Tanzania: CSOs vow no surrender in teen mothers debate

By Deogratius KamagiThe Citizen 30-6-17

Dar es Salaam — The Civil Society Organisations (CSOs) say they will not be silenced in the current debate on whether to allow teen mothers back to school.

Speaking on behalf of a coalition of CSOs in Dar es Salaam on Thursday, acting Legal and Human Rights Centre executive director Anna Henga said the organisations were operating in line with the law, adding that no amount of intimidation would silence them.

The coalition was reacting to the recent threat by Home Affairs minister Mwigulu Nchemba to deregister non-governmental organisations that would continue to press for schoolgirls who became pregnant to be readmitted to school after giving birth even after President John Magufuli rejected the proposal last week.

Ms Henga said CSOs were not breaking the law by taking a stand that contradicts the President's publicly declared position on the matter, adding that any attempt to register them must also be within the confines of the law.

"We cannot remain silent on this issue...we are fighting for girls' rights. It should be remembered that women and girls comprise 51 per cent of Tanzania's population.

"What we are doing is perfectly legal because we are here to defend and advocate human rights. We will not stop doing our work just because we have been threatened with deregistration," Ms Henga said.

She added that various studies showed that the majority of Tanzanians were in favour of girls being readmitted to school after giving birth, and urged the government to consider public opinion.

Ms Henga said the importance of education for teen mothers was mentioned in CCM's 2015-2020 election manifesto and the 2014 Education and Training Policy. "Neighbouring countries including Kenya have adopted the reentry policy. Zanzibar has since 2010 been readmitting girls as part of a wider plan to reduce the rate at which girls were dropping out of school," she said.

The executive director and founder of the girls' rights advocacy organisation Msichana Initiative, Ms Rebecca Gyumi, called for continued public debate, saying this would help the government to come up with inclusive policies that considered the interests of all groups.

"Matters of public interest require exhaustive debate among stakeholders in order to find the best way forward for all," she said.

Speaking during a fundraiser in Dodoma last Sunday, Mr Nchemba said NGOs that were critical of the government's "official position" on various matters risked being struck off the register.

He also threatened to deport foreign representatives of international organisations that were "promoting homosexuality".

Mr Nchemba spoke a few days after President Magufuli said there was no way his government would allow schoolgirls who became pregnant to resume their studies after giving birth.

Opening the 64-kilometre Msata-Bagamoyo road during the final leg of his three-day tour of Coast Region, Dr Magufuli said the idea of allowing teen mothers back to school was a foreign concept "championed by NGOs and other people who do not wish this country well".

"There are many alternatives in life for teen mothers. They can join vocational training colleges or seek loans and become small-scale entrepreneurs.

"Let those NGOs that are making noise build schools for teen mothers. If we allow young mothers back into public schools we will one day have Standard One pupils rushing back home to breast-feed their babies. We will be destroying this nation," 

Dr Magufuli said, adding that allowing teen mothers back to school would encourage more girls to engage in premarital sex.

The declaration was praised and condemned in equal measure.

mannetjes met petjes

bron: website Internationaal Glorieux Brothers geschiedenis

Vincent van Gogh prijs voor Thamsanqua Dyantyi

De stemmen waren er altijd al

en de Voorzitter sloeg
met zijn voorhoofd op tafel
bij de woorden
van de moeder
wiens handen werden afgehakt
De TRC
had even geen voorzitter meer
en werd ITRC

Ik heb het zelf gehoord
en gezien

En da's maar goed ook
anders kun je op zo'n tafel net zo goed een hamer neer leggen. 
en muilezelsoren

Ubuntu 

Boys' Town kansen, kansen, kansen

 

Boys’ Town, Beaudesert (Or: The Greatest Con of All Time)

Lewis Blayse (né Lewin Blazevich)
lewisblayse net 

26-8-2013

[Disclosure: The author may have some bias with regards to this article. He had been invited on two occasions to meet with Debbie Kilroy and her friends at the Women’s’ Correctional Centre in Brisbane in the early 1990s where they discussed children’s homes issues. Her husband, Joe, had been in Boys’ Town. The author is a firm supporter of Debbie’s “Sisters Inside” organisation  
Also, the first “mayor” of Boys’ Town, Johnny Wlodarczyk, was known to the author in the 1960s, as a teenager.]


The facility, known as “Boys’ Town” at Beaudesert, Queensland, operated by the De La Salle Brothers from 1961 to 2001, is definitely one of the old children’s homes deserving of a second look by the Royal Commission into child sexual abuse.

For over 50 years, the unsuspecting public has been supporting the “Boys’ Town Art Union” lottery, which offers houses as prizes, which, among other things, funded the Boys’ Town. It also received Queensland Government financial support. It is not known what proportion of the lottery proceeds actually went to Boys’ Town.

Beaudesert Boys’ Town had all of the usual, dangerous, characteristics of children’s homes where abusers ran rampant. It was located in the countryside outside a very small regional town, far from the capital of Brisbane. Isolation was further increased in that the boys were schooled within the facility. Finally, the boys were of low social status, usually being referred to as “at risk” or “delinquent,” etc. although this was not the situation of most of the inmates, who were state wards.

The facility was an example of a brilliant marketing strategy. It capitalized on the 1938 movie of the same name with its idealized view of child care by religious. It was promoted for sales of lottery tickets with a “home” as the prize. The public was kept well away from it, so that the differences between image and reality were not exposed.

Playing on the “town” analogy, a boy was chosen each year to be the symbolic “mayor” of the facility. This boy then became part of the marketing strategy of the de la Salle fund-raising drive. The first one, in 1962, was John “Johnny” Wlodarczyk. Johnny went on to be a part of the Painter and Dockers Union at a time when it was heavily involved in crime associations. The Union was the subject of an earlier Royal Commission.

In 1975, Johnny’s body was fished out of the Brisbane River, wrapped in barbed wire. His teeth had been knocked out, his throat cut, and he had been shot. It would be 20 years before his killers were identified. Not exactly the image the Boys’ Town officials wanted anymore, so publicity associated with him was quietly removed.

Another “old boy” who was promoted for sales of lottery tickets was former prominent footballer, “Smokin’ Joe” Kilroy. This ceased when he, and wife, Debbie, were convicted of selling pot. At the time, Joe referred to his time at Boys’ Town as follows: “When I finished primary school at 13, I was sent to Boys Town at Beaudesert, south of Brisbane, because of a lack of government accommodation and began what I describe as the worst three years of my life.”

