zaterdag, mei 14, 2011
donderdag, mei 12, 2011
woensdag, mei 11, 2011
dinsdag, mei 10, 2011
VOC mentaliteit van Jan Piet Joris en Corneel
"Geef ze een kwartje opdat ze in een rieten rokje dansen om het kampvuurtje"Rudi Kross
We did what we were told.
We were happy, obedient.
We had come through much.
We knew our place.
Our children beaten,
Starved, raped,
In the homes
They lived in fear of; by Mothers,
By the Brothers.
But we did what we were told.
We were obedient, clean.
Slow to thoughts of vengeance,
Uneasy saying anything.
In that house next door,
The child was beaten daily.
We saw him -- little tyke --
On his way to the school.
A bruise shaped like Ireland
On his eight-year-old face.
The reasons weren't clear.
Didn't like to interfere.
So we did what we were told.
Submissive, compliant,
And so many of us
Had been abused in our time.
So really we were frightened
There might be something to say.
So we did what we were told
And looked the other way.
And life was holy then.
In the sanctity of the slum.
Just a clip on the ear.
A punishment beating.
Oh, you'd leave your door open
In the good old days,
Before new-fangled talk
Of rights, and victims.
Authority's anointed.
And we looked where they pointed.
Never did us any harm.
Way it was in those days.
No.
It never did us
Any harm at all.
But now we find it frightening.
Yes.
Because
I know -- we know --
Who that tortured child was.
I heard nothing. Nothing.
Just the leaves as they fell
And the Angelus bell.
Spiritual.
Lovely.
Secret.
Old.
And they hid in the open.
We did what we were told.
schreef Joseph O'Connor, bijna
Sunday May 31 2009
maandag, mei 09, 2011
Knuppels in het hoenderhok; Deut. 25:4
Tot een klein jaar geleden heb ik mij niet bezig gehouden met een financiele schadeclaim.
Goddank niet.
Er was een paar jaar geleden slechts 1 -kortstondige - uitzondering, die me dan ook meer dan ernstig dwars heeft gezeten. De eerste foto die ik van iemand kreeg en ik door post-VAT-II-leugens en dreigende bisschoppen waardoor vrouwen, "ik noem mij feminist" kozen tbv hun posities 19e eeuwse antwoorden aan te gaan hangen volstrekt niet snapte wat ik zag. Het bracht mij in een ernstig conflict met mijzelf, maar dat bleek ik op te kunnen lossen door er langdurig gierend de pest in te hebben en heel wat hartgrondiger mijn gereedschapskist zowel als mijn hersens te gebruiken. En ook daarvoor was er Ierland, Australië én Canada waar ik met mijn snuffert boven op mocht zitten en allerlei partijen mocht volgen in hun gevechten en ontwikkelingen. Mijn maag en ik hebben ze, ook wat dat betreft, hard nodig gehad.
Maar sinds het geweld in Nederland van het afgelopen jaar kan ik om die vragen groeiend niet meer heen. En was er, gelukkig, Duitsland.
Zoals ik, alweer gelukkig, mijn ervaringen heb met de Bijlmerramp, niet onmogelijk een van de 2 belangrijkste redenen tot dat - nog steeds bestaande - hartgrondige goddank!
Maar nu kan ik dus niet meer omheen of het van mij en mijn maag afhouden. En komt de stoom daarover me inmiddels met grote wolken uit mijn oren.
En mijn neus uit, ik ben er zo verschrikkelijk woedend over!!
Wat natuurlijk allemaal leuk lief en aardig is, maar de vraag niet beantwoord naar hoe vind ik daar in hemelschristusnaam een antwoord op wat het mijne wél kan zijn.
Zonder me de overdaad van en aan smeerlapperij en pure respectloosheid te laten aansmeren.
Alleen al die simpele schunnigheid van zo'n Landberg cie. om op de 26/27e te vragen om advies, kennelijk aan een vereniging van geslachtofferde heren, die hij (zij?) dan de 3e mei wenst te hebben.... Hulp en Recht hoopt dat zij eind van het jaar haar werk zal kunnen afronden.
Hetgeen natuurlijk prachtig is wanneer je nog steeds geen antwoord hebt ontvangen op je verzoek van december 2010 omtrent je dossier.
Ook prachtig, leuk lief en aardig. Maar ook dat geeft mij mijn noodzakelijke antwoord nog niet.
Het enige wat ik daartoe heb blijken de keuzes van 2 van mijn kinderen te zijn en de verschrikking van hun "intervieuw": snotneus, bent U slachtoffer en hoort U gecompenseerd te worden? en hun antwoorden, vooraf, ter plekke en daarna, en mijn dankbaarheid voor hun woede over die vraag.
Ik lijk op ze!
Het was een geweldadig jaar met meer dan smerige opmerkingen en aantijgingen naar (vroegere) slachtoffers. Iedere Jan Doedel kon z'n gang gaan.
En nu die cie. Huppeldepup dus toch mijn advies niet heeft en het ze dus gebraaien zal zijn wat ik daarover vind en solidariteit niet meer vereist dat je je mond dicht houd tijd om een aantal ongetwijfeld ongenuanceerde vragen maar 's te gaan stellen op zoek naar mijn antwoord.
Observatrix gaf een aantal maanden terug een knap lastig voorzetje: geef ze allemaal een VVV bon van een tientje.
Wat natuurlijk een buitengewoon hufterige opmerking was, maar, gekoppeld aan haar verwijzing naar de seksuele revolutie, niet alleen maar.
Het gebral en de verwijzing naar de tabaksindustrie van MCU en hun advocaat was in ieder geval ernstiger.
Maar wat mij het meest dwars zit is een opmerking van Gert Leers ruim 2 jaar terug nog voor het Nederlands geweld losbarstte zo tussen neus en lippen door.
Hij wist dat hij van zijn ouders toestemming had op de broederinternaat waarop hij zat wanneer een broeder het in zijn hoofd haalde aan te zitten deze een schop tegen zijn verboden delen te geven.
Die broeders waren dus, met ongetwijfeld alle respect, niet het absoluut gezag!
Dit i.t.t. de Mammoet, waarbij dankzij haar pestbloknootje de Hoge Poorte verbleekte en God ook wel zo wijs was te buigen.
(Door het contact met die Cie. Samson realiseerde ik me - verbazingwekkend en inmiddels ergerlijk genoeg - voor het eerst wat ik eigenlijk heb gedaan toen ik 's avonds Germana uit de kapel haalde toen een niet onderhandelbare grens, mijn grens, bereikt was en hoe de Mammoet het Absoluut Gezag, notabene opnieuw die kapel uitkomend, het Absoluut Gezag, háár Absoluut Gezag, herbevestigde.
Wat mijn vraag, eigenlijk meer een mededeling, maar dan wel een van het doodvonnis wat er inderdaad op is gevolgd ook, waartegen mijn maag en mijn lijf nu al een paar dagen onverbitterlijk niet bestand bleken te zijn tot nu mijn traanklieren eindelijk hun werk doen eigenlijk heeft betekend)
Donderende stukken Oostenrijkse lucht, boem, geranium op je hoofd.
Het weten van de onvoorstelbaarheid van die vraag: Zuster, mag ik U even spreken dat idiote vingers die een keybord laten antwoorden met de vraag: Dame, wie dacht U dat dat absoluut Gezag was daar en op dat moment? Misschien is dat vraag wel die Tom Voûte tegenkwam en verstond)
Wanneer Gert Leers bevestigde dat er seksueel misbruik plaats vond en dat bekend was, maar het onderscheid aanbracht waardoor hij zich daartegen beschermd wist door zijn ouders,
op grond waarvan zouden dan jongens op die klein seminaries en broederinternaten kostscholen met vrijwillige plaatsing recht hebben op meer dan die 10 € VVV bon namens de Kerk?
Omdat hun ouders clericalismepatienten waren?
Nu ik door deze opmerking in het openbaar te stellen waarschijnlijk maar beter kan gaan emigreren, nog maar zo eentje dan.
Als de eerste verantwoordelijkheid voor de kinderen ook 30/40 jaar terug al lag bij de ouders, mijn vader is er tenslotte aantoonbaar mede aan dood gegaan, zijn die ouders dus in gebreke gebleven. En hebben zij dat - met alle respect voor alle verschrikkelijke verhalen en het leed wat er mee georganiseerd is - afgekocht.
Je kon je dochter tenslotte beter bij de Ursulinnen hebben dan in de Goede Herder, je zoon op Bleijerheide dan op de Heibloem.
Al was de plaatsings noodzaak verdacht identiek.
De boter in Toembatoembaland-Zuid schijnt gelukkig geweldig lekker te zijn, wat toch een hele troost is.
Wanneer de ouders van Gert Leers en hijzelf bekend waren met het feit dat er misbruik gepleegd werd op die broederschool, kan het niet anders dan dat ook andere ouders dat hadden kunnen weten.
Als dat zo is hebben die ouders daar dus de voorkeur aan (kunnen én willen) geven boven internaten van de kinderbescherming. Niet zo'n heel onverstandige keuze natuurlijk.
Maar aangezien niet iedereen (j/m ) en masse seksueel misbruikt is op basis waarvan hebben en zonder ook maar op enigerlei wijze voorbij te (willen) gaan aan de destructie die er plaats heeft gevonden, op basis waarvan meent dan zo iemand dat hij (of zij) geld zou behoren te krijgen tbv zijn nabestaanden en dat genoegdoening en heling zou opleveren ?????
Heling waarvan dan? De verkeerde gok van (groot)ouders?
Nog effe kost me dit nog een ticket voor Gert Leers wegens gedwongen emigratie ook, maar dit riekt voor mij naar een heel andere vorm van heling.
Tombatomba land-zuid, here I come....
En op grond waarvan zou deze slachtoffers de confrontatie met de keuze van hun ouders, wat generatieoverschrijdende diepe ellende kan betekenen, dienen te zijn? Als cadeautje van "hun" dader, die anderen bespaard bleef ? En daar zelfs materiele genoegdoening voor krijgen?
God bespare me de kennis dat een van mijn kinderen het sex speeltje is geworden voor een klojo, maar ze kunnen toch maar beter een cursus houten poot draaien gaan volgen bij die minachting de confrontatie met mijn ongeloof en onmacht niet aan te gaan.
De "ruimhartige financiële regelingen" in het buitenland waarover zo regelmatig gesproken wordt is naar mijn kennis puur manipulatieve flauwe kul! Die zou ik dan wel eens willen zien.
Manipulatie die minachting voor andere slachtoffers buiten het eigen dorp betekent.
Jazeker er worden in de VS voor een Nederlander astronomische bedragen geeist.
Gelukkig wel! Want (vroegere) slachtoffers over de hele wereld hebben daar van mee kunnen profiteren. De paar honderd dollar (als het dat al is) die een manneke in Brazilië of Mexico toegewezen zal krijgen (als hij of zij dat al krijgt!) hadden nooit kunnen bereiken wat die US bedragen hebben georganiseerd.
Maar het is manipulatief om daarmee niet te kijken naar wat die slachtoffers daarvan moeten betalen aan gemaakte kosten.
Het is pure manipulatie om te ontkennen dat wij in Nederland tot voor kort een ziektekosten verzekering én sociale voorzieningen hadden waar menige wereldbewoner al zijn vingers bij af likt!
Net zo min als die bewering voor Canada of Australië waar zijn. Goede regelingen hebben, naar mijn kennis, bestaan in een aantal situaties bij het niet-residentieel RKK misbruik in Ierland. En ook daar is dat al jaren voorbij, zoals er ook hier in het verleden voor continentaal Europa stevige bedragen lijken te zijn uitgekeerd. Niet door ruimhartigheid maar door pogingen de realiteit te blijven verdoezelen.
Dergelijke manipulatieve informatie is niet alleen jezelf rijk rekenen.
Het heeft vooral heel veel geweld opgeleverd. Geweld tégen (vroegere) slachtoffers, bedreven door georganiseerd door slachtoffers. Die minachting van slachtoffers door slachtoffers kwam heel wat krachten ook binnen die Kerk die meenden daar belang bij te hebben uitstekend uit!
Ook het geweld van die vraag waar ik bij dit soort mn. heren niet omheen kan: en als je nu eens niet seksueel misbruikt was?
En wordt ik geacht dankbaar te zijn dat ik dat wél werd?
En die mannen voor wie al heel vroeg die ouders ontbraken waardoor zij van veel te kleins af aan moesten leren dat zij zich maar beter kapot konden werken zodat ze naar een juvenaat mochten om daar te merken dat hun Absoluut Gezag inderdaad een broeder was en hun veiligheid bescherming tegen het seksueel misbruik om hen heen afhing van Broeder Absoluut Gezag en zijn waardering voor krankzinnige studieprestaties dan? Waren dat sufferds? Zijn dat nu de loosers die zich maar beter hadden kunnen laten misbruiken ipv voor hun levenslange misvorming in veiligheid te kiezen?
