 |
| vor die blume |
 |
| dank U |
vrijdag, juni 19, 2020
donderdag, juni 18, 2020
post Corona feestje: bollenwandeling
Jesse Jackson heeft Mark Rutte verzocht om door te pakken met de afschaffing van Zwarte Piet in Nederland. In een woensdag verstuurde brief aan de premier dringt de beroemde Amerikaanse burgerrechtenactivist aan op verdere maatregelen om de raciale karikatuur in de ban te doen.
Uitnodiging Mark Rutte aan Jesse Jackson: laten we na de lockdown maar 's een wandeling gaan maken vanuit Noordwijkerhout naar het strand, laat ik je de geestgronden zien.
KLIK
KLIK
zondag, juni 14, 2020
Beschuit met muisjes: ‘Misschien had je honger en was er niets anders voorhanden op de afdeling?’ Zuster Angeli [81] AD 2020
Ellen van Ree was zestien jaar en een ‘kind van haar tijd, met hippe kleren en blonde piekharen’ toen ze zwanger werd in 1967. Haar ouders wilden er niets van weten en stuurden haar naar de Paulastichting in Oosterbeek. Daar zat Ellen met zo'n 29 andere ongehuwde meisjes te wachten op de bevalling. De helft stond het kind af ter adoptie. Ook Ellen's ouders wilden niet dat ze het hield.
Dank je wel, Ellen, voor het uitspreken van die vraag en het antwoord - 50 jaar later van een toen dus 31 jarige non - die wij dank zij jou nu allemaal kunnen lezen en daarmee al die andere zinnen en al dat geouwehoer van al die jaren mede overbodig heeft gemaakt.
Ellen heeft [2020]nog wel een andere vraag: ‘Waarom kreeg ik beschuit met muisjes na de bevalling?
‘Misschien had je honger en was er niets anders voorhanden op de afdeling?’
mij zonder duiding in haar kamer achterliet met een pers en twee glaasjes, de een met Almdudlec i.p.v. Rivella de ander met een paar sigaretten - maar geen schoteltje reerug - om niet te doen wat ik haar vroeg: bel mijn voogdes maar, laat ze me maar komen halen, maar dáár ga ik niet meer naar terug
Het was die zin die ik uitsprak toen ik aanbelde en Bonefatio opendeed al verwoordde ik dat met: het spijt mij, Zuster, ik kom mijn spullen halen
maar het was ook die zin waarvan Bertie - in het kielzog van Theresino's onderhandelingstriomfmars - was het 20jaar later? wist - die Bonefatio al die jaren daarna niet meer uitsprak toen ik daar met mijn nachtgoed, mijn dagboek en mijn schoolspullen vervolgens bij haar aanbelde toen Theresino mij mijn eesrte kamer bij haar aanwees die niet uitgesproken woorden die Bertie zich herinnerde maar ik niet had kunnen geloven in dat telefoongesprek die laatste avond vóór die Driehuis-reunie toen zij duidelijk maakte dat de Mammoedt weigerde te komen en ons gesprek dus even moest worden onderbroken
Het was die zin waarmee die Mammoedt duidelijk maakte Germana te zijn en al die woorden die zij verwachhte te zullen horen daar en dus om redenen van een audientie verhinderd wenste te zijn te komen i.t.t. de - vooronderstelde - verafschuwde korte broek waarin haar opvolger zich bij zijn sollicitatiegesprek - en nog zo wat huwelijken- had gemeld
Het was haar en mijn laatste gesprek daar in en met die tweede bungalow daar aan dat spoor van de zeven dochters die moeder had en allen Maria heetten, behalve Ellen met de mooie ogen en Germana heetten. Famke was al dood, zoals ze zelf had gezegd dat zou gaan. Ik bleef in Amsterdam, zij vertrok, maar op haar begrafenis sprak ik dat laatste woord, waar zij kennelijk zo ongelukkig mee was dat zij zich terugtrok in het Slot om in Heemstede alsnog op een steen te worden bijgeschreven zonder ooit een slot te hebben gezien: zij zag alleen Ubalda - die het oudrose gevolgd door het zachtgroen had overgeslagen - en diens verwarring toen zij mij aan haar voorstelde en ik weliswaar perplex maar niet stomverbaasd naar die hand die voor de tweede keer van haar kreeg keek : Ubalde kende mij niet [meer]maar ik haar hand wel! Die had ik ooit op mijn hoofd gehad en is daar jaren blijven liggen, ook toen ik al lang niet meer op mede-háár ziekenzaal lag in mijn eerste quarantaine en ik, één avond die hand, Ubalda's hand, had gekregen en ik bij die trotse rondgang door de verbouwingen eindigend in haar convent met haar--- hoe heet zo iemand? conventgenoote - namen en handen wisselden en ik mijn ogen gebruikte om wat mijn oren toen hoorde omdat ik op dat moment wél kon luisteren en zo haar naam verstond en wist wat mijn tong haar liet weten: wat heeft U kleine handen!