In a recent interview, Joe noted that “They bashed us. No one ever believed us. It was all that negative stuff we were forced to live under and listen to. I was bashed regularly. If you had a little bit of spirit they tried to break you. The place was run like a prison. The only things missing were the bars. The saddest thing is that every boy in Boys Town was sent there as an uncontrollable child.

Sorry. Wake up.

 Over 60 per cent of the kids in there were orphanage kids because the only crummy spot in the whole friggin’ state where you could do grade eight, nine and 10 if you were a ward of the state. So you had all these kids who were wards of the state starting grade eights with all these crims.”

He then went on to say that “We were all treated like criminals. But a lot of those kids were just uncontrollable children and their parents did not have the skills. If you let a kid run wild you will end up with a feral adult. The only thing that place taught me was to resent authority. It was a wonderful facility run by the wrong bunch with the wrong morals.”

Last year, the “60 Minutes” program did a special on Boys’ Town. On the program, lawyer and former detective, Jason Parkinson, said that he is now representing 35 former Boys’ Town residents, and has begun legal action in Queensland’s Supreme Court. He commented that “I haven’t heard the degree of physical abuse, together with some of the most outrageous sexual abuse I’ve heard, in the one institution before. Things happened to some of those 12-year-old boys that wouldn’t have happened to prisoners of war.”

In 1984, the same program had done a promo-piece for Boys’ Town, in which then director, Br. Paul Smith, said that: “I think it is terribly important to be loved, and I think the boys who leave Boys’ Town can honestly say that at least they know they are loveable and that’s important.” The later program noted that “at this very same time it is now alleged some of the worst abuse was being committed.”

Br. Paul continuously tried to attribute the former residents’ claims to “false memory,” while denying all claims. However, at least two Brothers from Boys’ Town were convicted of child sex offences.
Boys’ Town was the subject of a three-year secret police investigation known as “Operation Sari” which commenced in 1999. It resulted in two staff being charged with 48 serious sexual offences – but the case collapsed when former students withdrew complaints.

As a result of the program, and the number of men coming forward, Queensland police have now launched a fresh investigation into the Boys’ Town. Former residents have been establishing contacts through the web-site: http://aussieschoolmates.com.au/forum/finding-old-friends-25/boystown-beaudesert-queesland-/

In 2011, the officials who ran Boys’ Town made a settlement with a former resident with the usual confidentiality clause, and waiver of future legal rights. It read, partially, that the victim “acknowledges that, by accepting the agreed sum and executing the deed, he is not entitled to make any further approach to the Body Corporate or the [De La Salle] institute for financial assistance, including assistance with respect to any specialist medical advice or for damages or otherwise…”

Former Boys’ Town resident, Terry McDaniel, alleged the brothers subjected him and dozens of other boys to brutal physical and sexual abuse, instead of the education and guidance promised. Since Terry and others shared their stories, the police have launched Operation Kilo Lariat to investigate their claims. About 80 former residents have since come forward with their accounts of abuse. Terry said his main motivation for speaking out was for those who could not. “There are a lot of boys that have passed on that never got the opportunity to voice their voice. We’re their voice now,” he said.

In the 1970s a report criticized Boys’ Town for its preoccupation with conformity, its regimentation, the use of corporal punishment and what was described as “reluctance” on the part of the staff to deal with the social and emotional needs of the boys. More recently, a number of former residents gave evidence at the 1998 Ford Inquiry into abuse at Queensland institutions. While most other similar institutions closed in the 1970s, Boys’ Town was not shut down until 2001, partly because, many state, of the Forde Enquiry revelations.

The De la Salle Brothers continue to deny all claims, and insist it was wonderfully run. At the time of closure, Boys’ Town Family Care board member, Trevor Carlyon, claimed that “There is no question it has had a wonderful, wonderful track record.” In 1984, Br. Paul Smith said “I think it is terribly important to be loved, and I think the boys who leave Boys’ Town can honestly say that at least they know they are loveable and that’s important.”

Brother Paul has been the recipient of many public honours. He was named “Father of the Year” for Queensland and “Queenslander of the Year” on three occasions. He was awarded the Inaugural Scouting Award for services to youth. In 1994, Brother Paul was awarded Membership of the Order of Australia (AM) for work with disadvantaged youth, and served on the Des Sturgess report into paedophilia.
Recently, he was listed by Who’s Who for his administrative abilities. The citation reads “Brother Paul Smith and the De La Salle Brothers have been committed to reaching out to the last, the lost and the least through education designed to support young people and their communities.”

As recently as 2007, former Brisbane Archbishop John Bathersby referred to it as having “been a shining light in this Archdiocese since it was founded.” He went on to say that “The De La Salle Brothers together with past and present staff have also been fearless in demanding that at-risk young people should be cared for and educated so that they can take their place as equal citizens of society. “

He finished his commentary with praise for the “De La Salle Brothers who generously and courageously accepted his invitation to work here in Beaudesert.

Great work has been done at Boys’ Town over many years.
Over the years, they touched the lives of thousands of young men.” And their genitalia as well, according to the boys.

The De la Salle Brothers continue to run their profitable lottery, using the Boys’ Town promotional tag.

[Postscript: In 2011, the Scenic Rim Regional Council approved stages one and two of a “master planned community” to be built by Peet Limited – one of Australia’s largest property developers – on the old Boys’ Town site in Beaudesert. Stages one and two allow for 99 residential lots. A further 12 stages are proposed for the site, with the entire development to eventually contain between 651 and 787 lots over almost 86 hectares. The value of the lots is estimated at being in excess of $55 million, which should be given to the old boys of Boys’ Town by way of compensation.]

Mt 26,38

Diminishing the effects of drought on pastoralist communities

 

 

 

We day in Kinhasa

13-10-2012

Fait à Kinshasa, le 20 octobre 2012.

L’Association Africaine de défense des Droits de l’Homme est très préoccupée par la dégradation de la situation sécuritaire  et l’enlèvement de  trois  prêtres de la paroisse de MBAU dans le territoire de Beni, au Nord-Kivu.