Of die meiden die zich niet door een priester of een non seksueel lieten misbruiken maar bij gebrek aan kennis van het verboden woord nee door een vent die daarmee onder toeziend oog van de pastoor het Absoluut Gezag als vrijticket kon overnemen zelf geen enkele kans hadden maar tegen de klippen op volbleven houden. Hoezo afgebroken studies? Nooit weggelegde studies. Zijn dat de loosers omdat ze de kapelaan niet hebben verleid waarmee ze nu recht op die verzekerde oude dag hadden kunnen claimen? Een vrouw, jonger dan ik, presteerde het in mijn huis, toen er noodzakelijkerwijs hulp gevraagd moest worden, vooraf aan het bezoek van een door haar georganiseerde diakonaal medewerker mijn laatste briefje van 50 E te verstoppen...háár ervaringen. Goddank mijn tranen!
Wiens verzorgde oude dag? Van die bejaarde dame die liet weten over haar verkrampend lijf en de pijn wanneer zij de hulp moet accepteren die zij nodig heeft bij het douchen door schendende handen op haar lijf, waarmee Hulp en Recht mij het bos instuurde en het aartsbisdom Deetman en wetenschappers nodig heeft?
Dankzij de schok over mannen en jongens valt zij niet onder lotgenoten... Mannen, die zich vertillen aan zichzelf en hun verleden. Nederland dat zich liet tillen, door mannen die seksueel misbruikt werden, mannenrechten in die kerk. Mannengeweld in die kerk, tegen kinderen, tegen vrouwen.
Een kerkprovincie waarin sexuele criminaliteit het voor het zeggen heeft.
Omdat slachtoffers van ooit het geweld wel voortzetten.
En op te houden smoel levert ook nog 's geld op tenslotte.
En tbv van mijn laatste rookpluimen uit mijn oren, nu:
wanneer er gesproken wordt - en volkomen terecht! - over het spiritueel misbruik dat er is gepleegd kunnen "lotgenoten" slachtoffers maar beter vragen om duidelijkheid en de argumenten waarom een in de parochie verkracht kind wél erkenning kreeg, maar er door het aartsbisdom werd besloten daar geen materiele vergoeding tegenover te stellen. En de overwegingen van het Vaticaan tot een vergelijkbaar besluit.
Dat zijn overwegingen die niet alleen informatie oplevert. Daarmee zouden slachtofferorganisaties Mensenrechten erkennen ipv het spiritueel misbruik als manipulatief argument gebruiken.
Tot dat moment vrees ik dat ik bij dit soort slachtoffer groepen maar even kies voor voorlopig maar eerst eens die VVV bon ter voorkoming van verdere manipulatie respectloosheid en minachting en de gevolgen daarvan.
Ik wens namelijk te kunnen geloven!
Niet in een aartsbisdom, en al helemaal niet in een Cie. met een hotemetoot die kennelijk geen koninginnedag of 1 mei viert of een club die haar eigen verantwoordelijkheid niet neemt en met een verantwoord aanbod komt en dan vraagt om reacties en ik gewoon een sufferd mag zijn die zichzelf en mijn kinderen niet hoeft af te vallen tbv. een op te houden smoel in een schijnvertoning. Maar gewoon mijn uitgewogen rechten krijg.
Zelfs mijn recht om het er niet mee eens te zijn!
Maar dan wel op in mijn samenleving en in mijn kerk geldende normen, niet op advies van een verzameling herenclubs die kennelijk nog steeds niet doorhebben dat kerkelijk seksueel misbruik niet het voorrecht is van mannen.
Dat verbiedt zowel mijn grondwet als de leer van de Kerk waarvan ik deel uitmaak.
En mijn geweten.
Want nog veel minder dan mijn kinderen af te vallen wens ik verraad tegenover ze te plegen!
bron
Goddank niet.
Er was een paar jaar geleden slechts 1 -kortstondige - uitzondering, die me dan ook meer dan ernstig dwars heeft gezeten. De eerste foto die ik van iemand kreeg en ik door post-VAT-II-leugens en dreigende bisschoppen waardoor vrouwen, "ik noem mij feminist" kozen tbv hun posities 19e eeuwse antwoorden aan te gaan hangen volstrekt niet snapte wat ik zag. Het bracht mij in een ernstig conflict met mijzelf, maar dat bleek ik op te kunnen lossen door er langdurig gierend de pest in te hebben en heel wat hartgrondiger mijn gereedschapskist zowel als mijn hersens te gebruiken. En ook daarvoor was er Ierland, Australië én Canada waar ik met mijn snuffert boven op mocht zitten en allerlei partijen mocht volgen in hun gevechten en ontwikkelingen. Mijn maag en ik hebben ze, ook wat dat betreft, hard nodig gehad.
Maar sinds het geweld in Nederland van het afgelopen jaar kan ik om die vragen groeiend niet meer heen. En was er, gelukkig, Duitsland.
Zoals ik, alweer gelukkig, mijn ervaringen heb met de Bijlmerramp, niet onmogelijk een van de 2 belangrijkste redenen tot dat - nog steeds bestaande - hartgrondige goddank!
Maar nu kan ik dus niet meer omheen of het van mij en mijn maag afhouden. En komt de stoom daarover me inmiddels met grote wolken uit mijn oren.
En mijn neus uit, ik ben er zo verschrikkelijk woedend over!!
Wat natuurlijk allemaal leuk lief en aardig is, maar de vraag niet beantwoord naar hoe vind ik daar in hemelschristusnaam een antwoord op wat het mijne wél kan zijn.
Zonder me de overdaad van en aan smeerlapperij en pure respectloosheid te laten aansmeren.
Alleen al die simpele schunnigheid van zo'n Landberg cie. om op de 26/27e te vragen om advies, kennelijk aan een vereniging van geslachtofferde heren, die hij (zij?) dan de 3e mei wenst te hebben.... Hulp en Recht hoopt dat zij eind van het jaar haar werk zal kunnen afronden.
Hetgeen natuurlijk prachtig is wanneer je nog steeds geen antwoord hebt ontvangen op je verzoek van december 2010 omtrent je dossier.
Ook prachtig, leuk lief en aardig. Maar ook dat geeft mij mijn noodzakelijke antwoord nog niet.
Het enige wat ik daartoe heb blijken de keuzes van 2 van mijn kinderen te zijn en de verschrikking van hun "intervieuw": snotneus, bent U slachtoffer en hoort U gecompenseerd te worden? en hun antwoorden, vooraf, ter plekke en daarna, en mijn dankbaarheid voor hun woede over die vraag.
Ik lijk op ze!
Het was een geweldadig jaar met meer dan smerige opmerkingen en aantijgingen naar (vroegere) slachtoffers. Iedere Jan Doedel kon z'n gang gaan.
En nu die cie. Huppeldepup dus toch mijn advies niet heeft en het ze dus gebraaien zal zijn wat ik daarover vind en solidariteit niet meer vereist dat je je mond dicht houd tijd om een aantal ongetwijfeld ongenuanceerde vragen maar 's te gaan stellen op zoek naar mijn antwoord.
Observatrix gaf een aantal maanden terug een knap lastig voorzetje: geef ze allemaal een VVV bon van een tientje.
Wat natuurlijk een buitengewoon hufterige opmerking was, maar, gekoppeld aan haar verwijzing naar de seksuele revolutie, niet alleen maar.
Het gebral en de verwijzing naar de tabaksindustrie van MCU en hun advocaat was in ieder geval ernstiger.
Maar wat mij het meest dwars zit is een opmerking van Gert Leers ruim 2 jaar terug nog voor het Nederlands geweld losbarstte zo tussen neus en lippen door.
Hij wist dat hij van zijn ouders toestemming had op de broederinternaat waarop hij zat wanneer een broeder het in zijn hoofd haalde aan te zitten deze een schop tegen zijn verboden delen te geven.
Die broeders waren dus, met ongetwijfeld alle respect, niet het absoluut gezag!
Dit i.t.t. de Mammoet, waarbij dankzij haar pestbloknootje de Hoge Poorte verbleekte en God ook wel zo wijs was te buigen.
(Door het contact met die Cie. Samson realiseerde ik me - verbazingwekkend en inmiddels ergerlijk genoeg - voor het eerst wat ik eigenlijk heb gedaan toen ik 's avonds Germana uit de kapel haalde toen een niet onderhandelbare grens, mijn grens, bereikt was en hoe de Mammoet het Absoluut Gezag, notabene opnieuw die kapel uitkomend, het Absoluut Gezag, háár Absoluut Gezag, herbevestigde.
Wat mijn vraag, eigenlijk meer een mededeling, maar dan wel een van het doodvonnis wat er inderdaad op is gevolgd ook, waartegen mijn maag en mijn lijf nu al een paar dagen onverbitterlijk niet bestand bleken te zijn tot nu mijn traanklieren eindelijk hun werk doen eigenlijk heeft betekend)
Donderende stukken Oostenrijkse lucht, boem, geranium op je hoofd.
Het weten van de onvoorstelbaarheid van die vraag: Zuster, mag ik U even spreken dat idiote vingers die een keybord laten antwoorden met de vraag: Dame, wie dacht U dat dat absoluut Gezag was daar en op dat moment? Misschien is dat vraag wel die Tom Voûte tegenkwam en verstond)
Wanneer Gert Leers bevestigde dat er seksueel misbruik plaats vond en dat bekend was, maar het onderscheid aanbracht waardoor hij zich daartegen beschermd wist door zijn ouders,
op grond waarvan zouden dan jongens op die klein seminaries en broederinternaten kostscholen met vrijwillige plaatsing recht hebben op meer dan die 10 € VVV bon namens de Kerk?
Omdat hun ouders clericalismepatienten waren?
Nu ik door deze opmerking in het openbaar te stellen waarschijnlijk maar beter kan gaan emigreren, nog maar zo eentje dan.
Als de eerste verantwoordelijkheid voor de kinderen ook 30/40 jaar terug al lag bij de ouders, mijn vader is er tenslotte aantoonbaar mede aan dood gegaan, zijn die ouders dus in gebreke gebleven. En hebben zij dat - met alle respect voor alle verschrikkelijke verhalen en het leed wat er mee georganiseerd is - afgekocht.
Je kon je dochter tenslotte beter bij de Ursulinnen hebben dan in de Goede Herder, je zoon op Bleijerheide dan op de Heibloem.
Al was de plaatsings noodzaak verdacht identiek.
De boter in Toembatoembaland-Zuid schijnt gelukkig geweldig lekker te zijn, wat toch een hele troost is.
Wanneer de ouders van Gert Leers en hijzelf bekend waren met het feit dat er misbruik gepleegd werd op die broederschool, kan het niet anders dan dat ook andere ouders dat hadden kunnen weten.
Als dat zo is hebben die ouders daar dus de voorkeur aan (kunnen én willen) geven boven internaten van de kinderbescherming. Niet zo'n heel onverstandige keuze natuurlijk.
Maar aangezien niet iedereen (j/m ) en masse seksueel misbruikt is op basis waarvan hebben en zonder ook maar op enigerlei wijze voorbij te (willen) gaan aan de destructie die er plaats heeft gevonden, op basis waarvan meent dan zo iemand dat hij (of zij) geld zou behoren te krijgen tbv zijn nabestaanden en dat genoegdoening en heling zou opleveren ?????
Heling waarvan dan? De verkeerde gok van (groot)ouders?
Nog effe kost me dit nog een ticket voor Gert Leers wegens gedwongen emigratie ook, maar dit riekt voor mij naar een heel andere vorm van heling.
Tombatomba land-zuid, here I come....
En op grond waarvan zou deze slachtoffers de confrontatie met de keuze van hun ouders, wat generatieoverschrijdende diepe ellende kan betekenen, dienen te zijn? Als cadeautje van "hun" dader, die anderen bespaard bleef ? En daar zelfs materiele genoegdoening voor krijgen?
God bespare me de kennis dat een van mijn kinderen het sex speeltje is geworden voor een klojo, maar ze kunnen toch maar beter een cursus houten poot draaien gaan volgen bij die minachting de confrontatie met mijn ongeloof en onmacht niet aan te gaan.
De "ruimhartige financiële regelingen" in het buitenland waarover zo regelmatig gesproken wordt is naar mijn kennis puur manipulatieve flauwe kul! Die zou ik dan wel eens willen zien.
Manipulatie die minachting voor andere slachtoffers buiten het eigen dorp betekent.
Jazeker er worden in de VS voor een Nederlander astronomische bedragen geeist.
Gelukkig wel! Want (vroegere) slachtoffers over de hele wereld hebben daar van mee kunnen profiteren. De paar honderd dollar (als het dat al is) die een manneke in Brazilië of Mexico toegewezen zal krijgen (als hij of zij dat al krijgt!) hadden nooit kunnen bereiken wat die US bedragen hebben georganiseerd.
