 |
| klik |
 |
| KLIK |
 |
  |
zondag, oktober 20, 2013
woensdag, oktober 16, 2013
BR
15-10-2013
Martina Ahr
Kardinal Michael Faulhaber erlebte vom Kaiserreich über den Nationalsozialismus bis hin zu den ersten Jahren der Bundesrepublik große zeitgeschichtliche Umbrüche. Darüber führte er Tagebücher, die jetzt veröffentlicht werden.
52.000 Begegnungen hielt Kardinal Michael Faulhaber in seinen Tagebüchern fest, die er in den Jahren 1911 bis 1952 führte. Sie werden jetzt zwölf Jahre lang von Historikern der Universität Münster sowie des Münchner Instituts für Zeitgeschichte erforscht und nach und nach veröffentlicht.
Als besondere Schwierigkeit gilt, dass Faulhaber seine Aufzeichnungen in der Gabelsberger Kurzschrift führte, die heute nur noch von wenigen Forschern entziffert werden kann. Immerhin schrieb er aber etliche Namen, etwa von Orten oder Personen, in lateinischer Schrift.
Aufschluss erhoffen sich die Forscher vor allem über die Zeit des sogenannten Dritten Reiches, als Faulhaber Erzbischof von München war. Nach dem Münchner Attentat auf Adolf Hitler 1939 dankte Kardinal Faulhaber in einem Glückwunschtelegramm der "göttlichen Vorsehung", dass der "Führer" überlebte. Doch die Nazis hassten den Erzbischof trotzdem.
Faulhaber, ein Vertrauter von Papst Pius XII., hatte sich mehrfach positiv über Adolf Hitler geäußert. "Er galt für die Nationalsozialisten aber nicht als sicherer Kantonist, auf den man zählen kann", sagte der Münchner Erzbischof und Kardinal Reinhard Marx am Dienstag. Die Kirche müsse sich ihrer Geschichte stellen.
Aus der Feder von Faulhaber stammt ein großer Teil der päpstlichen Enzyklika "Mit brennender Sorge" von 1937 zur bedrängten Lage der katholischen Kirche in der Zeit des Nationalsozialismus.
15-10-2013
Martina Ahr
 |
| bron |
52.000 Begegnungen hielt Kardinal Michael Faulhaber in seinen Tagebüchern fest, die er in den Jahren 1911 bis 1952 führte. Sie werden jetzt zwölf Jahre lang von Historikern der Universität Münster sowie des Münchner Instituts für Zeitgeschichte erforscht und nach und nach veröffentlicht.
Als besondere Schwierigkeit gilt, dass Faulhaber seine Aufzeichnungen in der Gabelsberger Kurzschrift führte, die heute nur noch von wenigen Forschern entziffert werden kann. Immerhin schrieb er aber etliche Namen, etwa von Orten oder Personen, in lateinischer Schrift.Aufschluss erhoffen sich die Forscher vor allem über die Zeit des sogenannten Dritten Reiches, als Faulhaber Erzbischof von München war. Nach dem Münchner Attentat auf Adolf Hitler 1939 dankte Kardinal Faulhaber in einem Glückwunschtelegramm der "göttlichen Vorsehung", dass der "Führer" überlebte. Doch die Nazis hassten den Erzbischof trotzdem.
Nur nicht vertuschen!
Aus der Feder von Faulhaber stammt ein großer Teil der päpstlichen Enzyklika "Mit brennender Sorge" von 1937 zur bedrängten Lage der katholischen Kirche in der Zeit des Nationalsozialismus.Das Forschungsprojekt
Die Tagebücher lagerten bis 2010 unter dem Bett von Faulhabers letztem Sekretär, Prälat Johannes Waxenberger, der die Dokumente bis zu seinem Tod nicht freigab. Die Deutsche Forschungsgemeinschaft fördert die Online-Edition mit zunächst 800.000 Euro für drei Jahre.
Caspar Oddens O.S.A in De visionaire Tijd; Pueri cantores
 |
| bron |
klik
"Als de kerk erin slaagt haar eigen wetten en die van de wereld streng gescheiden te houden..."