En date du 19 octobre 2012, entre 21H00 et 21H30, un groupe de cinq hommes armés non autrement identifiés a enlevé trois prêtres de la paroisse de MBAU et les a amenés vers une destination inconnue.
 Il s’agit d’ASELME WASUKUNDI, Jean Pierre NDULANI et Edmond KISUGHU.

L’ASADHO craint pour la vie de ces hommes de Dieu à cause du risque élevé d’atteinte à leur vie et des actes de torture dont ils peuvent être victimes de la part des auteurs de cet enlèvement.

Elle condamne cet enlèvement  et rappelle qu’il constitue une atteinte grave aux droits fondamentaux reconnus aux particuliers par les instruments juridiques nationaux et internationaux relatifs aux droits de l’Homme.

Face à ce qui précède, elle recommande :
§  Au  Gouvernement  Congolais :
-           De prendre toutes les dispositions pour renforcer la sécurité dans la province du Nord Kivu ;
-            D’instruire la police et les FARDC pour qu’elles mènent des enquêtes afin de trouver les auteurs de cet enlèvement et les victimes. 

§  A l’auditeur Général :
-          De diligenter des poursuites contre les auteurs de cet enlèvement.
 
§  A la Monusco :
-           D’assister la police et les FADC pour qu’elles mettent la main sur les victimes et les auteurs de cet enlèvement.

De Standaard

Sint Anna ter Muiden Zuid

Vatican silences despot Robert Mugabe's detractor Pius Ncube

• by: Martin Fletcher, Bulawayo
• From: The Australian
• December 09, 2008 12:00AM

ONE of the most outspoken opponents of Robert Mugabe has been silenced by the Vatican just as the regime in Zimbabwe is at its weakest and his leadership would be most valuable. 

Pius Ncube resigned as archbishop of Bulawayo and left Zimbabwe in September last year after he was filmed sleeping with a married woman who had been employed by the regime as a "honey trap".
 
He returned last month after spending a year in exile in Rome and Britain, but the Catholic Church has forbidden him from making any political statements.

In his first interview since his fall, Mr Ncube said he would obey the Vatican order, but added: "I am very upset about it. I believe in speaking out for the people at a time of distress."
He agreed the gagging order meant the Mugabe regime had succeeded in neutralising one of its most prominent critics.

As archbishop, Mr Ncube repeatedly denounced Mugabe's misrule, championed non-violent opposition to the Government and defied death threats.

Zimbabwe badly needs a figure of his stature to give voice to the oppressed and galvanise the opposition.
The economy of the country has imploded, millions are without food, cholera is rampant and the regime is struggling to contain rising discontent within the security forces that keep it in power.

"We bemoan the silencing of Pius Ncube because his voice was very loud and we still need it," said Jenni Williams, the leader of human rights organisation Women of Zimbabwe Arise.

"We need as many voices as possible to speak out and hold Mugabe accountable."
Mr Ncube, 61, fell from grace in July last year when the state-controlled media jubilantly published pictures of him in bed with Rosemary Sibanda, a married woman, at his official residence inBulawayo.

An agent of the Central Intelligence Organisation has since confirmed what everyone knew - that the CIO had installed a camera in his room and entrapped the archbishop.

Mr Ncube left the country insisting that he would "not be silenced by the crude machinations of a wicked regime". He spent three months in Rome and about nine months in a Franciscan retreat in southeast England.
The Times


KNR Cor Schilder

Georg Kerkhoff

„Dem Bistum liegen keine Erkenntnisse vor, dass Pfarrer Kerkhoff während seiner Pfarrtätigkeit Minderjährige missbraucht hat."(2010)

Er erhalte eine Unterstutzung von 1100 Euro monatlich, wie bei suspendierten Priestern ublich. Das Bistum beteilige sich allerdings nicht an den Anwaltskosten. (2010)

«Die Problematik wird kirchlicherseits viel ernster genommen als früher. Jeder Verdachtsfall wird konsequent geprüft und verfolgt»

6-12-2011

Aachener Nachrichten

Aachen. Das Bistum Aachen hat erstmals eingestanden, im Fall des wegen sexuellen Missbrauchs angeklagten Pfarrers K. falsch gehandelt zu haben.

«Man hätte anders reagieren müssen, als wir es 2003 und 2007 getan haben», sagte Bistumssprecher Franz Kretschmann am Montag auf Anfrage unserer Zeitung. 2003 hatte das Bistum erstmals Hinweise darauf erhalten, dass im Pfarrhaus in Nettetal etwas nicht stimmte. K. war zwischen 2002 und 2006 Pfarrer der dortigen katholischen Gemeinde. 2007 dann wurde er in eine deutschsprachige Exilgemeinde nach Johannesburg/Südafrika versetzt.

In seiner Zeit in Nettetal hatte es nicht nur Gerüchte darüber gegeben, dass Pfarrer K. regelmäßig Minderjährige in seine Sauna im Pfarrhaus mitgenommen habe. Zwar bekräftigte das Bistum Aachen am Dienstag, 2003 einen anonymen Brief dieses Inhaltes bekommen zu haben.

Belegbare Hinweise auf ein justiziables Fehlverhalten des Pfarrers habe es aber nicht gegeben. Allerdings hatte ein früherer Nettetaler Kaplan den Leiter der Hauptabteilung Pastoralpersonal des bischöflichen Generalvikariats, Pfarrer Heiner Schmitz, darüber informiert, «dass sich K.s Lebensweise nicht mit der eines Priesters vereinbaren lasse», wie Schmitz anlässlich einer Podiumsdiskussion in Viersen kürzlich sagte. Überdies berichtete auch der frühere Kaplan in einem persönlichen Gespräch am 23. April 2003 von K.s Saunagängen mit Minderjährigen - woran sich Schmitz aber nicht mehr erinnern kann.

«Seltsam»: keine Auslieferung

Ein Krefelder Gericht hat unterdessen einen internationalen Haftbefehl gegen Pfarrer K. erlassen, über das Außenministerium wurde ein Auslieferungsantrag gestellt. K. soll sich derzeit immer noch in Südafrika aufhalten, wo er wegen sexuellen Missbrauchs Minderjähriger vor Gericht steht. Dass er noch nicht ausgeliefert wurde, hält die Staatsanwaltschaft Krefeld für «seltsam».