't Is goed te weten dat zij en Germana een steen delen, hoewel ik wens te betwijfelen of die nieuwe bisschop van Haarlem daar ook niet nog 's een keer aan dat onderonsje zijn gewicht tegen aan wenst te gooien om zo Petrus zijn directieven te laten horen: maak een eind aan dat mogelik gemaakte derde concilie, daar in die kuil! en zo zijn eigen graf [ opdracht: kent Uw Plaats] wel graaft, moge Petrus hem begiftigen met een ellepijp van Jeroen.
Dank je wel!
Angeli spreekt de zin uit die Bonefatio precies zo had uit kunnen spreken, de vlaflip die maakte dat ik trots op haar van haar hield, die zin die maakte dat zij - nadat ik die avond de groep ben uit gelopen en - zonder te kloppen en zonder naar binnen te gaan - het in mijn hersen haalde de Mammoedt die krankzinnige vraag stelde : "Zuster, wilt u even komen?"en Germana haar audiëntie aan God onderbrak
Angeli spreekt de zin uit die Bonefatio precies zo had uit kunnen spreken, de vlaflip die maakte dat ik trots op haar van haar hield, die zin die maakte dat zij - nadat ik die avond de groep ben uit gelopen en - zonder te kloppen en zonder naar binnen te gaan - het in mijn hersen haalde de Mammoedt die krankzinnige vraag stelde : "Zuster, wilt u even komen?"en Germana haar audiëntie aan God onderbrak
mij zonder duiding in haar kamer achterliet met een pers en twee glaasjes, de een met Almdudlec i.p.v. Rivella de ander met een paar sigaretten - maar geen schoteltje reerug - om niet te doen wat ik haar vroeg: bel mijn voogdes maar, laat ze me maar komen halen, maar dáár ga ik niet meer naar terug
Het was die zin die ik uitsprak toen ik aanbelde en Bonefatio opendeed al verwoordde ik dat met: het spijt mij, Zuster, ik kom mijn spullen halen
maar het was ook die zin waarvan Bertie - in het kielzog van Theresino's onderhandelingstriomfmars - was het 20jaar later? wist - die Bonefatio al die jaren daarna niet meer uitsprak toen ik daar met mijn nachtgoed, mijn dagboek en mijn schoolspullen vervolgens bij haar aanbelde toen Theresino mij mijn eesrte kamer bij haar aanwees die niet uitgesproken woorden die Bertie zich herinnerde maar ik niet had kunnen geloven in dat telefoongesprek die laatste avond vóór die Driehuis-reunie toen zij duidelijk maakte dat de Mammoedt weigerde te komen en ons gesprek dus even moest worden onderbroken
Het was die zin waarmee die Mammoedt duidelijk maakte Germana te zijn en al die woorden die zij verwachhte te zullen horen daar en dus om redenen van een audientie verhinderd wenste te zijn te komen i.t.t. de - vooronderstelde - verafschuwde korte broek waarin haar opvolger zich bij zijn sollicitatiegesprek - en nog zo wat huwelijken- had gemeld
Het was haar en mijn laatste gesprek daar in en met die tweede bungalow daar aan dat spoor van de zeven dochters die moeder had en allen Maria heetten, behalve Ellen met de mooie ogen en Germana heetten. Famke was al dood, zoals ze zelf had gezegd dat zou gaan. Ik bleef in Amsterdam, zij vertrok, maar op haar begrafenis sprak ik dat laatste woord, waar zij kennelijk zo ongelukkig mee was dat zij zich terugtrok in het Slot om in Heemstede alsnog op een steen te worden bijgeschreven zonder ooit een slot te hebben gezien: zij zag alleen Ubalda - die het oudrose gevolgd door het zachtgroen had overgeslagen - en diens verwarring toen zij mij aan haar voorstelde en ik weliswaar