" In deze rede werden de fundamenten gelegd waarop vandaag zal worden voortgebouwd "
maandag, oktober 14, 2013
Massale zaligspreking voor slachtoffers Spaanse burgeroorlog; Las víctimas del franquismo exigen al Papa Francisco que la Iglesia pida perdón por su apoyo a la dictadura
BRUSSEL (KerkNet/RadVat) – In de Spaanse stad Tarragona vond zondag een van de grootste zaligsprekingen ooit plaats. Tijdens de plechtigheid met 25.000 gelovigen, werden 522 katholieke bisschoppen, priesters en zowel mannelijke en vrouwelijke religieuzen als ‘martelaars van het geloof’ van de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) zalig verklaard. |
| bron |
De zaligverklaring van zondag was niet onomstreden. Nakomelingen en slachtoffers van het Francobewind verwijten de katholieke Kerk dat zij alleen oog heeft voor de slachtoffers van de partizanen. Tevergeefs deden zij in extremis een beroep op paus Franciscus om de plechtigheid zo mogelijk af te gelasten. De ‘Waarheidscommissie’, een groep slachtoffers van het Francobewind, vraagt bij deze gelegenheid aandacht voor de duizenden slachtoffers van de dictatuur van Franco, onder wie ook heel wat priesters en religieuzen. ‘L’ Osservatore Romano’ herinnerde er in haar zaterdageditie anderzijds aan dat in de toenmalige Tweede Spaanse Republiek het katholieke geloof in hele gebieden van Spanje verboden was. “Deze mensen werden vermoord omdat zij praktiserend katholiek waren. Niemand was in een politieke of ideologische strijd actief.” De krant merkt nog op dat de katholieke Kerk pas vanaf juli 1937 steun gaf aan Franco, terwijl katholieken al vanaf het begin en op grote schaal werden vervolgd en omgebracht. “Paus Pius XI erkende de Spaanse Republiek vanaf april 1931. Het Vaticaan bleef ondanks de vervolging nog tot half 1938 diplomatieke relaties onderhouden.” |
| KLIK |
El acto de este domingo en Tarragona nos devuelve al pasado, a una Iglesia que, bajo eufemismos, toma partido y en la práctica viene a justificar la violenta y brutal “cruzada” franquista, mientras guarda silencio sobre el desamparo jurídico y político que padecen las víctimas de la dictadura.
Setenta y siete años dura ya el silencio de la Iglesia católica sobre las víctimas de los crímenes del franquismo. Un silencio clamoroso cuyo estruendo se hizo patente los últimos días de septiembre durante la visita que realizó a España el grupo de trabajo de la ONU sobre desapariciones forzosas.
Mientras las víctimas del franquismo explicaban a los representantes de Naciones Unidas el desamparo jurídico y político que sufren por parte del Estado y relataban tragedias familiares todavía no resueltas, la jerarquía de la Iglesia callaba. Y volvió a callar cuando los portavoces del grupo de la ONU recordaron la obligación que el Estado tiene de satisfacer el derecho de las víctimas a la verdad, la justicia y la reparación. Nada, ni un gesto aunque la ONU también les señalara.
Silencio tras silencio. Sólo ahora, la jerarquía católica ha vuelto a levantar la voz, y ha sido para tomar partido y convertir la beatificación de 522 personas como “mártires de la fe” en un acto “político” que ofende a las víctimas del franquismo, a las que sigue ignorando. El acto de este domingo en Tarragona nos devuelve al pasado, a una Iglesia que, bajo eufemismos, toma partido y en la práctica viene a justificar la violenta y brutal “cruzada” franquista.
Eso es lo que también nos recuerdan las placas que siguen en las iglesias y honran a los caídos por Dios y por España. Olvidando de nuevo a los curas vascos asesinados por los franquistas, que lucharon por la democracia y la libertad, y a los curas que fueron encarcelados en Zamora hasta los últimos años de la dictadura.
Todo eso y mucho más nos recuerda que en la Iglesia no hay lugar para la justicia, la verdad ni la reparación de los “otros”, pero tampoco para la piedad, compasión o auxilio a los desamparados, esas virtudes que no practica pero predica desde sus púlpitos.