[...]De feiten dateren in hoofdzaak uit de jaren tachtig, maar het was pas eind 1995 dat een jongen aan het praten ging. Zijn ouders dienden een interne klacht tegen Debruyne in bij de beheerraad van het MPI. Maar daar zwaaide broeder-directeur Roger Huyghe de plak van wie pas in 2000 aan het licht zou komen dat ook hij zich aan pedofilie met zijn leerlingen bezondigde.

Huyghe wist dat Debruyne pedofiel was, want soms gingen ze samen op pad. Of Huyghe de beheerraad beïnvloedde, is onduidelijk. Maar zeker is dat de raad van bestuur -- in het pre-Dutroux tijdperk -- niet naar het gerecht stapte, maar Debruyne voor missiewerk naar Rwanda stuurde. Daar werd hij tewerk gesteld in een technische school van zijn congregatie Broeders Van Dale.

Maar onder zware druk van ouders en personeel werd Debruyne eind 1996 naar Torhout teruggeroepen. Na een klacht met burgerlijke partijstelling van ouders startte het gerecht midden maart 1997 met zijn onderzoek.
[...]
22 mei 2003

Het Nieuwsblad

25 september 2011

TORHOUT - Ex-broeder van het MPI Tordale Luc De Bruyne, die in 2005 acht jaar cel kreeg voor pedofilie, komt aanstaande woensdag voorwaardelijk vrij. Hij zal wel een enkelband moeten dragen.

Luc De Bruyne (58) werkte in Tordale in Torhout als orthopedagoog. Hij werd verdacht van seksueel misbruik van minstens 30 mentaal gehandicapte kinderen en jongeren. In eerste aanleg in Brugge kreeg hij tien jaar effectieve celstraf, in beroep werd dit teruggebracht tot acht jaar.

De strafuitvoeringsrechtbank heeft nu beslist hem voorwaardelijk vrij te laten onder elektronisch toezicht. Hij mag geen contact meer hebben met de slachtoffers en zich niet vestigen in Torhout, Brugge of Izegem. De slachtoffers en hun familie zijn schriftelijk op de hoogte gebracht van de beslissing van de rechtbank.

Luc De Bruyne is geen broeder meer. Hij was gehuwd, is intussen gescheiden, en heeft twee kinderen. Hij zal zich vestigen in het Brusselse.

Midden vorig jaar werd ook broeder-directeur van Tordale, Roger Huyghe, vrijgelaten. Hij had tien jaar gekregen in beroep. Ook hij werd veroordeeld voor seksueel misbruik van kinderen en jongeren gedurende 30 jaar. Zowel hij als De Bruyne hebben de betichtingen altijd ontkend.

bron

Schadevergoeding
De slachtoffers krijgen een schadevergoeding van 190.000 euro. Het instituut Tordale moet daar de helft van betalen. De kans is groot dat de veroordeelde in beroep gaat tegen het vonnis.

RKK 14-11-2005

Geen vervolging Cor Schilder

Een Nederlandse oud-bisschop die beschuldigd werd van het misbruiken van een jongen in Kenia wordt niet vervolgd.

Het Openbaar Ministerie in Arnhem zegt onvoldoende aanknopingspunten te hebben voor een strafrechtelijk onderzoek. Ook ontbreekt er een aangifte van misbruik. Als er nieuwe informatie binnenkomt, zal het OM de zaak opnieuw bekijken, zei een woordvoerder.

Het gaat om een 69-jarige bisschop Cor S. die inmiddels weer in Nederland woont. Hij zou de Keniaanse jongen in de jaren negentig veelvuldig hebben misbruikt toen hij in Kenia werkte.

Commissie-Deetman
De zaak kwam in 2005 aan het licht en is door de commissie-Deetman bij het OM gemeld. De commissie onderzoekt misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk.

Het Vaticaan stuurde de bisschop in 2009 met vervroegd pensioen.

Het was het oor dat ontbrak

Auris audiens beatificabat me et oculus videns testimonium reddebat mihi *



't Zal naast de geschiedvervalsing in 2003 van de Nederlandse achterhaalde haha rk historici die niet rk waren maar meenden zich de rk levens van vrouwen toe te kunnen eigenen, mijn grootmoeder wel zijn waardoor dat oor blijft fascineren.

Wanneer je voor je brood en je smoel teveel echoot heb je kennelijk geen boodschap meer aan de put. En dát was in tijden dat het internet al bestond een buitengewoon domme, rk, fout!

Dat oor was van een Zuid Afrikaan.
Die stemmen hoorde. Die waren er altijd al, schreef hij

Vive le republique

En dat mag van mij nog best een op de Mensenrechten gebaseerde parlementair constitutionele monarchie zijn ook.




Go raibh maith agat, mijn wraak was soet!

* Job, 29 :11, gepikt op het graf van een adelijke verarmde pastoor, die gestichten voor doven en blinde kinderen bouwde. Er komt een dag dat er ook op zijn graf een paar tulpen bolletjes de grond in gaan !

(aanvulling/tekst(wijziging) 21/7 21.00
en dankzij een raadsel over een boven een ton bier en een hesp nachtbrakende de la Salle en d'Alzon 22/7)

Cor Schilder Ngong ; OM onderzoekt misbruik Nederlandse (ex) bisschop Kenia

Het Openbaar Ministerie in Arnhem doet orienterend onderzoek naar de vraag of er voldoende aanwijzingen zijn om bisschop Cor S. uit Oosterbeek te vervolgen voor seksueel misbruik van een minderjarige jongen in Kenia. Een woordvoerder van het OM heeft dit gemeld in antwoord op vragen van de Wereldomroep. Bisschop S. is volgens een ingewijde inmiddels verhoord door de politie maar ontkent de beschuldiging.

Radio Netherlands Wereldomroep
Robert Chesal en Hettie Lubberding

Justitie is in actie gekomen na een melding dit voorjaar via de Commissie Deetman, die in Nederland wetenschappelijk onderzoek doet naar misbruik in de RK kerk. De commissie doet verder geen mededelingen over de melding, maar bevestigt dat het klachten die maar enigszins serieus en niet verjaard lijken ter toetsing voorlegt aan het OM. Het OM bevestigt dat het een melding heeft ontvangen en naar aanleiding daarvan de politie opdracht heeft gegeven om de beschuldiging tegen bisschop Cor S. te onderzoeken. Door de politie is inmiddels proces verbaal opgemaakt.