Maar het is manipulatief om daarmee niet te kijken naar wat die slachtoffers daarvan moeten betalen aan gemaakte kosten.
Het is pure manipulatie om te ontkennen dat wij in Nederland tot voor kort een ziektekosten verzekering én sociale voorzieningen hadden waar menige wereldbewoner al zijn vingers bij af likt!
Net zo min als die bewering voor Canada of Australië waar zijn. Goede regelingen hebben, naar mijn kennis, bestaan in een aantal situaties bij het niet-residentieel RKK misbruik in Ierland. En ook daar is dat al jaren voorbij, zoals er ook hier in het verleden voor continentaal Europa stevige bedragen lijken te zijn uitgekeerd. Niet door ruimhartigheid maar door pogingen de realiteit te blijven verdoezelen.
Dergelijke manipulatieve informatie is niet alleen jezelf rijk rekenen.
Het heeft vooral heel veel geweld opgeleverd. Geweld tégen (vroegere) slachtoffers, bedreven door georganiseerd door slachtoffers. Die minachting van slachtoffers door slachtoffers kwam heel wat krachten ook binnen die Kerk die meenden daar belang bij te hebben uitstekend uit!
Ook het geweld van die vraag waar ik bij dit soort mn. heren niet omheen kan: en als je nu eens niet seksueel misbruikt was?
En wordt ik geacht dankbaar te zijn dat ik dat wél werd?
En die mannen voor wie al heel vroeg die ouders ontbraken waardoor zij van veel te kleins af aan moesten leren dat zij zich maar beter kapot konden werken zodat ze naar een juvenaat mochten om daar te merken dat hun Absoluut Gezag inderdaad een broeder was en hun veiligheid bescherming tegen het seksueel misbruik om hen heen afhing van Broeder Absoluut Gezag en zijn waardering voor krankzinnige studieprestaties dan? Waren dat sufferds? Zijn dat nu de loosers die zich maar beter hadden kunnen laten misbruiken ipv voor hun levenslange misvorming in veiligheid te kiezen?
Of die meiden die zich niet door een priester of een non seksueel lieten misbruiken maar bij gebrek aan kennis van het verboden woord nee door een vent die daarmee onder toeziend oog van de pastoor het Absoluut Gezag als vrijticket kon overnemen zelf geen enkele kans hadden maar tegen de klippen op volbleven houden. Hoezo afgebroken studies? Nooit weggelegde studies. Zijn dat de loosers omdat ze de kapelaan niet hebben verleid waarmee ze nu recht op die verzekerde oude dag hadden kunnen claimen? Een vrouw, jonger dan ik, presteerde het in mijn huis, toen er noodzakelijkerwijs hulp gevraagd moest worden, vooraf aan het bezoek van een door haar georganiseerde diakonaal medewerker mijn laatste briefje van 50 E te verstoppen...háár ervaringen. Goddank mijn tranen!
Wiens verzorgde oude dag? Van die bejaarde dame die liet weten over haar verkrampend lijf en de pijn wanneer zij de hulp moet accepteren die zij nodig heeft bij het douchen door schendende handen op haar lijf, waarmee Hulp en Recht mij het bos instuurde en het aartsbisdom Deetman en wetenschappers nodig heeft?
Dankzij de schok over mannen en jongens valt zij niet onder lotgenoten... Mannen, die zich vertillen aan zichzelf en hun verleden. Nederland dat zich liet tillen, door mannen die seksueel misbruikt werden, mannenrechten in die kerk. Mannengeweld in die kerk, tegen kinderen, tegen vrouwen.
Een kerkprovincie waarin sexuele criminaliteit het voor het zeggen heeft.
Omdat slachtoffers van ooit het geweld wel voortzetten.
En op te houden smoel levert ook nog 's geld op tenslotte.
En tbv van mijn laatste rookpluimen uit mijn oren, nu:
wanneer er gesproken wordt - en volkomen terecht! - over het spiritueel misbruik dat er is gepleegd kunnen "lotgenoten" slachtoffers maar beter vragen om duidelijkheid en de argumenten waarom een in de parochie verkracht kind wél erkenning kreeg, maar er door het aartsbisdom werd besloten daar geen materiele vergoeding tegenover te stellen. En de overwegingen van het Vaticaan tot een vergelijkbaar besluit.
Dat zijn overwegingen die niet alleen informatie oplevert. Daarmee zouden slachtofferorganisaties Mensenrechten erkennen ipv het spiritueel misbruik als manipulatief argument gebruiken.
Tot dat moment vrees ik dat ik bij dit soort slachtoffer groepen maar even kies voor voorlopig maar eerst eens die VVV bon ter voorkoming van verdere manipulatie respectloosheid en minachting en de gevolgen daarvan.
Ik wens namelijk te kunnen geloven!
Niet in een aartsbisdom, en al helemaal niet in een Cie. met een hotemetoot die kennelijk geen koninginnedag of 1 mei viert of een club die haar eigen verantwoordelijkheid niet neemt en met een verantwoord aanbod komt en dan vraagt om reacties en ik gewoon een sufferd mag zijn die zichzelf en mijn kinderen niet hoeft af te vallen tbv. een op te houden smoel in een schijnvertoning. Maar gewoon mijn uitgewogen rechten krijg.
Zelfs mijn recht om het er niet mee eens te zijn!
Maar dan wel op in mijn samenleving en in mijn kerk geldende normen, niet op advies van een verzameling herenclubs die kennelijk nog steeds niet doorhebben dat kerkelijk seksueel misbruik niet het voorrecht is van mannen.
Dat verbiedt zowel mijn grondwet als de leer van de Kerk waarvan ik deel uitmaak.
En mijn geweten.
Want nog veel minder dan mijn kinderen af te vallen wens ik verraad tegenover ze te plegen!
bron
Mannenhulpverlening/ Mannenrechten in de kerk
ter vermijding van misverstanden: zoals zoveel op dit weblog is ook dit stuk is ter transparante informatie, wat volstrekt niet wil zeggen dat dit mijn standpunt (niet) zou zijn.
Ik heb wel een paar standpunten.
Eén daarvan is: val nooit in slaap in de zaal direct aan het begin van een Deetman slachtofferbijeenkomst, en al helemaal niet wanneer mij ook daar vanaf mijn plek het volle uitzicht op geboden wordt. Een andere is: vlieg mij niet naar mijn strot wanneer ik niet pas gisteren uit de boom ben gevallen op grond waarvan ik slachtoffers erken en respecteer dus weiger mee te doen aan slachtoffergemanipuleer.
En de voorlaatste, voor nu: Wanneer je ergens intens verdrietig van wordt kun je - het privilege van volwassenen - ook besluiten weg te lopen. :
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel misbruik
Op 3 mei 2011, in De Stichting, RK kerk, Verwerkingsproces, opinie, door Ton Leerschool
Op 11 mei vindt er overleg plaats tussen de commissie Lindenbergh en slachtoffers en vertegenwoordigers van lotgenoten contactgroepen.
Dhr. Lindenbergh heeft gevraagd om reacties en informatie ter voorbereiding van dat overleg. Hieronder vindt u mijn bijdrage welke ik hem vandaag toegstuurd heb.
Ton Leerschool Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik
Advies aan de commissie Lindenbergh
Inleiding
Hieronder volgen een aantal overwegingen m.b.t. genoegdoening en schadeloosstelling van slachtoffers van seksueel of ander misbruik door rooms-katholiek geestelijken welke ik u vraag mee te nemen in uw advies aan de Nederlandse Bisschoppenconferentie en Konferentie Nederlandse Religieuzen.
Bovendien vindt u een voorstel hoe een dergelijke schadeloosstelling ingericht zou kunnen worden om te komen tot genoegdoening en heling. Want heling van aangedane gezondheidsschade zou toch het uitgangspunt moeten zijn; kinderen zijn door geestelijken beschadigd en levens daardoor vernield met gevolgen, niet alleen voor de slachtoffers zelf maar ook hun ouders, partners, kinderen en andere direct betrokkenen.
Door toentertijd niet in te grijpen en daders te beschermen, feiten te verdraaien, te intimideren, te liegen en autoriteiten te bedriegen is de rooms-katholieke kerk verantwoordelijk geworden voor de daden van de bij haar aangestelde medewerkers die zich misdragen hebben.
Het is hoogste tijd voor de rooms-katholieke kerk tot inkeer te komen en de slachtoffers recht en hulp toe te doen komen waar zij al die jaren al recht op hadden. Hoe langer hiermee gewacht wordt, hoe meer zij beschadigd zal worden door de aanhoudende stroom van feiten en getuigenissen en hoe moeilijker het word om ‘geloof-waardig’ te blijven.
Genoegdoening
Voor zover uit de media te ontnemen is, heeft de commissie-Lindenbergh de opdracht gekregen juridische aspecten rondom genoegdoening aan slachtoffers van seksueel misbruik te onderzoeken. Dit wordt bevestigd door het, door de commissie ingestelde emailadres: genoegdoening@frg.eur.nl. Het woord ‘genoegdoening’ klinkt overal door.
In de Van Dale valt te lezen dat genoegdoening te maken heeft met herstel, voldoening, compensatie, eerherstel, wraak. Al deze definities zijn, in meer of mindere mate – afhankelijk van het individu, van toepassing als het gaat om de genoegdoening n.a.v. seksueel of ander kindermisbruik door rooms katholiek geestelijken.Voor sommigen is een gemeend excuus voldoende, voor een ander een volledige compensatie voor de geleden directe en indirecte schade ten gevolge van carrière breuk, gezondheids- en relatieproblemen en de daaruit voortvloeiende ziektekosten, ontbrekende oude dag regeling, alimentatiebetalingen, etc. etc.
“Ware genoegdoening betekent dat het gebeurde geen invloed meer heeft op de huidige situatie van het slachtoffer; zijn leven is zoals dat geweest zou zijn had het misdrijf niet plaatsgevonden.”
Hierbij zal dus in ieder individueel geval beoordeeld moeten worden of en wat de ‘klager’ overkomen is en welke impact dat op zijn of haar leven gehad heeft. Om te komen tot ware genoegdoening zal dat tóch moeten gebeuren; iemand om vergeving te vragen terwijl je je maar oppervlakkig verdiept in wat de impact van het misbruik op zijn of haar leven geweest is, zal nooit leiden tot ware genoegdoening. Of iemand een bedrag overmaken zonder te weten wat er schadeloos gesteld wordt, voor welke smart betaald wordt, leidt alleen tot een grotere frustratie van het slachtoffer: hij/zij voelt zich weer misbruikt!
Er moet genoég gedaan worden en dat kan alleen als je weet hoeveel er goed te maken is.De kerk heeft dit tot nu toe, een enkele uitzondering daargelaten, verzuimd en hoe langer hier mee doorgegaan wordt hoe nadeliger voor de kerk. Zij wordt steeds meer gezien als ‘onmenselijk’ en onchristelijk’ en dat terwijl zij juist zou moeten opkomen voor de zwakkeren… Wat zij preekt is niet in overeenstemming met haar moreel en menselijk handelen!
In het geval van seksueel of ander kindermisbruik door rooms-katholiek geestelijken genoegdoening uitsluitend te beoordelen vanuit de juridische context doet afbreuk aan het spirituele aspect van dit specifieke misbruik.Tenslotte heeft het misbruik plaatsgevonden binnen de intieme vertrouwensrelatie van het kind en een (zelf uitgeroepen!) vertegenwoordiger van God. Het ontnemen van Geloof door corruptie van deze relatie betekent voor veel mensen een leven zonder grenzen of het ontbreken van de ‘bodem’ welke voor anderen zijn grondslag in het christelijke geloof heeft
Het zou de kerk eraan gelegen moeten zijn deze vertrouwensrelatie te herstellen; alle bewegingen van de kerk zijn echter van het slachtoffer vandaan en daardoor worden de slachtoffers en het aanzien van de kerk beschadigt.
Genoegdoening na seksueel of ander kindermisbruik zou altijd gericht moeten zijn op heling. Door het kind seksueel of op andere wijze te misbruiken is gezondheidsschade opgelopen. Schade welke een normale ontwikkeling en daardoor een normaal functioneren onmogelijk heeft gemaakt zal ‘geheeld’ moeten worden. Een schadeloosstelling zonder het uitgangspunt van heling zal niet leiden tot genoegdoening.
Ons voorstel is dan ook op genoegdoening én heling gericht.
Schadeloosstelling
Een ander aspect dat voortdurend in relatie met commissie Lindenbergh genoemd wordt is ‘schadeloosstelling’ of financiële compensatie voor het aangedaan leed.