La jerarquía no muestra una sola palabra de humanidad y respeto por el dolor de las familias que llevan toda la vida buscando a sus seres queridos, enterrados en una fosa común a las puertas de un cementerio católico, en una cuneta, o desaparecidos.
No ha habido ni hay compasión con los miles de niños robados durante la dictadura, sólo silencio ante la presencia de sacerdotes, monjas y clérigos implicados en muchos de esos casos. Un silencio con el que la jerarquía responde cuando niega a las víctimas información de los archivos de la Iglesia. Unos archivos que siguen cerrados a cal y canto y que, al parecer, guardan algunos terribles secretos que servirían para esclarecer muchos de los crímenes del franquismo.
Este fin de semana, en Tarragona, la jerarquía católica volverá a tomar la palabra para beatificar y homenajear a unas víctimas y olvidar a las otras. Su mensaje legitimará para unos la cruzada y el régimen, mientras para las víctimas del franquismo será una justificación de los crímenes de la dictadura.
El acto nos recordará que todavía hoy la Iglesia no ha pedido perdón por apoyar y legitimar el franquismo; no ha pedido perdón por bendecir fusilamientos en masa, ni por las denuncias y los informes que llevaron a miles personas a la muerte, a la cárcel, el exilio o la depuración.
Cuando se escuche la voz de la Iglesia resonaran los ecos de los miles de niños robados; de los más de 130.000 desparecidos; de las víctimas sin nombre sepultadas en las 2.500 fosas comunes que hay sin abrir todavía en España.
Será un clamor que nos recordará que la Iglesia justificó, amparó o calló ante las brutales violaciones de los derechos humanos que los españoles sufrieron durante los 40 años de dictadura. Y que tampoco han pedido perdón por esas fotos indignantes de los jerarcas de la Iglesia haciendo el saludo fascista y rindiendo pleitesía a Franco.
Y otra vez más sentiremos que la jerarquía de la Iglesia católica no entiende de justicia ni humanidad para las víctimas del franquismo, sólo de desprecio, silencio y olvido.
Mientras las víctimas del franquismo explicaban a los representantes de Naciones Unidas el desamparo jurídico y político que sufren por parte del Estado y relataban tragedias familiares todavía no resueltas, la jerarquía de la Iglesia callaba. Y volvió a callar cuando los portavoces del grupo de la ONU recordaron la obligación que el Estado tiene de satisfacer el derecho de las víctimas a la verdad, la justicia y la reparación. Nada, ni un gesto aunque la ONU también les señalara.
Silencio tras silencio. Sólo ahora, la jerarquía católica ha vuelto a levantar la voz, y ha sido para tomar partido y convertir la beatificación de 522 personas como “mártires de la fe” en un acto “político” que ofende a las víctimas del franquismo, a las que sigue ignorando. El acto de este domingo en Tarragona nos devuelve al pasado, a una Iglesia que, bajo eufemismos, toma partido y en la práctica viene a justificar la violenta y brutal “cruzada” franquista.
Eso es lo que también nos recuerdan las placas que siguen en las iglesias y honran a los caídos por Dios y por España. Olvidando de nuevo a los curas vascos asesinados por los franquistas, que lucharon por la democracia y la libertad, y a los curas que fueron encarcelados en Zamora hasta los últimos años de la dictadura.
Todo eso y mucho más nos recuerda que en la Iglesia no hay lugar para la justicia, la verdad ni la reparación de los “otros”, pero tampoco para la piedad, compasión o auxilio a los desamparados, esas virtudes que no practica pero predica desde sus púlpitos.
La jerarquía no muestra una sola palabra de humanidad y respeto por el dolor de las familias que llevan toda la vida buscando a sus seres queridos, enterrados en una fosa común a las puertas de un cementerio católico, en una cuneta, o desaparecidos.
No ha habido ni hay compasión con los miles de niños robados durante la dictadura, sólo silencio ante la presencia de sacerdotes, monjas y clérigos implicados en muchos de esos casos. Un silencio con el que la jerarquía responde cuando niega a las víctimas información de los archivos de la Iglesia. Unos archivos que siguen cerrados a cal y canto y que, al parecer, guardan algunos terribles secretos que servirían para esclarecer muchos de los crímenes del franquismo.