Ingewikkeld
Volgens OM woordvoerder Ellen Prummel “oriënteert” de afdeling Zeden van het OM in Arnhem zich nu, mede op basis van het proces verbaal, op de vraag of er ‘daadwerkelijk aanwijzingen zijn voor een strafbaar feit en of er voldoende aanknopingspunten zijn voor verder onderzoek’. Hoe lang dat gaat duren kon Prummel niet zeggen. Het feit dat het slachtoffer in Kenia woont en in Nederland zelf geen aanklacht heeft ingediend maakt het een ‘ingewikkelde’ zaak, evenals onduidelijkheid over de vraag of het misbruik wellicht verjaard is.

Verwondingen
Het jarenlange misbruik van de nu 32 jarige Mr. U. door meerdere buitenlandse RK priesters in Kenia kwam pas in 2005 aan het licht. Mr. U. had toen dringend medische behandeling nodig als gevolg van ernstige verwondingen door het misbruik. Die behandeling is betaald door Mill Hill, de congregatie waartoe de priesters en ook bisschop S. behoren. Mill Hill heeft het slachtoffer ook aanvullende financiële steun gegeven en een betrokken Ierse priester op staande voet naar Ierland gerepatrieerd en later ook uit zijn functie ontheven. Aan het Vaticaan is gevraagd om hem terug te zetten tot de lekenstand maar volgens overste Chantry heeft Rome daarover nog steeds geen besluit genomen.

Schoolgeld
Mr. U. zegt dat het misbruik begon toen hij een 7-jarig jongetje was, door diverse priesters die hem aan elkaar hebben ‘overgedragen’. Een van hen zou een inmiddels overleden Nederlandse priester zijn geweest. De priesters betaalden Mr. U's schoolgeld waardoor de jongen zich verplicht voelde het misbruik toe te laten, ook al zo zegt hij, ‘wist ik dat het slecht is wat ze deden’. De beschuldiging tegen bisschop S. kwam een half jaar later, begin 2006, aan het licht.

Eerste ontmoeting
'Hij gaf me koffie, liet me mijn kamer zien en zat onmiddellijk aan me', zegt slachtoffer Mr. U. in een beschrijving van zijn eerste ontmoeting met S. Mr.U. heeft verleden maand een deel van zijn beschuldigingen voor het eerst publiekelijk geuit in een documentaire op de Ierse televisie. Daarin komt ook het internationale hoofd van de Mill Hill congregatie, Anthony Chantry, aan het woord.

Volgens Mr. U. is het misbruik door Cor S. begonnen in 1993, toen hij 14 jaar oud was en S. nog priester in het bisdom Ngong, Kenia.
'S. vroeg me of een andere priester mij ook had aangeraakt en ik zei ja', zegt Mr. U. 'Daarna vertelde hij me hem ook aan te raken en hetzelfde te doen wat ik bij die ander deed. Ik dacht toen dat alle priesters dit soort dingen deden.’ Cor S. werd in 2003 ( * toevoeging crispina ) gepromoveerd tot bisschop in Ngong.

Stevig gesprek
Het verhaal van Mr.U. wordt in grote lijnen door Mill Hill hoofd Chantry bevestigd. Chantry voegt er nog aan toe dat er geen aangifte bij de Keniaanse politie is gedaan omdat homoseksualiteit in Kenia 'nog steeds een misdaad is’.
Eerder liet Mill Hill al aan de Wereldomroep weten dat een functionaris in Kenia zowel met de bisschop als het slachtoffer gesproken heeft over de beschuldigingen. Vervolgens is aan de aartsbisschop van de RK kerk in Kenia en de pauselijke nuntius, de ambassadeur van het Vaticaan, in Nairobi gevraagd om kerkelijk onderzoek te doen. Beide instanties hebben geen actie ondernomen.

Na meerdere vruchteloze pogingen en, volgens een ingewijde, herhaaldelijk “krachtig” verzoek van de Mill Hill orde greep het Vaticaan drie jaar later toch in. In augustus 2009 ** werd de Nederlandse bisschop naar Rome ontboden voor een “zeer stevig gesprek”.(*** toevoeging crispina)
Vanuit het Vaticaan is hij niet meer teruggekeerd naar Kenia maar met pensioen gegaan in Oosterbeek. De andere betrokken priester inmiddels uit z’n ambt gezet, de Ierse politie onderzoek naar deze zaak.

Geen ‘gerechtigheid’
Officieel wordt door Rome gezegd dat de bisschop gezondheidsproblemen (****crispina toevoeging )heeft maar eerder dit jaar werd al bekend dat S. wordt beschuldigd van verkrachting. Hij mag sinds 2009 niet langer de werkzaamheden van bisschop uitvoeren en is als priester onder curatele gesteld.
Hiermee is hij de eerste Nederlandse bisschop die door het Vaticaan is bestraft wegens seksueel misbruik van een minderjarige.
Toch is er volgens Mr. U. geen sprake van gerechtigheid. Zijn leven is geruineerd 'terwijl de bisschop geniet van zijn pensioen in Europa'.

Bisschop S. (69) ontkent de beschuldigingen en heeft tot nu toe niet in de media willen reageren. Vandaag liet hij via zijn advocaat wel aan de Wereldomroep weten dat “de door Mr. U. geuite beschuldiging van seksueel misbruik onjuist is”. S. voegt daaraan toe dat hij ‘het correct acht om, niet met een verklaring naar buiten te treden zolang onderzoek naar de zaak loopt. Hij betreurt het te moeten constateren dat de media de onderzoeksresultaten kennelijk niet wensen af te wachten.

* toevoeging 25 Nov 2002 zie VIS

** toevoeging naar het lijkt zal BXVI het minstens op medisch advies na hebben gelaten Schilder stevig aan de tand te voelen zie rk nieuwsnet

***toevoeging vergelijk 17 Nov 2007, zie VIS en VIS

**** toevoeging 1 Sep 2009 zie VIS

Abused Breaking The Silence , BBC One 21 juni 2011

Don't let them steal your brains



deel 2 deel 3 deel 4


Reacties The Tablet Lessons from abuse documentary

Catholic Herald
By Francis Phillips
Wednesday, 22 June 2011

I hope the order learns a lesson from Canada, where a Truth and Reconciliation Commission is working to bring healing to victims

As I had anticipated, watching “Abused: Breaking the Silence” last night on BBC One made for difficult viewing. Observing a middle-aged man break down in tears, and others among his peers describe their damaged lives – the word “depression” cropped up over and over again – as they detailed their childhood experiences at the hands of priests in the Rosminian order at a prep school in Tanzania was a painful experience.