In het buitenland is het, onder druk van de daar bestaande wetgeving, herhaaldelijk gekomen tot ruimhartige financiële regelingen met slachtoffers. Dat zal de katholieke kerk in Nederland natuurlijk proberen te vermijden, onder aanwending van de burgerlijke wetgeving welke in ons land aanmerkelijk minder royaal is in dergelijke gevallen. (Diezelfde wetgeving die eerder weliswaar op geen enkele wijze de kerk ervan weerhouden heeft misdadigers in bescherming te nemen en over te plaatsen i.p.v. over te dragen aan de rechterlijke macht!)
De vraag is ook of een op zich zelf staande financiële regeling het gewenste effect zal hebben. Uit het buitenland blijkt dat niet het geval te zijn, omdat de slachtoffers toch met het gevoel van onrechtvaardigheid blijven zitten, omdat er geen recht is gedaan. Anders lijkt het erg op ‘aflaat’ van zonden en misdrijven horen nou eenmaal, zo leren wij al van jongs af aan, bij de rechtbank beoordeeld en indien gegrond bestraft te worden.
Ook dat recht is slachtoffers van misbruik door rooms-katholiek geestelijken ontnomen! Veel zaken zijn door de handelswijze van de kerkorganisatie nu verjaard en zo de katholieke kerk wérkelijk recht wil doen aan de slachtoffers, zal de regeling met de slachtoffers de gerechtelijke richtlijnen moeten overstijgen en ‘uit het hart’ moeten komen.
Het is niet de schuld van de slachtoffers dat er nu pas na zoveel jaren gekeken wordt naar wat er precies gebeurt is, of feiten daadwerkelijk hebben plaatsgevonden en wat de directe gevolgen daarvan zijn, voor de slachtoffers. Dat heeft de kerk aan zichzelf te danken en de slachtoffers dreigen nu weer het kind van de rekening te worden! Alleen zullen zij dat dit maal niet laten gebeuren, zij hebben het misbruik overleefd, zijn sterker geworden dan tevoren, hebben hun stem terug en zullen die ook laten horen.
“Dit probleem voor de kerk gaat niet meer vanzelf weg, zoals eerder in het recente verleden gebeurde!”
De kerkorganisatie moet zich op een persoonlijk niveau verdiepen, interesseren, voor wat de mensen overkomen is en kan, met volledig inzicht, hooguit in alle nederigheid vragen wat er voor de mensen gedaan kan worden om het aangedane leed goed te maken. In dit verband een systeem met een staffel van schade te hanteren is subjectief en doet, wederom, geen recht. Wie gaat bepalen dat een eenmalige anale penetratie minder erg of erger is als het leven onder de jarenlange dreiging voor mishandeling? Minder erg of erger voor wie? De gevolgen en dus de ernst van het misbruik zullen van het slachtoffer afhangen en dat zal de kerk onder ogen moeten zien!
Slecht begin, goed einde
Veel mensen hebben door wat hen in hun jeugd is overkomen, een slecht begin gemaakt.Hun jeugd is hen ontnomen, zij hebben geen normale seksuele en sociale ontwikkeling doorgemaakt, hebben problemen met school en autoriteit gekregen, hebben met verslavingen te maken gekregen, hebben problemen in hun relaties en professioneel opgelopen.Anders gezegd: zij hebben een slecht begin gemaakt!Hun mogelijkheden zijn niet tot ontplooiing gekomen en daaruit hebben zij weer fysieke of psychische schade opgelopen. Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk dit eindelijk in zou zien en daar naar zou handelen!
Pensioen
Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk aan de slachtoffers de mogelijkheid van een ‘goed einde’ zouden aanbieden. Een warme deken, een comfortabele, onbezorgde, oude dag…
Door de boven beschreven gevolgen van het misbruik hebben veel mensen geen goed geregeld pensioen, doordat zij hun studies niet afgemaakt of carrière afgebroken hebben. Door hen de mogelijkheid van vervroegde pensionering en een ruimhartig pensioen aan te beiden kunnen zij er ook meer zijn voor hun partners en nabestaanden, want ook zij hebben jarenlang veel moeten ontberen.
Deze regeling zou door een verzekering ingericht moeten worden, waarbij de katholieke kerk de premies voor rekening neemt.Veel mensen hebben totaal geen vertrouwen meer in de kerk en op deze wijze zal er geen directe afhankelijkheid ontstaan.
Ziektekostenverzekering
Veel mensen leiden als gevolg van het misbruik aan psychische en fysieke klachten. Door de reorganisatie van de gezondheidszorg in Nederland betekent dat, dat een steeds groter deel van het besteedbaar inkomen van hun gezinnen aan de gezondheidszorg besteed moet worden. Ook dit zal niet alleen de slachtoffers, maar ook partners en nabestaande n ten goed komen.
Door de premies voor een goede zorgverzekering over te nemen, zal de kerk bijdragen tot een verhoogde levenskwaliteit: een goed einde. In nederigheid aangeboden zal deze aanpak de katholieke begrippen als barmhartigheid, compassie en christelijkheid weer inhoud geven en het aanzien en geloofwaardigheid van de kerk verhogen.
Conclusie
Eigenlijk is het zó eenvoudig voor de rooms-katholieke kerk om tot genoegdoening te komen voor de slachtoffers van seksueel misbruik, dat ik me afvraag waarom zij dit niet eerder opgepakt hebben.Is dat arrogantie, wereldvreemdheid, machtswellust?De kerk hoeft alleen maar aan de mensen te vragen of zij mogen helpen; dat zij begrijpen dat er vreselijk leed aangedaan is en dat ze dat goed willen maken. Dan komt de kerk weer náást de mensen te staan en niet erboven en toont ze de principes die ze preekt te ‘beleven’.
Had de katholieke kerk dit gedaan toen het misbruik gepleegd werd, of op z’n laatst, toen de misbruikverhalen naar buiten begonnen te komen zo’n 30jaar geleden, dan had zij heden veel meer aanzien genoten dan alleen van een voortdurend afnemende geloofsgemeenschap, was met recht ‘een levende kerk’ geworden of geweest.
standpunt: wat een prachtshot van een prachtig wijfie dat kennelijk net zo hard genoot van waar zij in kan geloven als ik van haar !
Ik heb wel een paar standpunten.
Eén daarvan is: val nooit in slaap in de zaal direct aan het begin van een Deetman slachtofferbijeenkomst, en al helemaal niet wanneer mij ook daar vanaf mijn plek het volle uitzicht op geboden wordt. Een andere is: vlieg mij niet naar mijn strot wanneer ik niet pas gisteren uit de boom ben gevallen op grond waarvan ik slachtoffers erken en respecteer dus weiger mee te doen aan slachtoffergemanipuleer.
En de voorlaatste, voor nu: Wanneer je ergens intens verdrietig van wordt kun je - het privilege van volwassenen - ook besluiten weg te lopen. :
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel misbruik
Op 3 mei 2011, in De Stichting, RK kerk, Verwerkingsproces, opinie, door Ton Leerschool
Op 11 mei vindt er overleg plaats tussen de commissie Lindenbergh en slachtoffers en vertegenwoordigers van lotgenoten contactgroepen.
Dhr. Lindenbergh heeft gevraagd om reacties en informatie ter voorbereiding van dat overleg. Hieronder vindt u mijn bijdrage welke ik hem vandaag toegstuurd heb.
Ton Leerschool Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik
Advies aan de commissie Lindenbergh
Inleiding
Hieronder volgen een aantal overwegingen m.b.t. genoegdoening en schadeloosstelling van slachtoffers van seksueel of ander misbruik door rooms-katholiek geestelijken welke ik u vraag mee te nemen in uw advies aan de Nederlandse Bisschoppenconferentie en Konferentie Nederlandse Religieuzen.
Bovendien vindt u een voorstel hoe een dergelijke schadeloosstelling ingericht zou kunnen worden om te komen tot genoegdoening en heling. Want heling van aangedane gezondheidsschade zou toch het uitgangspunt moeten zijn; kinderen zijn door geestelijken beschadigd en levens daardoor vernield met gevolgen, niet alleen voor de slachtoffers zelf maar ook hun ouders, partners, kinderen en andere direct betrokkenen.
Door toentertijd niet in te grijpen en daders te beschermen, feiten te verdraaien, te intimideren, te liegen en autoriteiten te bedriegen is de rooms-katholieke kerk verantwoordelijk geworden voor de daden van de bij haar aangestelde medewerkers die zich misdragen hebben.
Het is hoogste tijd voor de rooms-katholieke kerk tot inkeer te komen en de slachtoffers recht en hulp toe te doen komen waar zij al die jaren al recht op hadden. Hoe langer hiermee gewacht wordt, hoe meer zij beschadigd zal worden door de aanhoudende stroom van feiten en getuigenissen en hoe moeilijker het word om ‘geloof-waardig’ te blijven.
Genoegdoening
Voor zover uit de media te ontnemen is, heeft de commissie-Lindenbergh de opdracht gekregen juridische aspecten rondom genoegdoening aan slachtoffers van seksueel misbruik te onderzoeken. Dit wordt bevestigd door het, door de commissie ingestelde emailadres: genoegdoening@frg.eur.nl. Het woord ‘genoegdoening’ klinkt overal door.
In de Van Dale valt te lezen dat genoegdoening te maken heeft met herstel, voldoening, compensatie, eerherstel, wraak. Al deze definities zijn, in meer of mindere mate – afhankelijk van het individu, van toepassing als het gaat om de genoegdoening n.a.v. seksueel of ander kindermisbruik door rooms katholiek geestelijken.Voor sommigen is een gemeend excuus voldoende, voor een ander een volledige compensatie voor de geleden directe en indirecte schade ten gevolge van carrière breuk, gezondheids- en relatieproblemen en de daaruit voortvloeiende ziektekosten, ontbrekende oude dag regeling, alimentatiebetalingen, etc. etc.
“Ware genoegdoening betekent dat het gebeurde geen invloed meer heeft op de huidige situatie van het slachtoffer; zijn leven is zoals dat geweest zou zijn had het misdrijf niet plaatsgevonden.”
Hierbij zal dus in ieder individueel geval beoordeeld moeten worden of en wat de ‘klager’ overkomen is en welke impact dat op zijn of haar leven gehad heeft. Om te komen tot ware genoegdoening zal dat tóch moeten gebeuren; iemand om vergeving te vragen terwijl je je maar oppervlakkig verdiept in wat de impact van het misbruik op zijn of haar leven geweest is, zal nooit leiden tot ware genoegdoening. Of iemand een bedrag overmaken zonder te weten wat er schadeloos gesteld wordt, voor welke smart betaald wordt, leidt alleen tot een grotere frustratie van het slachtoffer: hij/zij voelt zich weer misbruikt!
Er moet genoég gedaan worden en dat kan alleen als je weet hoeveel er goed te maken is.De kerk heeft dit tot nu toe, een enkele uitzondering daargelaten, verzuimd en hoe langer hier mee doorgegaan wordt hoe nadeliger voor de kerk. Zij wordt steeds meer gezien als ‘onmenselijk’ en onchristelijk’ en dat terwijl zij juist zou moeten opkomen voor de zwakkeren… Wat zij preekt is niet in overeenstemming met haar moreel en menselijk handelen!
In het geval van seksueel of ander kindermisbruik door rooms-katholiek geestelijken genoegdoening uitsluitend te beoordelen vanuit de juridische context doet afbreuk aan het spirituele aspect van dit specifieke misbruik.Tenslotte heeft het misbruik plaatsgevonden binnen de intieme vertrouwensrelatie van het kind en een (zelf uitgeroepen!) vertegenwoordiger van God. Het ontnemen van Geloof door corruptie van deze relatie betekent voor veel mensen een leven zonder grenzen of het ontbreken van de ‘bodem’ welke voor anderen zijn grondslag in het christelijke geloof heeft
Het zou de kerk eraan gelegen moeten zijn deze vertrouwensrelatie te herstellen; alle bewegingen van de kerk zijn echter van het slachtoffer vandaan en daardoor worden de slachtoffers en het aanzien van de kerk beschadigt.
Genoegdoening na seksueel of ander kindermisbruik zou altijd gericht moeten zijn op heling. Door het kind seksueel of op andere wijze te misbruiken is gezondheidsschade opgelopen. Schade welke een normale ontwikkeling en daardoor een normaal functioneren onmogelijk heeft gemaakt zal ‘geheeld’ moeten worden. Een schadeloosstelling zonder het uitgangspunt van heling zal niet leiden tot genoegdoening.
Ons voorstel is dan ook op genoegdoening én heling gericht.
Schadeloosstelling
Een ander aspect dat voortdurend in relatie met commissie Lindenbergh genoemd wordt is ‘schadeloosstelling’ of financiële compensatie voor het aangedaan leed.