Este fin de semana, en Tarragona, la jerarquía católica volverá a tomar la palabra para beatificar y homenajear a unas víctimas y olvidar a las otras. Su mensaje legitimará para unos la cruzada y el régimen, mientras para las víctimas del franquismo será una justificación de los crímenes de la dictadura.
El acto nos recordará que todavía hoy la Iglesia no ha pedido perdón por apoyar y legitimar el franquismo; no ha pedido perdón por bendecir fusilamientos en masa, ni por las denuncias y los informes que llevaron a miles personas a la muerte, a la cárcel, el exilio o la depuración.
Cuando se escuche la voz de la Iglesia resonaran los ecos de los miles de niños robados; de los más de 130.000 desparecidos; de las víctimas sin nombre sepultadas en las 2.500 fosas comunes que hay sin abrir todavía en España.
Será un clamor que nos recordará que la Iglesia justificó, amparó o calló ante las brutales violaciones de los derechos humanos que los españoles sufrieron durante los 40 años de dictadura. Y que tampoco han pedido perdón por esas fotos indignantes de los jerarcas de la Iglesia haciendo el saludo fascista y rindiendo pleitesía a Franco.
Y otra vez más sentiremos que la jerarquía de la Iglesia católica no entiende de justicia ni humanidad para las víctimas del franquismo, sólo de desprecio, silencio y olvido.
 |
| KLIK |
zondag, oktober 13, 2013
vrijdag, oktober 11, 2013
Een boot met naar schatting 250 mensen aan boord
is op meer dan honderd kilometer van de kust van het Italiaanse eiland
Lampedusa gekapseisd. Vijftig opvarenden vonden de dood, 116 overleefden
het ongeluk. Dat heeft het Egyptische staatspersbureau vrijdag gemeld.
La société libanaise face aux abus sexuels
Analyse de Joëlle Haroun, professeur de psychologie à la faculté des
lettres et à la faculté de santé publique à l’Université libanaise
Joëlle Haroun, apporte une parole de spécialiste originale, dans les Documents publiés sur le blog affairelbk Soutien aux victimes du Père Mansour Labaky
En effet elle est libanaise et porte un regard critique sur la société libanaise encore enfermée dans le filet des non-dits et de tabous, à propos des abus sexuels dont sont victimes les jeunes, en particulier les filles. Alors que ces questions sont débattues depuis des décennies aux USA, et en Europe, le Liban commence à aborder timidement ces questions avec des associations qu’il faut encourager, et avec l’aide de psychologues et de psychiatres spécialisés.
Mais la justice suit-elle ? c’est la question.
En effet elle est libanaise et porte un regard critique sur la société libanaise encore enfermée dans le filet des non-dits et de tabous, à propos des abus sexuels dont sont victimes les jeunes, en particulier les filles. Alors que ces questions sont débattues depuis des décennies aux USA, et en Europe, le Liban commence à aborder timidement ces questions avec des associations qu’il faut encourager, et avec l’aide de psychologues et de psychiatres spécialisés.
Mais la justice suit-elle ? c’est la question.
Les cas d’abus sexuel contre les enfants est un vrai problème de notre société. Toutefois, la vigilance est de mise dans l’établissement du verdict, tous les cas reportés ne sont nécessairement pas vrais.
Joëlle Haroun, professeur de psychologie à la faculté des lettres et à la faculté de santé publique à l’Université libanaise, met en garde contre une éventuelle « falsification » des faits par les enfants, comme c’était le cas du procès d’Outreau, en France, dans le cadre duquel dix-huit personnes étaient incriminées. Ce procès avait débouché sur une erreur judicaire, les enfants avouant, près de cinq ans plus tard, avoir menti.