St Michael’s, Soni, where the late Fr Kit Cunningham, as well as three other priests, was deeply implicated in the abuse, was a place of violence and terror, “an environment of fear” in which small boys were “terrified into silence”. Given the revelations about other orders and other priests in recent years this is all too easy to imagine. One of the most telling episodes in the programme was when one of the victims confronted his tormentor, Fr Bernard Collins, at the care home where the now very elderly priest is living in retirement, and secretly filmed his response when challenged about abuse. He clearly knew exactly what the victim was talking about, as he had earlier written a letter of repentance – but he still denied the truth of what had happened and made queasy-sounding excuses. He simply could not face up to the implications of his past perverted behaviour.

The response of the Rosminian order itself is also deeply ambivalent. Fr David Myers, the Provincial, met a group of the victims at St Etheldreda’s church in London – the parish where Fr Cunningham had been held in wide esteem for many years – in November 2010; he listened sympathetically to their shocking stories and promised he would take action on their behalf. In fact he did get the priests involved, including Fr Cunningham, to write to their former victims, expressing their remorse and asking for forgiveness. But given the air of deliberate secrecy surrounding this whole episode, it is not surprising that the former pupils found the letters inadequate and perfunctory, “not from the heart” as one explained and bringing more pain rather than the “closure” they had hoped for.

One of the men, John Poppleton (he described Fr Kit as “a monster” who had warned him to be silent about the sexual abuse he suffered), told the TV viewers: “I would like to know a lot more about why he did what he did.” Relations between the victims and the order have now broken down completely. The order accepts what happened but denies all liability; some of the group are now seeking compensation. This would not bring emotional healing but it would be a tangible, legal admission, understood by the world, of the terrible wrong done to past pupils.

When learning of this scandal I read the case of a Canadian friend. Now in his 50s, Michael O’Brien is a well-known icon artist, novelist and public speaker. As a 13-year-old he was sent to a residential Catholic boarding school, Grollier Hall, in Inuvik, the far north of the country. Filled by the children of native Canadians – O’Brien was the exception – the 60 boys in his house were subjected to a “reign of terror, sexual abuse, cruelty and psychological and physical violence” by the lay dormitory supervisor, a man named Martin Houston. What is truly appalling in O’Brien’s story is that after being convicted of abuse and serving nine years in prison, this man was accepted as a seminarian by the late Archbishop Antoine Hacault of St Boniface in Manitoba, and was later ordained a priest.

In a long article published in Catholic World Report in June 2002 under the title “Victims, Scandals, Truth, Compassion”, O’Brien discusses the whole saga and its wider implications, both for individuals and for the Church.

He comments: “An expert in child abuse once told me that most abusers cannot consciously face the objective reality of their guilt. Those who commit such acts must deny their guilt to themselves in order to live with themselves. Consequently, many of them feel no guilt whatsoever.” This would explain Fr Kit Cunningham’s later career, and Fr Collins’s blanket refusal to be honest with the man who confronted him.

O’Brien, who was physically and psychologically abused for many months (for refusing Houston’s sexual advances) has been able to forgive his tormentor. He emphasises that, “if the victim is listened to, prayed with, understood, he can be helped to let go of his hatred and learn to forgive. He can become free. However, this in no way cancels the demand for objective justice. We do not excuse war criminals merely because their crimes occurred 50 years ago…” I hope the Rosminians are listening.

In words that the order might also attend to, O’Brien comments: “None of us likes a scandal… However, the violation of one child, a violation of one human soul, is not worth a public image.” In Canada, the federal government has established a “Truth and Reconciliation Commission” to bring about healing for the large number of native Canadians who suffered violence and sexual abuse. This commission is hosting a meeting in Inuvik for this purpose from June 26-30. O’Brien says: “It is not a blame session… It is about survivors of gross indignities finding their voice.” He asks to be remembered in prayer on June 28 that “this will be a moment of great grace, healing in Christ and a moving forward for us all”.

Judging from the TV programme last night, the wounds of the former Rosminian pupils are still very raw and their anger is still palpable. Perhaps Fr David Myers and the Rosminian Order could learn a lesson from the example of Canada?

Cor Schilder Ngong Kenia, Kenya’s clerical abuse cases should have been handled with more transparency

Fr Alexander Lucie-Smith
Monday, 30 May 2011
Catholic Herald

No one likes bad news, and one hardly likes to pass on bad news, but RTE broadcast a programme about clerical abuse in Africa last week. The programme has not been noticed here in the United Kingdom as far as I can see, but a missionary friend of mine who works in Kenya sent me the link, given that two of the figures mentioned were people I once knew. You can see the programme here.

You can also see the way this has been reported in the Kenyan press back in February here.
As far as I can see the Kenyan press has not taken the matter further

The programme is distressing viewing, in that the facts with regard to two of the Kenyan cases are not in dispute, except by the accused persons themselves. The programme deals with cases from South Africa and Nigeria as well, but I am restricting myself to commenting on the Kenyan cases involving the Mill Hill Missionaries. The reportage was perfectly fair, though one does wonder why RTE has to wheel on Geoffrey Robinson, whose connections to Ireland and to Africa were never explained. The person who came out of the programme best was Fr Anthony Chantry, the superior of the Mill Hill Missionaries. He seems to have faced up to the problem, and was not in a state of denial about it; moreover he made the entirely sensible point that the more transparency in the Church when dealing with these matters, the better. In short, Fr Chantry struck me as someone who “gets it”, as they say.

The programme hinted that there might well be further cases to emerge, and this is something that we must all be prepared to face.

Two further points of interest struck me. The bishop accused, who denies the allegations, was not removed from office for two years once the allegations were made. The programme implied that this was dilatory on the part of the Vatican, which, of course, has jurisdiction over bishops. Two years does seem like a long time, but it is worth remembering that when the Vatican wants to remove a bishop for whatever reason, it can take a very long time if the bishop refuses to co-operate. The recent example of the Bishop of Toowoomba is case in point. The Vatican spent over a decade trying to get him to relinquish his post.