perplex maar niet stomverbaasd naar die hand die voor de tweede keer van haar kreeg keek : Ubalde kende mij niet [meer]maar ik haar hand wel! Die had ik ooit op mijn hoofd gehad en is daar jaren blijven liggen, ook toen ik al lang niet meer op mede-háár ziekenzaal lag in mijn eerste quarantaine en ik, één avond die hand, Ubalda's hand, had gekregen en ik bij die trotse rondgang door de verbouwingen eindigend in haar convent met haar--- hoe heet zo iemand? conventgenoote - namen en handen wisselden en ik mijn ogen gebruikte om wat mijn oren toen hoorde omdat ik op dat moment wél kon luisteren en zo haar naam verstond en wist wat mijn tong haar liet weten: wat heeft U kleine handen!
't Is goed te weten dat zij en Germana een steen delen, hoewel ik wens te betwijfelen of die nieuwe bisschop van Haarlem daar ook niet nog 's een keer aan dat onderonsje zijn gewicht tegen aan wenst te gooien om zo Petrus zijn directieven te laten horen: maak een eind aan dat mogelik gemaakte derde concilie, daar in die kuil! en zo zijn eigen graf [ opdracht: kent Uw Plaats] wel graaft, moge Petrus hem begiftigen met een ellepijp van Jeroen.
zaterdag, juni 13, 2020
O mar enrola n' areia, sardinhada e olhos do carapau
Era uma vez um rei
Com uma grande barriguinha
Comia, comia
E mais fome tinha
 |
| KLIK |
com um bola colorida
entre as mãos duma criança
vrijdag, juni 12, 2020
het sprookje van de terkoekoe en de kwikwi
 |
| Ik overleefde Monet in Zaanstad |
9.
wat doen ‘n mens met die oue
wat so lustig saamstink in die nuwe
die ou virus beman reeds flink die nuwe kleppe
hoe herken mens die oue
met sy rassisme en slym
sy onveranderde besitlike voornaamwoord
wat is die verlede tyd van die woord haat
wat is die simptoom van gebrutaliseerde bloed
van pyn wat nie taal wou word nie
van pyn wat nie taal kón word nie
wat doen ‘n mens met die oue
hoe word jy jouself tussen ander
hoe word jy heel
hoe word jy vrygemaak in begrip
hoe maak jy goed
hoe sny jy skoon
hoe ná kan die tong tilt aan teerheid
of die wang aan versoening
‘n punt
‘n lyn wat sę: van hier af
van dié moment af
gaan dit anders klink
want al ons woorde lę naas mekaar op die tafel
bibberend van die kleur van mens
ons weet nou mekaar
mekaar se kopvel en reuk mekaars bloed
ons weet die diepste geluide wat mekaarse niere maak in die nag
ons is stadig mekaar
opnuut
nuut
en hiér begin dit
10.
maar as die oue nie skuldig is nie
nie skuld bely nie
kan die nuwe natuurlik ook nie skuldig wees nie
en nooit voor stok gekry word
as hy die oue herhaal nie
alles begin dus van voor af aan
dié slag anders ingekleur
nie skuld bely nie
kan die nuwe natuurlik ook nie skuldig wees nie
en nooit voor stok gekry word
as hy die oue herhaal nie
alles begin dus van voor af aan
dié slag anders ingekleur
I have a dream 2021; was jij mijn rug was ik de jouwe
 |
| Klik |
 |
| kus Alexandrië, |
"I will not yield, I will not fall, I will eat dynamity
and one day I will explode like a volcano"
and one day I will explode like a volcano"
donderdag, juni 11, 2020
woensdag, juni 10, 2020
Opinie burgemeesters, gemeenten en Veiligheidsberaad: optreden van Tweede Kamer tegen Halsema was onbehoorlijk
De Nederlandse burgemeesters zijn zeer ontstemd over de wijze waarop de Tweede Kamer commentaar levert op hun collega, Femke Halsema van Amsterdam. ‘Dit past niet in ons democratische bestel.’