« L’absence de souffrance morale dans l’entretien d’une victime pose davantage encore le problème de la crédibilité, insiste Joëlle Haroun. Ce n’est pas en comptant uniquement sur le récit qu’on s’assure de la crédibilité. Il est important d’être attentif aux changements de comportements chez l’enfant. »
Joëlle Haroun souligne dans ce cadre qu’un enfant abusé sexuellement « va se replier sur lui-même, parce qu’il réfléchit ». « Il ne comprend pas ce qui s’est passé, ajoute-t-elle. Il peut, au contraire, avoir un comportement exagérément exubérant. C’est sa manière d’appeler les adultes au secours. Des changements du rythme biologique sont également constatés, comme une difficulté à dormir ou à se nourrir, ou au contraire, un excès de nourriture pour compenser le stress. Un enfant abusé sexuellement développe aussi des symptômes psychosomatiques. Il tombe dans une maladie physique (angine, otite, etc.) pour se mettre à distance de l’abuseur. Je me rappelle le cas d’un jeune enfant chez qui une épilepsie s’est déclarée à l’âge de 15 ans. Il s’est avéré qu’il était victime d’abus sexuel. Lorsqu’il a fini par tout raconter à ses parents, il est “guéri”. Un changement dans la vie scolaire est également constaté chez ces enfants, comme une importante chute des notes, un débit soudain de violence à l’école… Malheureusement, toutes les familles ne vont pas prêter attention aux indices. On va traiter l’enfant de paresseux, lui administrer des médicaments pour dormir ou encore le prendre pour un hyperactif et l’abreuver de médicaments. Les médecins sont en partie responsables, parce qu’ils cherchent à soigner les symptômes et ne cherchent pas toujours à connaître les causes.»
Sauver les apparences
Joëlle Haroun dénonce en outre le silence affiché par les familles en cas d’abus sexuels, notamment lorsqu’il s’agit d’inceste. « J’avais une étudiante qui était venue me voir à la fin d’un cours pour me raconter que son grand-père la violait depuis des années, se souvient-elle. Elle a quitté la maison parentale et trouvé refuge chez une amie à elle, parce que ses cousins, qui ont su ce que le grand-père avait fait, la harcelaient. Quelques jours plus tard, je reçois un coup de fil de la maman. Elle était énervée par le comportement “violent” de sa fille. Au fil de la conversation, exaspérée, la maman finit par me lancer : “Et puis, qu’est-ce que ça peut faire ? Il l’a fait avec nous toutes et nous n’en sommes pas mortes !”. »
Et Joëlle Haroun de constater : « Malheureusement, dans de nombreuses situations, l’inceste est tu par les familles pour des contingences pratiques, sociales, on a peur du scandale, ou matérielles.Dans ces cas, on pense à sauver les apparences, sans éprouver aucune empathie envers la victime, qui est souvent jugée responsable de cet abus. Néanmoins, certaines victimes se révoltent. D’où l’importance de la prévention, notamment au sein des écoles, qui est normalement un lieu neutre et protecteur. Dès la maternelle, l’interdit et l’inceste peuvent être abordés dans un langage simple et ludique. Il faut que les enfants apprennent que les abus peuvent se faire à l’intérieur comme à l’extérieur de la maison et que ceux-ci ne doivent pas être tus, d’autant que les conséquences d’un abus sexuel peuvent être ressenties sur le long terme. Les parents doivent savoir aussi que le manque d’un vrai dialogue avec leur enfant peut faciliter l’abus. On a tendance, dans la société libanaise, de faire croire aux enfants que la parole des adultes est sacrée. Cela est très dangereux, puisque les pervers vont manipuler cette parole sacrée de l’adulte vis-à-vis de l’enfant. »
Victime et non malade
Une personne victime d’abus sexuel « peut guérir », affirme Joëlle Haroun, « à condition d’en parler ». « Malheureusement, dans la société libanaise, la plupart des victimes n’ont rien dit, indique-t-elle. Il faudrait que les gens soient orientés ou viennent spontanément en parler à des psychologues. Ces derniers ne doivent toutefois pas les prendre pour des malades, puisque tous les symptômes qui découlent de cet abus sont réactionnels et non pathologiques, d’autant qu’il s’agit de victimes. Il faut donc traiter les conséquences sur les victimes, sachant quenombreuses d’entre elles refusent d’accepter qu’elles le sont. Elles pensent plutôt qu’elles sont complices, puisqu’elles ne se sont pas bien défendues. Certaines victimes d’abus sexuels vont avoir une amnésie et dans ce cas, il faut recourir à des techniques oniriques approfondies pour faire remonter la scène traumatique. Oui, les victimes peuvent s’en sortir, à condition de bénéficier d’un bon accompagnement psychologique et psychosomatique. »
donderdag, oktober 10, 2013
World Mental Health Day 2013: Koshish Matrika Devkota wint 2e Dr. Guislain Award
 |
| bron |
 |
| Nepal Koshish by Matrika Devkota |
 |
| KOSHISH |
 |
 |
| Bron |
in de simpel...kimpel...timpel...eh...brei!'