And there we have the other point.
I was living in his diocese when the accused bishop left Kenya, and nothing was said about any accusation; rather we were all told that he was retiring on health grounds. This approach, frankly, does not work any more. My guess is that some sort of compromise deal must have been hammered out, and this fiction about ill-health was the price paid to get the bishop to go. But it does not look good, to put it mildly. It makes it seem that the Church cares about its own reputation more than it does about the victims.

Again, the Kenyan police were not informed about either case, and both of the accused men were quietly withdrawn to Europe. While it is true that few people in Kenya trust the police in the same way as people in other countries do, this seems not just wrong but an ultimately counter-productive way of acting.

As Fr Chantry says, the greatest degree of transparency would be best in dealing with cases of this sort.

So we have two stories here.
The first is the story of rape and abuse, and that is a bad story, whatever way we look at it.
The second story is how the Church handles these matters. That does not have to be a bad story, as Fr Anthony Chantry shows.
But, sadly, not all religious superiors “get it”, and they sometimes make this second story much worse than it might otherwise have been.
Let us hope that when new cases emerge that the Church’s response will be better than it has been perceived to be up to now.

Cor Schilder, Mill Hill Kenya Sex abuse bishop was quietly retired

By WALTER MENYA and GIUSEPPE LIGUORI
February 27, 2011
The Daily Nation

A Missionary order has pledged to cooperate with the authorities in investigations into a bishop who left Kenya after being accused of sexual abuse.

Responding to questions by the Nation into the circumstances surrounding the retirement and departure of Ngong Catholic Bishop Cornelius Schilder, the General Superior of the St Joseph’s Missionary Society Rev Anthony Chantry replied:
“With regard to recent allegations that have been made in the Kenyan Press, our Society will cooperate with any civil enquiry which may be initiated in the best interests of safeguarding children and vulnerable adults.”
The Archbishop of Nairobi John Cardinal Njue, who has been directly responsible for administering the Ngong Diocese since Bishop Schilder left, said he did not know the reasons behind the 2009 departure.
The Cardinal said he only knows that the bishop was allowed by the Vatican to retire early on health grounds. He also said he was not the Archbishop of Nairobi at the time.
During the period that claims against Bishop Schilder were investigated, the Catholic church was under Archibishop Ndingi Mwana a’ Nzeki.


Efforts to reach Archbishop Ndingi were not successful as staff at his office said he was ill and could not talk to the press.

Since taking over the Ngong diocese, Cardinal Njue said, no issues about the conduct of the former bishop had been brought to his attention; and therefore he would not comment.

The Cardinal asked why the issue was being raised long after it was concluded and Bishop Schilder left the country.

However, there is credible information that a church inquiry initiated locally and then referred to the Vatican had found the allegations against Bishop Schilder, a Dutchman affiliated with the Mill Hill missionaries, as credible.
The alleged offences were committed when he served as a priest in Ngong diocese before taking over as Bishop in November 2003.
The Ngong diocese comprises Kajiado, Transmara and Narok districts with 29 parishes with an estimated 101,870 Catholics out of a population of 960,303.

That Bishop Schilder faced such accusations was confirmed by Fr Alphons Eppink, who was the Superior of the Mill Hill Missionaries in Kenya between 2005 and 2008 during the period of investigations.
Reached in Oosterbeek, Netherlands, where he is now based, Fr Alphons confirmed that there were investigations against Bishop Schilder.

However he said the matter was finalised at the Vatican and therefore he was not in a position to give any information. “I was in Kenya during the investigations but I don’t want to comment, really,” he concluded, “I am afraid I cannot comment because the case was handled by Rome”.

Fr Alphons however confirmed that Bishop Schilder was no longer allowed to publicly celebrate Mass, an indication that he left the pulpit in disgrace rather than by ordinary retirement.

Approached by the Nation, Javier Herrera Corona, Secretary of the Apostolic Nunciature— the Vatican representative office—in Nairobi, denied any knowledge that Bishop Schilder was edged out because of unacceptable activities.
However, he insisted that the activities of one individual should not be used to besmirch the church.

“We have to distinguish the public life of a person and the private side. What a person does in private should be left to him to answer and not drag a whole community to answer on his behalf,” said Fr Javier.

Fr Javier would neither confirm nor deny that Bishop Schilder faced such accusations, but asked that the matter be left alone. ‘‘It is not the right time to bring this matter to the public,” he said.


The Vatican envoy however defended the Nunciature from any blame, explaining that there is little it can do where a member of the clergy is accused of sexual abuse.

The Vatican representative said that church rules require that a priest found engaging in sex abuse should face secular law.

However, this did not happen in the case of Bishop Schilder. It was never reported to the police according to Ngong DC Hiram Kahiro.

Cor Schilder Ngong Kenia. VN Milleniumdoelen kunnen niet haaks staan op het VN Kinderrechtenverdrag

bron KNR

Cor Schilder sexueel misbruiker-fraudeur-leugenaar-voormalig bisschop Mill Hill Ngongo Kenia

Vaticaan 'te traag' na beschuldiging Nederlandse bisschop Kenia
radio nederland wereldomroep*
25 mei 2011
door Robert Chesal

Een Nederlandse bisschop mocht twee jaar op zijn post in Kenia blijven zitten terwijl het Vaticaan wist dat hij een minderjarige jongen seksueel had misbruikt. Dit blijkt uit nieuwe verklaringen van betrokkenen.

In 2009 ging bisschop Cor S. met vervroegd pensioen. Officieel werd gezegd dat het vanwege zijn gezondheid was, maar eerder dit jaar werd bekend dat hij in werkelijkheid wordt beschuldigd van verkrachting. Het hoofd van zijn Mill Hills congregatie heeft nu laten weten dat Rome destijds sneller had kunnen handelen.
'Hij gaf me koffie, liet me mijn kamer zien en zat onmiddelijk aan me', zegt slachtoffer Michael Ole Uka in een beschrijving van zijn eerste ontmoeting met S.. De nu 32-jarige Keniaan heeft zijn beschuldigingen begin deze week voor het eerst publiekelijk geuit. Dat deed hij in een tv documentaire van het Ierse televisie network RTE.


In dezelfde documentaire kwam ook het internationale hoofd van de Mill Hill congregatie, Anthony Chantry aan het woord. De Wereldomroep heeft van RTE de beschikking gekregen over ruw interviewmateriaal van beide mannen, dat grotendeels nog niet is uitgezonden.