In het buitenland is het, onder druk van de daar bestaande wetgeving, herhaaldelijk gekomen tot ruimhartige financiële regelingen met slachtoffers. Dat zal de katholieke kerk in Nederland natuurlijk proberen te vermijden, onder aanwending van de burgerlijke wetgeving welke in ons land aanmerkelijk minder royaal is in dergelijke gevallen. (Diezelfde wetgeving die eerder weliswaar op geen enkele wijze de kerk ervan weerhouden heeft misdadigers in bescherming te nemen en over te plaatsen i.p.v. over te dragen aan de rechterlijke macht!)
De vraag is ook of een op zich zelf staande financiële regeling het gewenste effect zal hebben. Uit het buitenland blijkt dat niet het geval te zijn, omdat de slachtoffers toch met het gevoel van onrechtvaardigheid blijven zitten, omdat er geen recht is gedaan. Anders lijkt het erg op ‘aflaat’ van zonden en misdrijven horen nou eenmaal, zo leren wij al van jongs af aan, bij de rechtbank beoordeeld en indien gegrond bestraft te worden.
Ook dat recht is slachtoffers van misbruik door rooms-katholiek geestelijken ontnomen! Veel zaken zijn door de handelswijze van de kerkorganisatie nu verjaard en zo de katholieke kerk wérkelijk recht wil doen aan de slachtoffers, zal de regeling met de slachtoffers de gerechtelijke richtlijnen moeten overstijgen en ‘uit het hart’ moeten komen.
Het is niet de schuld van de slachtoffers dat er nu pas na zoveel jaren gekeken wordt naar wat er precies gebeurt is, of feiten daadwerkelijk hebben plaatsgevonden en wat de directe gevolgen daarvan zijn, voor de slachtoffers. Dat heeft de kerk aan zichzelf te danken en de slachtoffers dreigen nu weer het kind van de rekening te worden! Alleen zullen zij dat dit maal niet laten gebeuren, zij hebben het misbruik overleefd, zijn sterker geworden dan tevoren, hebben hun stem terug en zullen die ook laten horen.
“Dit probleem voor de kerk gaat niet meer vanzelf weg, zoals eerder in het recente verleden gebeurde!”
De kerkorganisatie moet zich op een persoonlijk niveau verdiepen, interesseren, voor wat de mensen overkomen is en kan, met volledig inzicht, hooguit in alle nederigheid vragen wat er voor de mensen gedaan kan worden om het aangedane leed goed te maken. In dit verband een systeem met een staffel van schade te hanteren is subjectief en doet, wederom, geen recht. Wie gaat bepalen dat een eenmalige anale penetratie minder erg of erger is als het leven onder de jarenlange dreiging voor mishandeling? Minder erg of erger voor wie? De gevolgen en dus de ernst van het misbruik zullen van het slachtoffer afhangen en dat zal de kerk onder ogen moeten zien!
Slecht begin, goed einde
Veel mensen hebben door wat hen in hun jeugd is overkomen, een slecht begin gemaakt.Hun jeugd is hen ontnomen, zij hebben geen normale seksuele en sociale ontwikkeling doorgemaakt, hebben problemen met school en autoriteit gekregen, hebben met verslavingen te maken gekregen, hebben problemen in hun relaties en professioneel opgelopen.Anders gezegd: zij hebben een slecht begin gemaakt!Hun mogelijkheden zijn niet tot ontplooiing gekomen en daaruit hebben zij weer fysieke of psychische schade opgelopen. Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk dit eindelijk in zou zien en daar naar zou handelen!
Pensioen
Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk aan de slachtoffers de mogelijkheid van een ‘goed einde’ zouden aanbieden. Een warme deken, een comfortabele, onbezorgde, oude dag…
Door de boven beschreven gevolgen van het misbruik hebben veel mensen geen goed geregeld pensioen, doordat zij hun studies niet afgemaakt of carrière afgebroken hebben. Door hen de mogelijkheid van vervroegde pensionering en een ruimhartig pensioen aan te beiden kunnen zij er ook meer zijn voor hun partners en nabestaanden, want ook zij hebben jarenlang veel moeten ontberen.
Deze regeling zou door een verzekering ingericht moeten worden, waarbij de katholieke kerk de premies voor rekening neemt.Veel mensen hebben totaal geen vertrouwen meer in de kerk en op deze wijze zal er geen directe afhankelijkheid ontstaan.
Ziektekostenverzekering
Veel mensen leiden als gevolg van het misbruik aan psychische en fysieke klachten. Door de reorganisatie van de gezondheidszorg in Nederland betekent dat, dat een steeds groter deel van het besteedbaar inkomen van hun gezinnen aan de gezondheidszorg besteed moet worden. Ook dit zal niet alleen de slachtoffers, maar ook partners en nabestaande n ten goed komen.
Door de premies voor een goede zorgverzekering over te nemen, zal de kerk bijdragen tot een verhoogde levenskwaliteit: een goed einde. In nederigheid aangeboden zal deze aanpak de katholieke begrippen als barmhartigheid, compassie en christelijkheid weer inhoud geven en het aanzien en geloofwaardigheid van de kerk verhogen.
Conclusie
Eigenlijk is het zó eenvoudig voor de rooms-katholieke kerk om tot genoegdoening te komen voor de slachtoffers van seksueel misbruik, dat ik me afvraag waarom zij dit niet eerder opgepakt hebben.Is dat arrogantie, wereldvreemdheid, machtswellust?De kerk hoeft alleen maar aan de mensen te vragen of zij mogen helpen; dat zij begrijpen dat er vreselijk leed aangedaan is en dat ze dat goed willen maken. Dan komt de kerk weer náást de mensen te staan en niet erboven en toont ze de principes die ze preekt te ‘beleven’.
Had de katholieke kerk dit gedaan toen het misbruik gepleegd werd, of op z’n laatst, toen de misbruikverhalen naar buiten begonnen te komen zo’n 30jaar geleden, dan had zij heden veel meer aanzien genoten dan alleen van een voortdurend afnemende geloofsgemeenschap, was met recht ‘een levende kerk’ geworden of geweest.
standpunt: wat een prachtshot van een prachtig wijfie dat kennelijk net zo hard genoot van waar zij in kan geloven als ik van haar !
zondag, mei 08, 2011
Derde zelfdoding priester in bisdom in jaar tijd; verontschuldigen is een fluitje van een cent, ontschuldigen kost jaren en een wekker.
DAMME -
zaterdag 07 mei 2011
Het lichaam van pastoor Piet Buysse werd donderdagavond door enkele agenten teruggevonden in het klooster van de Missionarissen van het Heilig Graf. De man verbleef pas sinds enkele dagen in het klooster in Asse. De twee paters die in het klooster verblijven, merkten donderdag dat de man verdwenen was. Ze schakelden de plaatselijke politie in, die meteen een speuractie op touw zette. Toen enkele agenten na een uur een kijkje op de zolder namen, vonden ze daar het lichaam van de priester terug.
Opgepakt na misviering
Buysse was al twaalf jaar lang hulppriester in Oostkerke, Hoeke en Lapscheure, drie kleine deelgemeenten van Damme. Daar kwam recent een einde aan nadat een twintiger uit de regio een klacht tegen hem had ingediend. De jongen stapte naar de Brugse bisschop Jozef De Kesel en vertelde hem dat hij enkele jaren geleden seksueel misbruikt was door Buysse. 'De man heeft de bisschop op de hoogte gebracht, en die heeft hem meteen uitgenodigd voor een gesprek', zegt Peter Rossel, woordvoerder van het bisdom. 'De bisschop heeft de man aangeraden naar het gerecht te stappen.
'Het parket pakte Buysse drie weken geleden op in Oostkerke, waar de priester woont. 'Ze zijn hem op woensdagochtend komen halen, nadat hij de mis in Lapscheure had geleid', vertelt zijn overbuur. 'Hij keerde net terug naar huis. Plots stopte er hier een hele resem auto's op de stoep - we dachten aan een overval. Het bleek een invasie van agenten te zijn.
'De priester werd urenlang ondervraagd door het gerecht. Pas 's avonds laat om 22 uur werd Buysse door de politie terug naar zijn pastorie gebracht. Hij probeerde meteen zijn buren gerust
te stellen: 'Jullie moeten er niets achter zoeken, hoor. Ik heb tijdens de verhoren alle beschuldigingen ontkend.'
Klacht niet verjaard
'De klacht die ingediend werd, was geloofwaardig. Bovendien waren de feiten nog niet verjaard', zegt het Brugse parket. Het gerecht wil niet kwijt wat de priester aan zijn ondervragers vertelde. 'Na het verhoor heeft de onderzoeksrechter beslist de man niet aan te houden. Wel achtte de onderzoeksrechter het nodig om de man een reeks voorwaarden op te leggen.' Zo moest hij zijn taken als priester stoppen. Buysse trok zich daarop terug bij de paters van zijn congregatie, in Asse.
Het Brugse parket sloot het onderzoek naar de klacht gisteren af, aangezien de verdachte dood is. 'Wij zullen daardoor als parket nooit uitsluitsel kunnen geven of de klacht gegrond was', aldus het parket. 'Waarom de man zichzelf van het leven beroofde, kunnen wij ook niet zeggen. Al lijkt het erop dat er een verband is met de klacht en de opgelegde maatregelen.' Buysse werd nooit eerder veroordeeld en er liepen geen andere klachten tegen hem.
Missionaris
Piet Buysse was jarenlang missionaris in Afrika. Pas in 1999 kwam hij terug naar ons land, om priester te worden in Damme. De afgelopen jaren werd hij hulppriester. 'Hij sukkelde met zijn zicht: hij was langzaam blind aan het worden', verklaart Johan Goemaere, deken van het decanaat Brugge Oost. De priester had een speciale computer om zijn preken op groot lettertype uit te schrijven. 'Daardoor werd hij steeds minder actief. Ik begrijp het niet: hij was een vriendelijke man die zich ten volle inzette. We hebben nooit problemen met hem gehad. Hij heeft mij nooit iets verteld over misbruik. Dit is opnieuw een mokerslag.'
Het lichaam van pastoor Piet Buysse werd donderdagavond door enkele agenten teruggevonden in het klooster van de Missionarissen van het Heilig Graf. De man verbleef pas sinds enkele dagen in het klooster in Asse. De twee paters die in het klooster verblijven, merkten donderdag dat de man verdwenen was. Ze schakelden de plaatselijke politie in, die meteen een speuractie op touw zette. Toen enkele agenten na een uur een kijkje op de zolder namen, vonden ze daar het lichaam van de priester terug.
Opgepakt na misviering
Buysse was al twaalf jaar lang hulppriester in Oostkerke, Hoeke en Lapscheure, drie kleine deelgemeenten van Damme. Daar kwam recent een einde aan nadat een twintiger uit de regio een klacht tegen hem had ingediend. De jongen stapte naar de Brugse bisschop Jozef De Kesel en vertelde hem dat hij enkele jaren geleden seksueel misbruikt was door Buysse. 'De man heeft de bisschop op de hoogte gebracht, en die heeft hem meteen uitgenodigd voor een gesprek', zegt Peter Rossel, woordvoerder van het bisdom. 'De bisschop heeft de man aangeraden naar het gerecht te stappen.
'Het parket pakte Buysse drie weken geleden op in Oostkerke, waar de priester woont. 'Ze zijn hem op woensdagochtend komen halen, nadat hij de mis in Lapscheure had geleid', vertelt zijn overbuur. 'Hij keerde net terug naar huis. Plots stopte er hier een hele resem auto's op de stoep - we dachten aan een overval. Het bleek een invasie van agenten te zijn.
'De priester werd urenlang ondervraagd door het gerecht. Pas 's avonds laat om 22 uur werd Buysse door de politie terug naar zijn pastorie gebracht. Hij probeerde meteen zijn buren gerust
te stellen: 'Jullie moeten er niets achter zoeken, hoor. Ik heb tijdens de verhoren alle beschuldigingen ontkend.'Klacht niet verjaard
'De klacht die ingediend werd, was geloofwaardig. Bovendien waren de feiten nog niet verjaard', zegt het Brugse parket. Het gerecht wil niet kwijt wat de priester aan zijn ondervragers vertelde. 'Na het verhoor heeft de onderzoeksrechter beslist de man niet aan te houden. Wel achtte de onderzoeksrechter het nodig om de man een reeks voorwaarden op te leggen.' Zo moest hij zijn taken als priester stoppen. Buysse trok zich daarop terug bij de paters van zijn congregatie, in Asse.
Het Brugse parket sloot het onderzoek naar de klacht gisteren af, aangezien de verdachte dood is. 'Wij zullen daardoor als parket nooit uitsluitsel kunnen geven of de klacht gegrond was', aldus het parket. 'Waarom de man zichzelf van het leven beroofde, kunnen wij ook niet zeggen. Al lijkt het erop dat er een verband is met de klacht en de opgelegde maatregelen.' Buysse werd nooit eerder veroordeeld en er liepen geen andere klachten tegen hem.
