country’s most prestigious.

It has looked at religious organisations including the Anglican Church, the Salvation Army, the Jewish community, Australian Christian Churches, the Jehovah's Witnesses and, of course, the Catholic Church.

It has examined public institutions including state-run children’s homes and orphanages, hospitals and health care organisations and homes for aboriginal children.

 It has looked at other high profile organisations including the YMCA, Scouts and Swimming Australia.

It has investigated the way police and our public prosecutors have responded to the claims of survivors of child sexual abuse – how Government community services departments have dealt with abuse claims, and how public and private out-of-home care has operated.

The public examinations have been far reaching.

So far 33 public hearings have been held with maybe up to another 20 to come.

While the public hearings have been going on, the Royal Commission has also held some 4,100 private sessions where individual child abuse survivors have told their story to Royal Commissioners over a couple of hours with supporters alongside.

From the Royal Commission’s data it is clear that around one in every three institutions identified in these private sessions is Catholic.

The Royal Commission has handled 26,000 calls, received 14,000 letters and emails and referred 767 people to police and other authorities. Its work has been thorough and comprehensive. It has looked into most corners of the community and it has revealed appalling behaviour in many of our most respected organisations.

Later this year and early next year the Catholic Church will again be the focus of public hearings, one in Melbourne the other in Ballarat.

We expect the final hearing involving the Catholic Church to take place in early 2017.

By then the Commission will have held some 50 public hearings with around a third of them examining Catholic schools, dioceses, parishes, homes and other organisations. And by the end of its five-year life the Catholic Church will be the single most examined institution.

So what have we learnt during the past two and half years about our own institutions and about other organisations?

In almost every one of the public hearings looking at Catholic Church institutions we have seen how rigid, closed, defensive and combative the institutional Church can be when it is threatened.

It has been ready to use all its might, resources and social position to prevail over abuse survivors looking for justice.

The first instinct of most Church officials was to protect the reputation of the Church, regardless of the cost to the survivor and their family – and as it has ultimately turned out, at a far greater cost to the Church in so many different ways.

When demands of survivors were too confronting for Church officials, threats of legal defences or protracted bureaucratic processes were consistently used to contain the issue or manage them away

Survivors have often said that they struggled to get close to Church leaders.

Church processes kept bishops and congregational leaders at a distance from the real discussions and certainly from meeting face to face with the victims.

Everything was done behind closed doors; there was no transparency and little, if any, accountability.

Discussions, according to some survivors, seemed to pay lip service to the redress processes established by the Church.

Decisions were weighted in favour of the institution, often determined without any of the consistency or rigour that might be expected from one of Australia’s biggest and most structured organisations.

While some survivors have been treated with great consideration and kindness, many have reported that they were not believed by Church officials and even worse, when they engaged in the Church’s redress processes, they felt re-traumatised.

They felt they were nothing more than a ‘problem’ that the Church needed to deal with so as to cause the least possible exposure, contention or expense.

In many cases it was clear that the way they were treated and the redress made available was dependent on the whim of the bishop or congregational leader dealing with the claim.

Survivors approaching the Church say they felt they were not believed and Church officials spent a good deal of time trying to find evidence to discredit their story.

.......

compleet



toegev 2310: 12.24:

To keep you informed of meetings, activities and developments related to the Royal Commission regular updates will be posted here by the staff and members of the Truth, Justice and Healing Council

New CSA evidence laws in NSW, Blackfriars Speech and Blue Knot Day
Francis Sullivan - 22 October 2015

Royal Commission: Remaining submissions for redress consultation paper published

 

The Royal Commission has published further submissions in response to its consultation paper on redress and civil litigation, released by the Royal Commission 30 January 2015. 

Submissions were required to undergo procedural fairness and privacy checks prior to publication.

The Royal Commission released a consultation paper on redress and civil litigation on 30 January 2015. The consultation paper sought community input on the issues raised in the paper. The Royal Commission received a number of submission from governments, non-government organisations and individuals.

The Royal Commission has published the submissions made in response to the consultation paper from governments, as well as the non-government organisations and individuals, subject to any procedural fairness and privacy restrictions.

 The submissions are available on the Royal Commission website

RWWWRCIW -A Fiddling on a roof

bron

Women who worked in the Magdalene laundries and remain resident in Ireland will get a medical card and other supports including home help, counselling and physiotherapy services free of charge from July 1st when the Redress for Women Who Were Resident in Certain Institutions Act comes into force.

Payments made by the State to the women will be exempt from means test criteria for services such as nursing home support and the women will not be charged for acute in-patient services. 

Women living abroad who were in the launderies are not covered by the Bill and their access to equivalent medical services will be dealt with “on an administrative basis” by the Health Service Executive (HSE).

This is because of the “wide variation of different health systems internationally” according to the Department of Justice.

Announcing the commencement of the Act on Wednesday, Minister for Justice Frances Fitzgerald said the women would receive all the medical services recommended by Mr Justice Quirke in his report on the Magdalene Laundries.

“The Government has given its commitment to fully implementing all of the recommendations made by Mr. Justice Quirke in his report on the Magdalene Laundries. I am therefore very pleased to announce the commencement of this Act,” she said.

After Taoiseach Enda Kenny’s apology to the Magdalene women in 2013, Mr Justice John Quirke was tasked with designing a restorative justice scheme.