Alle priesters doen dit

Uka zegt dat zijn leven in puin ligt, 'terwijl de bisschop van zijn pensioen in Europa geniet'. Hij zegt dat het misbruik door S. begon toen hij 14 was. Daarnaast beschuldigt Uka tenminste één ander geestelijke van Mill Hill van verkrachting. Deze geestelijke, een Ier die 'Gerry' heet, is vanwege het misbruik uit het ambt gezet.


Het misbruik door S. zou zijn begonnen begin jaren 90. Toen was S. nog priester in Ngong, Kenia. 'S. vroeg me of ik Gerry had aangeraakt en ik zei ja', vertelt Uka. 'Daarna vertelde hij me ook hem aan te raken en hetzelfde te doen wat ik bij Gerry deed. Ik dacht toen dat alle priesters dit soort dingen deden. Ik wist dat het slecht was.'


Cor S. (69), die nu in een Mill Hill verzorgingshuis in Nederland woont, ontkent de beschuldigingen en heeft geweigerd met de media te spreken. S. mag sinds 2009 niet langer de werkzaamheden van een priester of bisschop uitvoeren. Hij is de eerste Nederlandse bisschop die door het Vaticaan wordt bestraft voor seksueel misbruik van een minderjarige.


Te langzaam



De beschuldigingen tegen S. zijn in Kenia onderzocht door zijn eigen congregatie en in 2007 doorgegeven aan het Vaticaan. Toch bleef de bisschop nog twee jaar op zijn post voordat Rome hem met pensioen stuurde.


De overste van Hill Mill, Anthony Chantry, zegt over het optreden van het Vaticaan: 'Persoonlijk moet ik zeggen, uit mijn eigen ervaring, dat het waarschijnlijk te lang heeft geduurd. Uiteindelijk reageren ze wel, maar ze nemen hun tijd.' Chantry vertelde RTE dat hij zich daar aan heeft gestoord en dat hij hoopt dat het Vaticaan de 'processen gaat versnellen.'


Schaamte

Pas later besefte Uka dat er -naar eigen zeggen- spelletjes met hem werden gespeeld. 'Toen ik bij hem overnachtte liet S. me mijn kamer zien. Pas later kreeg ik door dat het zijn kamer was. Ook werd duidelijk dat de priesters elkaar kenden en dat S. wist wat er tussen Gerry en mij voorviel. Het is alsof iemand anders jouw leven bezit. Ik voel grote schaamte', aldus Uka.


Overste Chantry verdedigt het besluit van het Vaticaan om de Keniaanse kerkgangers niet te vertellen wat de echte reden voor het vertrek van S. was. 'Ik veronderstel dat de prioriteit was om hem weg te krijgen uit de diocees en hem ergens onder te brengen waar hij onder toezicht stond en verzorging kreeg.'



Angst voor vergelding

Chantry zegt dat hij de kerkgangers zelf ook niet heeft geinformeerd over het misbruik omdat hij vergelding van het Vaticaan vreesde. 'Ik denk dat mij zou worden gevraagd waarom ik in mijn eentje had besloten de mensen te informeren. Er zijn verhalen verschenen in de lokale kranten, dus een deel van de informatie heeft het publieke domein wel bereikt', aldus Chantry.


Uka zegt dat hij zich alleen voelt staan, nu hij zijn beschuldigingen ook publiekelijk heeft uitgesproken. 'Soms heb ik er spijt van dat ik mijn mond heb open gedaan. Het spijt me niet dat S. is weggestuurd. Maar het is heel zwaar omdat mensen nare dingen tegen me zeggen. Ze vragen me waarom ik heb gesproken.'
Uka zegt ook dat hij vreest dat zijn kinderen ontdekken wat er in zijn verleden speelde en denkt dat hij zonder deze ervaringen een betere vader had kunnen zijn.


Ontmoeting

De Mill Hill congregatie in Kenia heeft volgens Uka een ontmoeting geregeld tussen S. en hem. Daar weigerde S. het misbruik te bevestigen. De zaak is daarna overgedragen aan het Vaticaan.
Uka zegt dat S. kort na die ontmoeting wel contact heeft gezocht en hem een koe heeft aangeboden. Dat is volgens Uka gebruikelijk bij de Masaï als verontschuldiging voor het onrecht dat iemand is aangedaan.


Geen recht

Volgens Anthony Chantry hebben de Mill Hill Missionarissen Michael Ole Uka geholpen door hem psychologische en medische hulp te bieden. Uka zegt dat hij ook financiële hulp heeft ontvangen van de kerkgemeente in Ngong.

Daarover zegt Uka: 'Mill Hill heeft het geprobeerd, maar ik zie geen gerechtigheid. Ik geloof nog steeds en ik bid nog steeds tot God. Maar niet in de kerk.'


(* de vermelding dat deze foto van mij zou zijn is onjuist. Hoewel ik zeker regelmatig slordig ben met bron vermelding, was dat bovendien in dit geval niet het geval, maar een bewuste keuze. Het is ernstig genoeg dat kinderen, ook in Kenia, voor hun recht op en noodzaak tot onderwijs afhankelijk gesteld worden van individuele mensen, Die, zoals hun in enthousiasme tot delen prachtige foto's demonstreren op hun beurt ook werden bedonderd en misbruikt ook werden misbruikt door deze vent.
Wanneer de maker/eigenaar bezwaren heeft tegen mijn besluit reken ik erop dat die mij dat zal laten weten).

Eric Dejaeger, Cor Schilder

Paters oblaten verborgen pedofiel Eric Dejaeger

Eskimopater bleef in ons land vijftien jaar uit handen van Canadees gerecht
donderdag 21 april 2011, 05u00
Auteur: Pieter Lesaffer

BRUSSEL - Eric Dejaeger staat in Canada terecht voor het misbruik van 15 Inuit-kinderen. Voordien woonde hij vijftien jaar lang ongestoord in België. 'We wisten dat Interpol hem zocht, maar de politie heeft ons al die tijd niks gevraagd', aldus de overste van de Vlaamse paters oblaten.







The Silence


Cor Schilder, Mill Hill, seksueel misbruiker jongens , voormalig bisschop Ngong Ngongo, Kenya


Waarschuwing: This interview contains descriptions of sexual abuse against minors.