......
.....
De bestrijding van het coronavirus is een kwestie van lange adem, die gebaat is bij het voortzetten van het optreden als één overheid. Daar gaan we mee door, opdat de Nederlandse samenleving zo optimaal mogelijk wordt beschermd tegen het coronavirus. De bevolking van Nederland mag van de overheid verwachten dat wij onze rol en taken in de bestrijding van het coronavirus verantwoordelijk uitvoeren, naar eer en geweten. Met alle partners. Zij aan zij.
Jan van Zanen, voorzitter van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG),
Liesbeth Spies voorzitter van het Genootschap van Burgemeesters,
Hubert Bruls, voorzitter van het Veiligheidsberaad, de 25 veiligheidsregio’s.
maandag, juni 08, 2020
Corona en het Verweij Jonker instituut: 2020 over 1956 - 1984 ?? An me aerozolen
 |
| citaat: ""hadden we het maar geweten" |
dat wordt dan dus een lange, lange ochtend met thee en dóór tochten, Mien
want me aerozolen schieten me nu toch wel heel erg acuut mijn oren uit!
Adoptie onderzoeken
OOSTERBEEK - Omroep Gelderland deed in samenwerking met Trouw onderzoek naar afstand en adoptie tussen 1956 en 1984. Waarom deden we dit onderzoek? Waarom nu? En hoe deden we het? Dat lees je hier.
Over afstand en adoptie is al zoveel bekend. Waarom deden Omroep Gelderland en Trouw eigen onderzoek?
Tussen 1956, toen de adoptiewet werd aangenomen, en 1984, toen abortus legaal werd, stonden tussen de 13.000 en 20.000 vrouwen hun pasgeboren baby af. De kinderen waren bestemd voor adoptieouders, die wél getrouwd waren. De Raad voor de Kinderbescherming, maatschappelijk werk én religieuzen die veel tehuizen voor ongehuwde moeders runden, werkten hieraan mee.
Tussen 1956, toen de adoptiewet werd aangenomen, en 1984, toen abortus legaal werd, stonden tussen de 13.000 en 20.000 vrouwen hun pasgeboren baby af. De kinderen waren bestemd voor adoptieouders, die wél getrouwd waren. De Raad voor de Kinderbescherming, maatschappelijk werk én religieuzen die veel tehuizen voor ongehuwde moeders runden, werkten hieraan mee.
Dat was de tijdsgeest, hoor je vaak. Maar was dat wel zo? Hoe kan het dat in een afgebakende periode van bijna dertig jaar, zoveel moeders op het idee kwamen om hun kind af te staan? Waarom zeggen een aantal moeders achteraf dat ze gedwongen zijn om afstand te doen? Dat wilden Omroep Gelderland en Trouw weten.
Eén van de tehuizen voor ongehuwde moeders, of doorgangshuizen, was de Paulastichting in Oosterbeek. Het was één van de grootste en in ieder geval de nieuwste van ons land. Honderden moeders bevielen hier vanaf 1966. Nog eens honderden kinderen wachtten maanden of zelfs jaren in het instituut op een pleeggezin. Toch is er weinig tot geen onderzoek gedaan naar dit tehuis. Daarom besloten Omroep Gelderland en Trouw dit te doen. Wij wilden weten: wat was de rol van de nonnen die het huis runden? Wat was de rol van maatschappelijk werk? En hoe verliepen de afstands- en adoptieprocedures?