Under the Act, the women will be entitled to GP services; prescribed drugs and surgical appliances; nursing and home help services; dental, ophthalmic and aural services; counselling; chiropody and physiotherapy.

A scheme of ex-gratia payments to women who were in these institutions provides for a payment of between € 11,500 and € 100,000 depending on the length of stay. 

According to the Department of Justice, decisions have been made on 86 per cent of applications out of the 776 received to date with € 18 million paid out so far. 

Pension-type top up payments of up to €100 weekly, if under pension age, and up to €230.30 weekly when aged 66 or over depending on other State payments are already being made by the Department of Social Protection.

....

and 

each one was a juwel

Canada must confront the truth

By: Murray Sinclair and Stuart Murray
11/1/2014

In 2008, the Canadian Museum for Human Rights began its formative work by travelling across the country to listen and learn from people about their human rights experiences. In the same year, the Truth and Reconciliation Commission of Canada began its work of listening and learning from Indian residential school survivors and their descendants. The stories people told both the museum and the TRC were powerful and reflected different ways of understanding justice and equality. The stories provide a foundation to approach the challenging issues and conversations around both human rights and indigenous rights.

Since the TRC began its work, the public conversation around residential schools and the devastating effects of colonization has grown. Survivors have been vocal in rejecting a society marred by racism and exclusion, and the result is that all Canadians are looking for new ways to listen and understand each other. There are many unknowns, but what we do know is we cannot continue as we have in the past and that reconciliation will be a long journey. After all, Indian residential schools operated for more than 100 years in Canada, but it's only recently people have begun to listen.

In 2008, the Canadian government delivered a formal apology to residential school students for the abuses they endured, for the schools themselves, and committed itself to a new relationship.

In 2010, the first national event of the TRC took place in Winnipeg, which marked the beginning of a five-year process and six more national events. These events are important steps in publicly acknowledging and taking responsibility for the damage these schools inflicted on indigenous communities and individuals. On Nov. 12, 2010, Canada endorsed the United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples, further reflecting the ongoing need in Canada to take indigenous rights seriously.
Today, the desire for appropriate acknowledgement of the harm done by colonization, including the residential school experience, is more and more framed in terms of genocide.

The term genocide was developed by legal expert Raphael Lemkin, who also led the successful effort to make genocide a crime under international law. Lemkin's writings clearly connected genocide and colonization.
Among the events he considered genocide included the colonization of Tasmania and the invasion of North America by the Spanish. Lemkin's understanding of genocide and its relationship to colonization is examined in depth within the Canadian Museum for Human Rights. Many of the exhibits in the museum rely on the voices of people who have direct experiences with human rights issues, and the exhibits on residential school experiences in Canada are no exception.

They include testimony gathered at TRC events from residential school survivors, some of whom name their experience as genocide. Alongside these testimonies are exhibits that document the buildup to establishing residential schools, the violations against the indigenous and human rights of indigenous people, and attempts to deny, minimize or hide the violations. Finally, the struggle to break the silence about the horrors experienced by many is profiled. These exhibits highlight ongoing efforts to have these violations recognized as genocide.

The right to declare a particular act as criminal is one reserved exclusively to properly constituted courts. Therefore, neither the museum nor the TRC have the authority to declare Canada's treatment of aboriginal students in Indian residential schools as an act of genocide.

However, based on Lemkin's published and unpublished works, the entire process of colonization of North America from the time of contact, including the forcible removal of aboriginal children from their families to send them to residential and boarding schools, would appear to have been aimed at eliminating aboriginal peoples of North America as a distinct racial group.

We need to take seriously the perspective that the entire process of colonization in Canada would fall within the definition of genocide as contained in the UN Convention. Confronting honestly and deeply such realities of colonialism in Canada is one of our most important human rights tasks. Taking the question of genocide seriously is part of that conversation, a conversation that can only move forward with education and awareness. Both the TRC and the museum are committed to providing essential spaces for truth-telling, education, conversation and reflection. Each of us has a responsibility to take part in these conversations, within families, within schools and workplaces, and within the broader community.


The Honourable Justice Murray Sinclair is the chairman of the Truth and Reconciliation Commission of Canada. The commission's final report is expected in June 2015. Stuart Murray is the outgoing president and CEO of the Canadian Museum for Human Rights.

Republished from the Winnipeg Free Press print edition November 1, 2014 A13

BRON

Dat geloof je zelf toch zeker ook niet?

Personal Bill of Rights 
I have the right to freedom of speech
I have the right to be heard
I have the right to be respected
I have the right to accept and own my own power
I have the right to not disclose unless I am comfortable
I have the right to feel my emotions
I have the right to say no
 I have the right to challenge the status quo
 I have the right to ask questions
I have the right to be me
I have the right to own my own ideas
I have the right to my values and beliefs
I have the right to laugh

Dr. Alicia A. Dunlop, Toronto

Lastig hoor, zoń  unfortunately verwerkingsfout van Google  wanneer je Dunlop´s Personal Bill of Rights plakt

Moet  je naar een of ander gebruikersforum  het allemaal weer uitzoeken terugzetten, toch mooi ruim 1 1/2 uur verder

Met een rood potlood en een zoen van de juf: voor Eduard

Met dank aan Zuster Cleta en haar mandenwijsheid
Zij leerde kinderen naaien en  mij aaien en dansen
met eksterogen bellen cognac en Jozefs pauweveren

If you’re ready to talk, we’re ready to listen

case 11 day 4

klik