Missionaris
Piet Buysse was jarenlang missionaris in Afrika. Pas in 1999 kwam hij terug naar ons land, om priester te worden in Damme. De afgelopen jaren werd hij hulppriester. 'Hij sukkelde met zijn zicht: hij was langzaam blind aan het worden', verklaart Johan Goemaere, deken van het decanaat Brugge Oost. De priester had een speciale computer om zijn preken op groot lettertype uit te schrijven. 'Daardoor werd hij steeds minder actief. Ik begrijp het niet: hij was een vriendelijke man die zich ten volle inzette. We hebben nooit problemen met hem gehad. Hij heeft mij nooit iets verteld over misbruik. Dit is opnieuw een mokerslag.'
8 mei-verklaring Observatrix
uit de tekst" zondag 8 mei 2011
8 mei-verklaring Observatrix over rubriek Sentire cum Ecclesia
[...]
Wat mij tot heden niet heeft bereikt was een reactie van de bisschoppen. Dat was voorspelbaar en passend bij de wijze waarop ik de afgelopen 35 jaar ben behandeld. Vanaf hun hoge troon bepalen zij wie en wat wel en niet relevant is. Wat ik deed had zelfs een zodanig effect dat de plaatselijke bisschop mijn vader z.g. niet eens heeft gefeliciteerd toen hij na een levenlang afsloven voor de Kerk werd begiftigd met de hoge pauselijke ridderorde van sint Silvester terwijl het bisdom als dat bij anderen het geval is, zelfs persberichten uitgeeft. Daar heb ik verdriet van want ik weet hoe diep dat mijn vader heeft gegriefd, ook al zei hij zelf dat waardering geen betekenis heeft, wanneer je die alleen krijgt als je bereid bent als prijs daarvoor waarheid en recht te offeren.
[...]
Het trekken aan een dood paard is des te onverkwikkelijker als dat paard al enige tijd ligt te rotten. Het is een uiting van domheid en hoogmoed te pogen enige verbetering brengen in de Nederlandse kerkprovincie die”kuis verrot is’ en niet zelden tevens “onkuis verrot”.
[...]
Met vriendelijke groet,
in Christo,
Erica Schruer.
zaterdag, mei 07, 2011
die oostenrijkse hanggeraniums en blauwe luchten: uit neerlands hoge hoed
ANP archief
Voor een vrouw die niet meer kon stoppen met bibberen.
Ik hoop zo dat je met elke traan de gekte kunt vinden om gewoon door te gaan en ook jij de rest ook vindt. Succes meissie!
toegevoegd 12.30
waarop de inschrijving voor de weddenschap: bestaan er GGD inspectierapporten van het oude Amstelstad (of naar de rol van de gigakakkerlak in overbezet kruipdoorsluipdoorland) ? geopend kon worden.
Magdalene group getting 'run-around'
Irish Times
PATSY McGARRY, Religious Affairs Correspondent
Friday, May 6, 2011
The justice for Magdalenes (JFM) group has accused the Catholic Church of giving survivors of the Magdalene laundries the “classic run-around” and has claimed four letters it sent to Archbishop Diarmuid Martin of Dublin over the last 18 months have not been answered.
The group has again written to Dr Martin following an interview he gave on RTÉ Radio One’s Morning Ireland yesterday in which he said he was “sympathetic” to the Magdalene women’s case. The church had addressed such issues from the past and there was “no reason why we can’t address this one”, he said.
He added Cardinal Seán Brady, as president of the Irish Episcopal Conference, had met representatives of JFM.
In a letter sent to Archbishop Martin yesterday on behalf of JFM, Prof Jim Smith from Boston College said he was heartened by the radio interview.
He said he had also written to the four congregations involved in running the laundries – the Sisters of Mercy, Sisters of Charity, Good Shepherd Sisters, and Sisters of Our Lady of Charity – “all of who have a presence in the Dublin archdiocese”, when he had previously written to the archbishop.
“Finally, last June, I heard directly from the Good Shepherd Sisters and the Sisters of Our Lady of Charity and they informed me that they didn’t feel there was ‘anything to talk about’ and that they would not meet with JFM.”
Prof Smith pointed out he had also written to Cori (Conference of Religious of Ireland) “last July seeking a meeting, as suggested by Cardinal Brady. We heard back on October 1st, 2010, that Cori was not prepared to meet with us, referring us instead to the four religious congregations.”
“JFM very much feels that the Catholic Church in Ireland, and especially the four religious congregations, are engaged in giving JFM, with all due respect, a classic run-around . . . the church is pursuing a ‘deny ’til they die’ policy.”
He recalled how at the “Liturgy of Lament and Repentance” in Dublin’s Pro-Cathedral last February, Archbishop Martin had apologised and urged abuse survivors to continue to speak out.
Prof Smith continued: “JFM is doing precisely what you asked other survivors of institutional abuse to do – we are speaking out, seeking the truth.”
A spokeswoman for Archbishop Martin said last night Prof Smith had been in touch and would get a response “in due course”.
PATSY McGARRY, Religious Affairs Correspondent
Friday, May 6, 2011
The justice for Magdalenes (JFM) group has accused the Catholic Church of giving survivors of the Magdalene laundries the “classic run-around” and has claimed four letters it sent to Archbishop Diarmuid Martin of Dublin over the last 18 months have not been answered.
The group has again written to Dr Martin following an interview he gave on RTÉ Radio One’s Morning Ireland yesterday in which he said he was “sympathetic” to the Magdalene women’s case. The church had addressed such issues from the past and there was “no reason why we can’t address this one”, he said.
He added Cardinal Seán Brady, as president of the Irish Episcopal Conference, had met representatives of JFM.
In a letter sent to Archbishop Martin yesterday on behalf of JFM, Prof Jim Smith from Boston College said he was heartened by the radio interview.
He said he had also written to the four congregations involved in running the laundries – the Sisters of Mercy, Sisters of Charity, Good Shepherd Sisters, and Sisters of Our Lady of Charity – “all of who have a presence in the Dublin archdiocese”, when he had previously written to the archbishop.
“Finally, last June, I heard directly from the Good Shepherd Sisters and the Sisters of Our Lady of Charity and they informed me that they didn’t feel there was ‘anything to talk about’ and that they would not meet with JFM.”
Prof Smith pointed out he had also written to Cori (Conference of Religious of Ireland) “last July seeking a meeting, as suggested by Cardinal Brady. We heard back on October 1st, 2010, that Cori was not prepared to meet with us, referring us instead to the four religious congregations.”
“JFM very much feels that the Catholic Church in Ireland, and especially the four religious congregations, are engaged in giving JFM, with all due respect, a classic run-around . . . the church is pursuing a ‘deny ’til they die’ policy.”
He recalled how at the “Liturgy of Lament and Repentance” in Dublin’s Pro-Cathedral last February, Archbishop Martin had apologised and urged abuse survivors to continue to speak out.
Prof Smith continued: “JFM is doing precisely what you asked other survivors of institutional abuse to do – we are speaking out, seeking the truth.”
A spokeswoman for Archbishop Martin said last night Prof Smith had been in touch and would get a response “in due course”.
Department handed report on numbers sent to laundries
Irish Examiner
By Claire O’Sullivan
May 05, 2011
A report prepared by the HSE detailing how many young mothers were transferred from state-run mother-and-baby homes to unregulated Magdalene laundries has been handed over to the Department of Health.
Documentation obtained by the Justice for the Magdalenes (JFM) group from state archives show these women were routinely transferred to the religious orders without any prior agreement on when they would be released.
Many of these women spent large periods of their lives confined in the laundries working for nuns, without pay or pension.
However, the Department of Health has so far refused to reveal the numbers of women and children transferred into laundries in this way.
According to JFM, the Department of Local Government and Public Health Annual Report for 1932-33 states that women who had more than one child out of wedlock were described as “an intractable problem” by the state and described as “feeble minded”. It was these women that were directed to the nuns’ laundries.
“With regard to the more intractable problem presented by unmarried mothers of more than one child, the Sisters-in- Charge of the Magdalene Asylums in Dublin and elsewhere throughout the country are willing to co-operate with the local authorities by admitting them into their institutions,” the report states.
“Many of the women appear to be feeble-minded and need supervision and guardianship. The Magdalene Asylum offers the only special provision at present for this class.”
Young women who were regarded as developmentally challenged, flirtatious or promiscuous, and girls who had been abused were also put in the laundries.
It has also emerged over the past two years that capitation grants were also paid by the Department of Justice for women that were “on remand” or “probation” while health boards paid grants for “problem girls” that they perceived as needing protection.
However, in September 2009, the then Minister for Education Batt O’Keeffe, said these women were not entitled to redress from the state as the state “did not refer individuals nor was it complicit in referring individuals to Magdalene laundries”.
Since then, the Irish Human Rights Commission (IHRC) has found a raft of human rights abuses in the way the State dealt with these women.
In the Dáil last night, Health Minister James Reilly said he acquired the information in a report and he would consider it.
Meanwhile, the Department of Justice is considering the IHRC assessment of the Magdalene laundries and also a proposal for a reparations scheme submitted by JFM.
Sinn Féin, Fianna Fáil and the Socialist Party TDs yesterday demanded information from the government on how they intend providing redress to the survivors of Magdalene laundries.
By Claire O’Sullivan
May 05, 2011
A report prepared by the HSE detailing how many young mothers were transferred from state-run mother-and-baby homes to unregulated Magdalene laundries has been handed over to the Department of Health.
Documentation obtained by the Justice for the Magdalenes (JFM) group from state archives show these women were routinely transferred to the religious orders without any prior agreement on when they would be released.
Many of these women spent large periods of their lives confined in the laundries working for nuns, without pay or pension.
However, the Department of Health has so far refused to reveal the numbers of women and children transferred into laundries in this way.
According to JFM, the Department of Local Government and Public Health Annual Report for 1932-33 states that women who had more than one child out of wedlock were described as “an intractable problem” by the state and described as “feeble minded”. It was these women that were directed to the nuns’ laundries.
“With regard to the more intractable problem presented by unmarried mothers of more than one child, the Sisters-in- Charge of the Magdalene Asylums in Dublin and elsewhere throughout the country are willing to co-operate with the local authorities by admitting them into their institutions,” the report states.
“Many of the women appear to be feeble-minded and need supervision and guardianship. The Magdalene Asylum offers the only special provision at present for this class.”
Young women who were regarded as developmentally challenged, flirtatious or promiscuous, and girls who had been abused were also put in the laundries.
It has also emerged over the past two years that capitation grants were also paid by the Department of Justice for women that were “on remand” or “probation” while health boards paid grants for “problem girls” that they perceived as needing protection.
However, in September 2009, the then Minister for Education Batt O’Keeffe, said these women were not entitled to redress from the state as the state “did not refer individuals nor was it complicit in referring individuals to Magdalene laundries”.
Since then, the Irish Human Rights Commission (IHRC) has found a raft of human rights abuses in the way the State dealt with these women.
In the Dáil last night, Health Minister James Reilly said he acquired the information in a report and he would consider it.
Meanwhile, the Department of Justice is considering the IHRC assessment of the Magdalene laundries and also a proposal for a reparations scheme submitted by JFM.
Sinn Féin, Fianna Fáil and the Socialist Party TDs yesterday demanded information from the government on how they intend providing redress to the survivors of Magdalene laundries.
donderdag, mei 05, 2011
junglegirls; bevrijdingsdag
bron
Annie Cannon left Glencolumbcille as a 16 year old for the Missions in 1932. 70 years on, her brother, Willie, recalls the extraordinary life and times of the nun who died two years ago in Singapore, having made a huge difference there.
It’s all of seven decades since his sister, Annie, first left home. It’s a long, long time ago but Willie, who was aged just eighth, remembers it vividly.Yet, he could never have imagined the trials, tribulations and triumphs which were to lay ahead for the second daughter of Annie and John Cannon of Cloghan, Glencolumbcille.
She left these shores for Manchester initially and at her first convent, one of her many tasks involved an early rise in order to get the boilers going.
“She couldn’t afford a dowry and that was her way of paying. She was up regularly at five in the morning,” Willie explains.
She subsequently moved to Angiers in France where she joined the Good Shepherd Convent and she remained there until she was professed. She was then known as Mother Mary of Saint Columba.
Her next move took her to Ceylon in 1936 and after three years, she teamed up with two other nuns and headed to Singapore.
Within a short time of her arrival, World War Two broke out in 1939 and she was taken as a prisoner of war by the Japanese in the small island country of south east Asia.
“Eight or nine years went by and there never came a letter from her. Naturally, we thought she had been killed. But as soon as the war ended, we got a letter. I remember when the letter came into the house because the crying started. They were tears of joy, of course,” he recalls.
It was during one of the years of uncertainty about her wellbeing that Mother Mary of Saint Columba was making the headlines on the other side of the world.