Eén van de tehuizen voor ongehuwde moeders, of doorgangshuizen, was de Paulastichting in Oosterbeek. Het was één van de grootste en in ieder geval de nieuwste van ons land. Honderden moeders bevielen hier vanaf 1966. Nog eens honderden kinderen wachtten maanden of zelfs jaren in het instituut op een pleeggezin. Toch is er weinig tot geen onderzoek gedaan naar dit tehuis. Daarom besloten Omroep Gelderland en Trouw dit te doen. Wij wilden weten: wat was de rol van de nonnen die het huis runden? Wat was de rol van maatschappelijk werk? En hoe verliepen de afstands- en adoptieprocedures?
Tussen 6 en 12 juni 2020 leest u de verhalen op de website van Omroep Gelderland en Trouw.
Waarom deden Omroep Gelderland en Trouw dit onderzoek nu?
In opdracht van het ministerie van Justitie en Veiligheid doet het Verweij Jonker instituut op dit moment ook onderzoek naar adoptie en afstand. De grote vraag hierin is: Wat was de rol van de staat in de praktijk van het afstand doen? De resultaten worden eind 2020 verwacht. Dit zou dus het 'jaar van de waarheid' kunnen worden voor afstandsmoeders die zeggen gedwongen te zijn. Nog een reden waarom Omroep Gelderland en Trouw besloten om nu onderzoek te doen, is omdat de Paulastichting - waar onze focus ligt - níet in het onderzoek van Verweij Jonker wordt meegenomen.
Hoe deden Omroep Gelderland en Trouw dit onderzoek?
Voor de verhalen gingen journalisten Jenda Terpstra van Omroep Gelderland en Petra Vissers van Trouw diverse archieven in. Het archief van de Fiom (Federatie van Instellingen voor de Ongehuwde Moeder en haar kind) is doorzocht met behulp van onderzoeksjournalist Sylvana van den Braak.
Voor de verhalen gingen journalisten Jenda Terpstra van Omroep Gelderland en Petra Vissers van Trouw diverse archieven in. Het archief van de Fiom (Federatie van Instellingen voor de Ongehuwde Moeder en haar kind) is doorzocht met behulp van onderzoeksjournalist Sylvana van den Braak.
Ook deden ze archiefonderzoek bij de Rijksinspectie van de bevolkingsregisters en het Gelders Archief. Daarnaast spraken ze met afstandsmoeders, -kinderen, oud-medewerkers, gemeenten, experts en onderzoekers. Tenslotte is gebruik gemaakt van eerdere onderzoeken naar afstand en adoptie.
Hoe kan ik zelf mijn verhaal vertellen?
Wilt u in contact komen? Mail dan naar jterpstra@gld.nl
Hoe kan ik zelf mijn verhaal vertellen?
Wilt u in contact komen? Mail dan naar jterpstra@gld.nl
zondag, juni 07, 2020
wounded knee Circus Maximus: We Want Pell
vrijdag, juni 05, 2020
Boter kaas en eieren
 |
| BRON |
 | ||
| bron + reacties Het Parool Michiel Couzy29 mei 2020  |
Door de afhankelijkheid van de pont en het ov dreigt Noord in coronatijd af te drijven van de rest van de stad. Bewoners kunnen of durven niet naar de overkant. De politiek is bezorgd.
Ineens is het IJ weer een obstakel. Noord is afhankelijk van de pont, die het stadsdeel verbindt met de rest van de stad. Door corona is zo’n overtochtje een risico: ponten zijn klein en overdekt, anderhalve meter afstand is ingewikkeld. Bovendien varen er minder ponten van en naar Noord en mogen maximaal 55 tot 65 mensen aan boord. De capaciteit is 80 procent kleiner dan in de tijd voor corona.
Ga dan maar eens naar je werk, vrienden of familie in het centrum van de stad of, vanaf volgende week, naar een terras.
 |
| KLIK |
In kluitjes
Bas Kok, bewoner en pleitbezorger van Noord, deelt deze zorg. “Telkens horen wij dat we vanwege de coronacrisis het openbaar vervoer moeten mijden, met de fiets als alternatief. Dat is nergens in Amsterdam een probleem, behalve in Noord. Want als wij op de fiets naar de stad willen, moeten we alsnog met het openbaar vervoer: de pont. Pontveren zijn gemaakt om mensen in kluitjes naar de overkant te brengen. Veel mensen hebben daar geen zin in vanwege corona.”