boomgrens
 |
| KLIK |
Nu in Canada het pedofilieproces start tegen de Vlaamse Oblaat Eric Dejaeger, rijst de vraag wie de bisschoppen bedoelden met 'u'. Lieve Halsberghe is onderzoekster bij BishopAccountability.org, een organisatie die wereldwijd gevallen van seksueel misbruik binnen de Rooms-Katholieke Kerk documenteert.
Nu in Canada het pedofilieproces start tegen de Vlaamse Oblaat Eric Dejaeger, rijst de vraag wie de bisschoppen bedoelden met 'u'. 
In december stierf mijn vriend Marius Tungilik in Iqaluit. Hij was ooit één van de eerste slachtoffers die sprak over het seksueel misbruik in scholen en internaten voor Inuitkinderen zoals dat in Chesterfield. Het waren scholen waar de Grijze Zusters en de paters Oblaten de Inuitkinderen in het hoge noorden beschaving zouden brengen.
Er zijn ontzettend veel zelfmoorden in Nunavut. Marius had veel pijn en hij was moegestreden. Alle geestelijken tegen wie hij in de loop der jaren
 |
| KLIK |
"De waarheid zal u vrijmaken", schreven de Belgische bisschoppen en hogere kerkelijke oversten in 2010 in hun brochure 'Verborgen verdriet'. Nu in Canada het pedofilieproces start tegen de Vlaamse Oblaat Eric Dejaeger, rijst de vraag wie zij bedoelden met 'u'.
Net als de paters die Marius Tungilik misbruikten, was Eric Dejaeger opeens verdwenen, nadat hij een eerste keer was geïnterpelleerd door de Canadese politie. Hij had toen al de waarheid kunnen vertellen. De zwaar getroffen Inuitgemeenschappen hadden toen al kunnen beginnen met het zoeken naar gerechtigheid en een genezingsproces.
In Igloolik, in het hoge noorden, had pastoor Krotki in al die jaren geen flauw idee waarheen pater Eric Dejaeger mocht zijn vertrokken. De waarheid, zo weten we sinds deTelefacts-reportage van gisteren, is dat de Vlaamse paters Oblaten hun criminele broeder tien jaar lang hebben verstopt. Pater Georges Vervust gaf het voor de camera eindelijk toe. Daarop aangesproken door andere journalisten, zei dezelfde Vervust eerder: "De politie zoekt hem niet, toch niet dat wij zouden weten"(DM, 22/5/10). Of: "Ons hart gaat vooral naar de slachtoffers daar."(De Standaard, 21/4/11).
Iedereen behalve zichzelf
In juli 1995 werd Eric Dejaeger per brief door de provinciale overste gewaarschuwd dat hij gearresteerd zou worden als hij naar Canada zou terugkeren. De brief werd in 2001 door de Oblaten naar de Interdiocesane Commissie Seksueel Misbruik (ICSM) doorgestuurd. De Vlaamse en Canadese oversten bespraken het 'probleem' op een vergadering in Mexico in het najaar van 2001. Een zogeheten Red Notice van Interpol vermeldde in 1998 de feiten waarvoor Canada Dejaeger terecht wou laten staan: 'Rape of minor, sex crimes'. Toen deKrant van West-Vlaanderenhierover berichtte in maart 2000, zag de Kerk geen probleem. Het opsporingsbericht werd in mei 2001 voorgelegd aan kardinaal Godfried Danneels. De ICSM drong er in 2004 bij de voorzitter van de Bisschoppenconferentie op aan Dejaeger naar Canada terug te sturen, zodat hij er terecht kon staan. Geen antwoord. Eén van de oversten bij de Vlaamse Oblaten vernietigde het Interpol-bericht.