She spent many years of hardship under the Japanese in the jungle after the outbreak of World War Two. She was one of 2,600 internees in a jungle camp and during that unforgettable period, 600 members of the camp died from starvation.In 1950, Mother Mary played a hugely significant role in the rescue of 13 year old , who was known the world over as “The Jungle Girl.”
Explains Willie: “a little girl who was separated from her parents in the jungle during the war and was cared for by a Muslim woman, who refused to return her to her parents. When the Muslims realised that they were going to lose their case, they made the young girl marry a Muslim man.”During what was a prolonged hearing, the Singapore authorities put the little girl in the charge of the Good Shepherd Sisters, with Mother Mary of Saint Columba as her special guardian. The court eventually ruled X be returned to her parents and this decision caused uproar among the Muslem community.
One newspaper described the riots as “dreadful” when the little girl went back .
“500 rioters went to burn down the Good Shepherd Convent and kill the nuns, but 300 armed police forced them back with machine guns, with the police protecting the convent day and night.”
Because of the part she played in the affair, Mother Mary of Saint Columba had to flee to Ceylon for a time. When the British returned to Singapore, the Community of the Good Shepherd Order resumed their works of mercy, with Mother Mary very much to the fore.
The rules of the Good Shepherd Order prevented her from ever re-entering her home, until the Vatican Council, under the direct of Pope John 23rd, did away with what were draconian regulations.
However in 1953 - 21 years after she left Glen - Mother May came back home for the first time. As Willie recalls, it was a truly memorable affair.“I was in England at the time as were all my brothers and sisters, although Rosie was in America. We met Annie in London and we had a family reunion. We met her off the plane after she flew in from Singapore and we all travelled home together.“When we came to Killybegs, there must have been around 200 people standing at the train station. All the neighbours and relations had turned up and it was a most memorable day. Unfortunately, my father had died in 1947.
”After a discussion with his brothers Colm, John and Paddy, the brothers were keen to mark the moment.“We took them up to Rodgers Hotel for a drink and a cup of tea,” he adds.
Despite the overwhelming joy at her homecoming, it was tinged by some degree of sadness, as Willie remembers.“At that time she wasn’t allowed to come up home. So I hired a car from Kennedy’s in Dunkineely, Barney McIntyre of Malinbeg took me up as far as Dunkineely for the car. My sister had to go to stay with Bishop McGinley during the holiday in a big two-storey house, the building that is now used by the Killybegs’ Fishermen’s Organisation.
She wasn’t allowed to sleep at home or to come into her own home,” he recalls.Sister Mary of Saint Columba’s visit lasted three months, and although Willie was only home for a fortnight, he took his mother to Killybegs every morning while he was in Glen.
“There was no sense to the rule which didn’t allow her into her own home. I remember my mother and two old aunts were with us in the car when I turned to Annie and said” “Do you know what you are going to do now, go up and see your old home.” She wouldn’t hear tell of it. She eventually came but would not go into the house.“Then I got on the soft side of her and got her to walk into the house, and down to the room, into the kitchen and down to the other room. She walked out to the street again and broke down in tears. After that I drove her back to Bishop McGinley’s.”She went back to Singapore at the end of the summer, and returned every four years to visit thereafter.
After Pope John 23rd was elected head of the Catholic Church, the laws about re-entering her home were relaxed and she enjoyed her trips back to Ireland much more thereafter.
She was responsible for establishing a Good Shepherd Convent in Singapore which took young prostitute girls as young as 10 off the streets and provided them with education and accommodation. Many of the intake went on to become nuns themselves.
Mother Mary of Saint Columba died in Singapore on March 17th, 2000, aged 84. After her Requiem Mass in Singapore, her remains were cremated.“She had been in the best of health until about a year before she died.
She developed Alzhiemer’s in 1999,” says Willie.“I used to ring her every Christmas Day, but she used to write often and I would reply. She would have got a letter from some member of the family every month.”Willie Cannon is proud to have had a sister who made such an impression in her life time. And prouder still to recount the exploits of a great Donegal woman who, it seems, could have been too easily forgotten.
Courtesy of the Donegal DemocratJuly 2002
by Ciaran O’Donnell
The war years passed. Che Aminah loved the girl, gave her the Moslem name Nadra, moved with her to a jungle village north of Singapore. After VJ, the A H's were repatriated to Holland. >
The H's brought suit in the British colonial courts. Countrymen back in Holland contributed funds to rescue the "jungle girl." While lawyers argued, X was married to a young (22) Moslem schoolmaster, Inche Mansur Abadi; since she had passed the age of puberty, the marriage was proper under Moslem law.
Early this month, the Singapore Supreme Court ruled that X, Dutch by nationality and Roman Catholic by baptism, should be returned to her parents. By British law, she was under the age of consent and therefore her marriage to Mansur was annulled. The girl bride wept over the verdict. "I am a Moslem," she wailed. "I don't want to go to Christian parents." She turned to Che Aminah. "Mother, what can I do?" The Malay woman fainted.
Screams of "Nadra!"
A fanatic mob, 5,000 strong, ranged the streets, shouting "Nadra!" and "Allah!", stoning and cudgeling Europeans and Eurasians, overturning automobiles, driving whites into terrified hiding. Singapore's Malay police seemed to have no heart to restrain their coreligionists. British and Gurkha troops, with bayonets and riot shields, barred the mob from a march on the Convent of the Good Shepherd, four miles outside the city, where X and mama H waited for a plane to Holland.
After three days, Singapore came under control again. Scores of demonstrators were in jail, and seething Moslem leaders vowed to carry on the legal fight for X's return to her husband. The Singapore "Nadra Fund" collected $3,000 to keep it going.
(ik blijf natuurlijk hopen op een goede foto van de pop die er onder dat feesthoedje in die wagen zit. Mocht iemand nog 's ooit een orgineel tegen komen, overweeg dan vooral of je die niet wilt schenken aan de Nederlandse kloosterarchieven, maar maak duidelijk dat ie niet onder de missiearchieven thuis hoort, waarschijnlijk van de markt in Nunspeet komt. Dat hardplastic lijf hadden ze in de missie hopelijk niet)
Niet mekkeren, geef een geit en sta eens stil bij wat je met je zaad kunt doen
Niet mekkeren, geef een geit! De geit wordt op de plaatselijke markt gekocht, zodat iedereen profi teert. Is er een bè-èh-tere investering?
 |
| KLIK |
Sommige Belgen vragen eenvoudig om gezoend te worden!
Want er zijn mensen met wie je een beschuitje wilt eten en anderen met wie je niet aan te slepen hoeveelheden (geiten)yoghurt met avocado en mango of meloenijs wilt verslinden.
Guilty! The boy of St Vincent said. "Guilty, your honour," Lahey said.
4th May 2011
A Roman Catholic bishop has been found guilty of importing child pornography in a case that has sent shockwaves through Canada and the Church.
Bishop Raymond Lahey was stopped at Ottawa Airport after border guards found 588 images and dozens of videos of naked boys as young as eight on his computer and phone.
He was also carrying a bag of personal sex toys. He was found guilty on the charge today.
...
...
Twenty years ago, Earle and his brother Shane Earle testified at Newfoundland and Labrador’s Hughes inquiry into the Mount Cashel orphanage, where they suffered abuse as children.
Shane Earle says he told police back then that Lahey befriended him when Lahey was a priest in Mount Pearl, but the friendship ended when Earle and another boy found pornographic videos and photos in Lahey’s home.
Billy and Shane Earle said the news that Lahey is facing child pornography charges now has turned their minds back to that horrible time and that they’ve been talking and reliving their experiences with Lahey.
In an email sent to his brother Billy, Shane Earle says he told police 20 years ago the pornography he saw at Lahey’s home was child pornography.
“During the investigation in 1989 I did reveal to police that during a visit to Father Raymond Lahey’s house in Mount Pearl, I found catalogues of child pornography addressed to Ray Lahey. The pictures were of teen boys sexually aroused,” wrote Shane Earle, in an email that Billy Earle showed to CBC News.
Possession of child pornography only became a crime in the 1990s.
Shane Earle’s allegations to a St. John’s newspaper in the 1980s launched the investigation into what happened at Mount Cashel.
A Roman Catholic bishop has been found guilty of importing child pornography in a case that has sent shockwaves through Canada and the Church.
Bishop Raymond Lahey was stopped at Ottawa Airport after border guards found 588 images and dozens of videos of naked boys as young as eight on his computer and phone.
He was also carrying a bag of personal sex toys. He was found guilty on the charge today.
...
...
Twenty years ago, Earle and his brother Shane Earle testified at Newfoundland and Labrador’s Hughes inquiry into the Mount Cashel orphanage, where they suffered abuse as children.
Shane Earle says he told police back then that Lahey befriended him when Lahey was a priest in Mount Pearl, but the friendship ended when Earle and another boy found pornographic videos and photos in Lahey’s home.
Billy and Shane Earle said the news that Lahey is facing child pornography charges now has turned their minds back to that horrible time and that they’ve been talking and reliving their experiences with Lahey.
In an email sent to his brother Billy, Shane Earle says he told police 20 years ago the pornography he saw at Lahey’s home was child pornography.
“During the investigation in 1989 I did reveal to police that during a visit to Father Raymond Lahey’s house in Mount Pearl, I found catalogues of child pornography addressed to Ray Lahey. The pictures were of teen boys sexually aroused,” wrote Shane Earle, in an email that Billy Earle showed to CBC News.
Possession of child pornography only became a crime in the 1990s.
Shane Earle’s allegations to a St. John’s newspaper in the 1980s launched the investigation into what happened at Mount Cashel.
woensdag, mei 04, 2011
Zwijgen? Mars van de levende zintuigen
Kinderen van foute ouders.
't is de trap van Bosbeek. Mijn Bosbeek, het Bosbeek naast de Hertenkamp, het Bosbeek van dat grappige zwaaiende mannetje met z'n petje, De Voorzienigheids Bosbeek. Het Bosbeek met haar prachtige trap dat de trap werd van dat fragiele wijfie, wat het Bosbeek van Starreburg werd, was het omdat de Nachtwacht in Steenwijkerwold op z'n bunker lag te wachten ? het Bosbeek met de verhalen waarvoor je blijkbaar op je kop moet staan wat ik verdom.
Het Bosbeek van de kinderen van foute ouders.
Allemaal generaties kinderen van foute ouders en een zooitje schilderijen plus.
Ze zijn niet van mij dus zo moeilijk was noch is het verdommen op mijn kop te gaan staan bepaald niet, handen tekort met dat wat wel van mij was is ruim voldoende om te voorzien in welke behoefte tot op je kopstaan dan ook. Waardoor ik nu eindelijk weer kan weten dat ooit mijn broer en ik, minstens een kwartier lang, ook, verbaasde, bezitters van zo'n rijksmuseumschilderij waren, dat wil zeggen mijn grote broer maar familiebezit is familiebezit bij een dergelijke grote broer, eerlijk gevonden in het gras er tegenover, spannend op een rolletje de koker en verpakkingspapier er nog omheen, geen idee wat we ermee moesten dus hebben we het maar zenuwachtig als mozes in zijn mandje weer terug gelegd half verstopt in het riet, hopend dat niemand ons zou hebben gezien. Dat wil zeggen mijn grote broer; er zitten grenzen aan familiebezit in geval van meerdere grote broers en mijn vader.
En bij het bezoek aan Leatitia kon ik die vraag niet anders dan met dat gevoel van minachtende kind-triomf "is die echt?" over een Toorop niet binnen houden; er had er thuis ook zo een gehangen, en reken maar dat die heel echt was geweest, een griezel, naast of boven de spiegel in de gang waarin de hoeden en mijn strik voor de kerkgang werd gecontroleerd. De hoeden waren leuk, bijna net zo mooi als mijn strikken, de kerk - behalve de engelen en de pastoor - leuk en aan de Toorops heb ik me inmiddels redelijk gewend maar ben ik zo benieuwd hoe dat plaatje in vredesnaam bij ons in die gang terecht kwam.
Het Bosbeek waar ik een plaatje van zorgen mee naar toe nam en dank U wel wist , dat Bosbeek waar kinderen van foute ouders vroegen te zwijgen opdat de leugen van foute ouders in stand gehouden kon worden.
De drie vrouwen rolden de afgelopen Kerst in mijn schoot.
Kinderen van foute ouders.
Niet gezocht dus niet gevonden, ze rolden in mijn schoot omdat je wel stekeblind moest zijn om het niet te zien.
Drie verschrikkelijke moorden.
Drie vrouwen die Westerbork, laat staan de andere kampen, niet eens haalden.
Het Befehl ist Befehl was niet eens nodig.
Rebecca, Mietje en in het huis, de tuin en de keuken heette Henrietta mischien wel gewoon Jetje.