Alternatief is de Noord/Zuidlijn, de Schellingwouder- en de Amsterdamsebrug of de auto. De Noord/Zuidlijn rijdt minder frequent en moet zoveel mogelijk worden gemeden, de bruggen zijn voor veel Noorderlingen te ver, zeker als het regent, en de auto, tja, was die niet slecht voor het milieu? En moest de stad niet autoluw zijn, zeker in coronatijd?
“Volgende week gaan de middelbare scholen weer open. Veel jongeren uit Noord zitten aan de andere kant van het IJ op school,” zegt Berends. “Moeten die allemaal op de pont?”
“Volgende week gaan de middelbare scholen weer open. Veel jongeren uit Noord zitten aan de andere kant van het IJ op school,” zegt Berends. “Moeten die allemaal op de pont?”
Wil van Soest, Noorderling en fractievoorzitter van Partij van de Ouderen in de gemeenteraad, hoort van veel ouderen dat die niet met de pont, bus of metro durven en dat de fiets voor hen geen alternatief is. “Deze mensen zijn afgesneden van de rest van de stad.”
De afgelopen jaren heeft Noord een opleving doorgemaakt tot een bruisend deel van de stad. Overvolle ponten transporteerden Amsterdammers over het IJ, van en naar Noord. Door corona dreigt het stadsdeel weer af te drijven. Oud-stadsdeelvoorzitter Rob Post, voorzitter van de bedrijfsvereniging in Noord, hoort ook zorgen onder ondernemers. “De pont is een obstakel voor mensen die hier iets willen kopen,” zegt hij. Sander Groet van de A’DAM Toren, het icoon aan de noordoever van het IJ, heeft grotere zorgen dan de pont. Zijn restaurants en uitkijkpost op het dak zijn al lange tijd dicht en gaan vanaf volgende week weer beperkt open. “Ik denk dat veel gasten hier met de auto naartoe komen.”
Mondkapje op
Stadsdeelvoorzitter Berends heeft haar zorgen kenbaar gemaakt aan wethouder Sharon Dijksma. “De bereikbaarheid van Noord in tijden van corona staat hoog op onze agenda,” zegt haar woordvoerder. Volgende week mogen 110 tot 130 passagiers, met mondkapje, op de pont, die ook vaker gaat varen. De capaciteit komt dan rond de 40 procent van die in normale tijden. Bas Kok: “Dat is nog altijd veel te weinig. Vanwege corona gaan juist meer mensen op de fiets dan normaal.”
27 - maart 2020
27 - maart 2020
 |
| KLIK |
donderdag, juni 04, 2020
dinsdag, juni 02, 2020
raamspelletjes
 |
| BRON |
| Amsterdammers en slavernij |
Bijna drie eeuwen was de stad Amsterdam nauw betrokken bij slavenhandel en slavernij in koloniën in Azië en het Atlantisch gebied. In de tentoonstelling Amsterdammers en slavernij vanaf 30 juni de verhalen van 13 Amsterdammers die hierbij betrokken waren.
 |
> ---------- Oorspronkelijk bericht ----------
> Van: aanvragen@archief.amsterdam
> Aan: .......
> Datum: 29 mei 2020 om 2:05
> Onderwerp: Stadsarchief Amsterdam – digitaliseringsaanvraag afgerond
>
>......
>
> Uw digitaliseringsaanvraag is afgerond en de scans staan nu online op onze website: https://archief.amsterdam/archief/488.A/22
>
> Archief: 488.A - Inventaris van het Archief van het Rooms-Katholiek Maagdenhuis en Sint Nicolaas Gesticht: eerste aanvulling
> Inventarisnummer: 22 - Stukken betreffende overeenkomst met het bestuur van het gesticht 'de Voorzienigheid' omtrent de opname van kinderen
>
> We wensen u veel succes met uw onderzoek.
>
> Met vriendelijke groet,
> Stadsarchief Amsterdam
> 
> ---
>
Abonneren op:
Posts (Atom)