De waarheid zal u vrijmaken?
Met 'u' bedoelt de hiërarchie van de Kerk iedereen behalve zichzelf. Zij wil de waarheid kennen, om vervolgens zelf te beslissen wat ze ermee gaat doen. Ze delen met politie of justitie is zelden een optie. Overal ter wereld richt de kerk commissies op die moeten voorkomen dat het tot waarheid en wereldlijke rechtspraak kan komen. Op BishopAccountability.org staan duizenden documenten die getuigen van steeds dezelfde strategie. De slachtoffers krijgen, enkel als het niet anders kan, een minimale schadevergoeding in ruil voor de schriftelijke belofte van geheimhouding.
Mocht iemand daar nog aan twijfelen, dan confronteert de zaak rond Eric Dejaeger ons er nog eens mee.
Dit is schuldig verzuim.(Lieve Halsberghe)
wordt vervolgd
woensdag, oktober 09, 2013
Non descripten Leve het IKON !
ASSEN/GRONINGEN - De 48-jarige Frank R. wordt onder meer verdacht van grooming. Daar is sprake van wanneer een volwassene via internet contact aanknoopt met kinderen onder de zestien jaar met als doel seks te hebben met de jongere.Maatschappelijk probleemVolgens landelijk projectleider Walter van Kleef van de Nationale Politie is grooming een maatschappelijk probleem dat steeds groter wordt. "We maken ons veel zorgen over dit internetfenomeen. Het aantal groomingzaken neemt snel toe." Aan exacte en harde cijfers durft Van Kleef zich niet te wagen.
Maar bij de politie eenheid Noord-Nederland komen dagelijks zo'n zes meldingen binnen. Niet alle meldingen zijn echter hard. Van Kleef herkent zich overigens in de cijfers uit Noord-Nederland. "Mijn stellige indruk is dat het steeds drukker wordt met grooming."
Werkwijze 'groomer'Een 'groomer' probeert onder meer via chatprogramma's op het internet via sluwe wijze intieme foto's, beelden of details van de kinderen te krijgen. Vaak doen 'groomers' zich voor als iemand van dezelfde leeftijd, om zo het vertrouwen van de jongeren te winnen. Kinderen die eenmaal zijn overgehaald om voor de webcam naaktfilmpjes en –foto's te maken zouden daarna makkelijk chanteerbaar zijn. De groomer kan bijvoorbeeld de kinderen dwingen om steeds verder te gaan, waarbij die dreigt anders alles openbaar te maken.
StrafbaarGrooming is een nieuw fenomeen dat sinds drie jaar strafbaar is. De maximum straf is twee jaar. "Het liefste grijpen we aan de voorkant in", zegt officier van justitie Pieter van Rest. "Maar dit is erg lastig. Je mag je als politieagent nu niet voordoen als een minderjarige. Terwijl we juist op die manier goed onderzoek zouden kunnen doen. Als we niet meer mogelijkheden krijgen, blijven we afhankelijk van toevalstreffers zoals dit onderzoek. Daarom zou het mooi zijn als de wet wordt gewijzigd." Het OM heeft dit al eerder aangekaart in Den Haag. Ook Van Kleef zegt dat de bal wat dat betreft bij de politiek ligt.
Het voeren van seksuele gesprekken door volwassenen met minderjarigen op internet is nu nog niet strafbaar. Begin dit jaar bleek uit onderzoek van Digibewust dat bijna de helft van jongeren tussen de 12 en 16 jaar online benaderd te zijn door een onbekende en dit niet prettig te vinden.
Hoofd operaties Max Daniel van de politie zegt dat agenten wel proberen om vooraf te signaleren. De politie en het OM proberen er wel steeds meer voor te waarschuwen, zegt hij. "Het mooiste zou zijn als het niet meer gebeurt. De vraag is ook: hoe zorgen wij dat bewustwording over het internetgedrag van kinderen bij de ouders groeit. Dat kinderen leren dat ze bij grooming de andere kant oprennen. Hetzelfde als dat we ze leren geen snoepjes aan te nemen van een vreemde man."
Dank jullie wel!
Abonneren op:
Posts (Atom)