Na bijna 69 jaar de op hen gepleegde moorden op monumenten gedachtenisplaten boeken nog steeds onbekend.
3 joodse vrouwen, een moeder en haar twee dochters, die veiligheid zochten, 3 roofmoorden die gezamelijk niet meer dan 300 gulden opbracht. Zelfs de meubels en de rest van de inboedel uit hun huis dat met een toestemmingsbriefje en de sleutel compleet werd leeggehaald werden alleen maar opgeslagen.
Een bange vrouw vraagt om hulp op haar werk, een schuilplaats en krijgt een aanbod.
De eerste nacht dat zij ondergebracht worden wordt het leeghalen van het huis geregeld, de tweede nacht worden zij onderweg naar wat zij denken dat een schuilplaats is onderweg afgeslacht, in de juridische verslagen de recontructies wel en niet beaamd en veroordelingen.
Bestraften met naam en toenaam, 3 afgeslachte vrouwen die verdwenen tot ze in mijn schoot rolden.
Moorden moet je melden opdat zelfdoding niet zomaar aangenomen wordt, maar de man wiens werk het is had een grote bek, onwelkomen, zelfs dood sorteer je mensen blijkbaar nog uit, en een archivaris noch ik weten wat we er mee moeten, Wiens privé? Is genocide privé?
De archivaris heeft het ook niet eerder bij de hand gehad maar kan zich beroepen op het werk van iemand anders, verkeerde registratie, correct brongebruik. Is het tijds gemakszucht van de overdaad die 3 moorden laat verdwijnen?
Ik heb alleen maar 2 uitspraken die niet loslaten en het gebrek aan geen stront in mijn ogen.
Wie veroordeelt wie?
Werden zij vermoord door nazis? Of door de acceptatie van de leugen?
69 jaar na datum liegen we nog steeds.
Omdat daders kinderen van foute ouders kunnen hebben.
Het beamen van Elie Wiesels uitspraak: het tegenovergestelde van liefde is niet haat maar onverschilligheid - is ook de keuze voor de genocide. Op kinderen van foute ouders.
Zoals die mijn prachtige trap van Bosbeek de trap werd van generaties kinderen van foute ouders.
In de Joodse religie is het van belang dat het lichaam na de dood begraven wordt, en dat het graf ongeschonden blijft. (klik)
De drie vrouwen hebben een graf.
Beladen, betwist, bewaard klik
Het Jizkor? Kan dat na 69 jaar niet alleen maar een Godsvervloeking zijn?
Wiesels keuze is ook het zwijgen in de mars van de levenden, omdat de Kaddisj er niet is voor de doden maar de troost van de hoop voor de levenden op zintuigen die keuzes laat maken die de vraag over foute ouders en kinderen kan omdraaien.
Pausen, kardinalen, bisschoppen, priesters, nonnen en sekteleiders worden binnen de RRK geacht géén kinderen te hebben. Daar werden en worden zij geacht vrijwillig afstand van te doen.
't is de trap van Bosbeek. Mijn Bosbeek, het Bosbeek naast de Hertenkamp, het Bosbeek van dat grappige zwaaiende mannetje met z'n petje, De Voorzienigheids Bosbeek. Het Bosbeek met haar prachtige trap dat de trap werd van dat fragiele wijfie, wat het Bosbeek van Starreburg werd, was het omdat de Nachtwacht in Steenwijkerwold op z'n bunker lag te wachten ? het Bosbeek met de verhalen waarvoor je blijkbaar op je kop moet staan wat ik verdom.
Het Bosbeek van de kinderen van foute ouders.
Allemaal generaties kinderen van foute ouders en een zooitje schilderijen plus.
Ze zijn niet van mij dus zo moeilijk was noch is het verdommen op mijn kop te gaan staan bepaald niet, handen tekort met dat wat wel van mij was is ruim voldoende om te voorzien in welke behoefte tot op je kopstaan dan ook. Waardoor ik nu eindelijk weer kan weten dat ooit mijn broer en ik, minstens een kwartier lang, ook, verbaasde, bezitters van zo'n rijksmuseumschilderij waren, dat wil zeggen mijn grote broer maar familiebezit is familiebezit bij een dergelijke grote broer, eerlijk gevonden in het gras er tegenover, spannend op een rolletje de koker en verpakkingspapier er nog omheen, geen idee wat we ermee moesten dus hebben we het maar zenuwachtig als mozes in zijn mandje weer terug gelegd half verstopt in het riet, hopend dat niemand ons zou hebben gezien. Dat wil zeggen mijn grote broer; er zitten grenzen aan familiebezit in geval van meerdere grote broers en mijn vader.
En bij het bezoek aan Leatitia kon ik die vraag niet anders dan met dat gevoel van minachtende kind-triomf "is die echt?" over een Toorop niet binnen houden; er had er thuis ook zo een gehangen, en reken maar dat die heel echt was geweest, een griezel, naast of boven de spiegel in de gang waarin de hoeden en mijn strik voor de kerkgang werd gecontroleerd. De hoeden waren leuk, bijna net zo mooi als mijn strikken, de kerk - behalve de engelen en de pastoor - leuk en aan de Toorops heb ik me inmiddels redelijk gewend maar ben ik zo benieuwd hoe dat plaatje in vredesnaam bij ons in die gang terecht kwam.
Het Bosbeek waar ik een plaatje van zorgen mee naar toe nam en dank U wel wist , dat Bosbeek waar kinderen van foute ouders vroegen te zwijgen opdat de leugen van foute ouders in stand gehouden kon worden.
De drie vrouwen rolden de afgelopen Kerst in mijn schoot.
Kinderen van foute ouders.
Niet gezocht dus niet gevonden, ze rolden in mijn schoot omdat je wel stekeblind moest zijn om het niet te zien.
Drie verschrikkelijke moorden.
Drie vrouwen die Westerbork, laat staan de andere kampen, niet eens haalden.
Het Befehl ist Befehl was niet eens nodig.
Rebecca, Mietje en in het huis, de tuin en de keuken heette Henrietta mischien wel gewoon Jetje.
Na bijna 69 jaar de op hen gepleegde moorden op monumenten gedachtenisplaten boeken nog steeds onbekend.
3 joodse vrouwen, een moeder en haar twee dochters, die veiligheid zochten, 3 roofmoorden die gezamelijk niet meer dan 300 gulden opbracht. Zelfs de meubels en de rest van de inboedel uit hun huis dat met een toestemmingsbriefje en de sleutel compleet werd leeggehaald werden alleen maar opgeslagen.
Een bange vrouw vraagt om hulp op haar werk, een schuilplaats en krijgt een aanbod.
De eerste nacht dat zij ondergebracht worden wordt het leeghalen van het huis geregeld, de tweede nacht worden zij onderweg naar wat zij denken dat een schuilplaats is onderweg afgeslacht, in de juridische verslagen de recontructies wel en niet beaamd en veroordelingen.
Bestraften met naam en toenaam, 3 afgeslachte vrouwen die verdwenen tot ze in mijn schoot rolden.
Moorden moet je melden opdat zelfdoding niet zomaar aangenomen wordt, maar de man wiens werk het is had een grote bek, onwelkomen, zelfs dood sorteer je mensen blijkbaar nog uit, en een archivaris noch ik weten wat we er mee moeten, Wiens privé? Is genocide privé?
De archivaris heeft het ook niet eerder bij de hand gehad maar kan zich beroepen op het werk van iemand anders, verkeerde registratie, correct brongebruik. Is het tijds gemakszucht van de overdaad die 3 moorden laat verdwijnen?
Ik heb alleen maar 2 uitspraken die niet loslaten en het gebrek aan geen stront in mijn ogen.
Wie veroordeelt wie?
Werden zij vermoord door nazis? Of door de acceptatie van de leugen?
69 jaar na datum liegen we nog steeds.
Omdat daders kinderen van foute ouders kunnen hebben.
Het beamen van Elie Wiesels uitspraak: het tegenovergestelde van liefde is niet haat maar onverschilligheid - is ook de keuze voor de genocide. Op kinderen van foute ouders.
Zoals die mijn prachtige trap van Bosbeek de trap werd van generaties kinderen van foute ouders.
In de Joodse religie is het van belang dat het lichaam na de dood begraven wordt, en dat het graf ongeschonden blijft. (klik)
De drie vrouwen hebben een graf.
Beladen, betwist, bewaard klik
Het Jizkor? Kan dat na 69 jaar niet alleen maar een Godsvervloeking zijn?
Wiesels keuze is ook het zwijgen in de mars van de levenden, omdat de Kaddisj er niet is voor de doden maar de troost van de hoop voor de levenden op zintuigen die keuzes laat maken die de vraag over foute ouders en kinderen kan omdraaien.
Pausen, kardinalen, bisschoppen, priesters, nonnen en sekteleiders worden binnen de RRK geacht géén kinderen te hebben. Daar werden en worden zij geacht vrijwillig afstand van te doen.
dinsdag, mei 03, 2011
Internationale conferentie rond kindertheologie.
3 mei 2011
RKnieuws.net
In Kampen is een internationale conferentie rond kindertheologie gehouden. Dat meldt thomas. Experten uit verschillende Europese landen (Nederland, Groot-Brittannië, Noorwegen, Duitsland, België, Slowakije, Polen en Oostenrijk) dachten na over wat kindertheologie is. Gedurende deze driedaagse stond de vraag centraal hoe een krachtige leeromgeving eruit ziet waarin men kan theologiseren met kinderen en het religieus leren van kinderen kan aanwakkeren.
...
De Blaauwe Ammeeretia en de gele Kornoelje.
RKnieuws.net
In Kampen is een internationale conferentie rond kindertheologie gehouden. Dat meldt thomas. Experten uit verschillende Europese landen (Nederland, Groot-Brittannië, Noorwegen, Duitsland, België, Slowakije, Polen en Oostenrijk) dachten na over wat kindertheologie is. Gedurende deze driedaagse stond de vraag centraal hoe een krachtige leeromgeving eruit ziet waarin men kan theologiseren met kinderen en het religieus leren van kinderen kan aanwakkeren.
...
De Blaauwe Ammeeretia en de gele Kornoelje.
Dear Cabinet: Magdalene survivors need justice now
The Irish Times:
2nd May 2011
OPEN LETTER: The Cabinet is to discuss the legacy of the Magdalene laundries. It is time for an official apology for the abuse meted out there
DEAR MEMBERS of the Cabinet,
On behalf of the Justice for Magdalenes advocacy group, we are writing to solicit your support for survivors of Ireland’s Magdalene laundries. The Cabinet, we understand, is expected to take up this matter.
Almost six months ago, the Irish Human Rights Commission published its assessment of our application for an inquiry, in which we documented human rights violations in the laundry institutions. The assessment recommended that the State “establish a statutory mechanism to investigate the matters advanced by Justice for Magdalenes, and, in appropriate cases, to grant redress where warranted”.
The assessment details the State’s historical failure to adequately protect women and girls from abusive conditions, specifically from wrongful and unlawful detention, inhuman and degrading treatment, and forced labour and servitude. It also recognises the importance of restorative justice for aging and elderly women.
On November 11th, 2010, the then Taoiseach Brian Cowen referred the commission’s assessment for review by the attorney general. On March 23rd, 2011, Minister for Justice Alan Shatter announced he was considering “a draft submission for the Government” on the matter. The Cabinet will now decide what happens. We ask you to consider the following.
No representative of Irish society has apologised to these institutional abuse survivors. The laundries were not included in the Residential Institutional Redress Act, 2002. These women were excluded from the Residential Institutions Redress Board. They are the nation’s disappeared, abandoned and shunned in the present as in the past.
For almost two years, Justice for Magdalenes worked with various government departments in advocating for survivors’ needs. In September 2009, the then minister for education, Batt O’Keeffe, rejected our group’s initial proposal for a distinct redress scheme. He asserted that the State “did not refer individuals, nor was it complicit in referring individuals to the laundries”. The previous government argued that the laundries were privately owned and operated and so did not come within the responsibility of the State.
Justice for Magdalenes rejects this position. It is now a matter of public record that the courts entered into arrangements whereby women given a suspended sentence were sent to a Magdalene laundry rather than prison. Likewise, members of the judiciary placed women “on probation” and “on remand” at these same institutions.
The department of education knew in 1970 that there were at least “70 girls between the age of 13 and 19 years confined in this way who should properly be dealt with under the reformatory schools system”. Meanwhile, the department of health was paying a capitation grant for young “problem” girls sent to these convent institutions in the 1980s. As late as 1982, the department of defence met the religious congregations to discuss the insertion of a “fair wage clause” in laundry contracts, contracts that were issued without such a clause since at least 1941.
At no time did the State license, regulate or inspect the Magdalene laundries, which always operated on a for-profit basis. Consequently, survivors do not receive a pension for their compulsory yet unpaid work in harsh conditions. After 1953 there was a statutory obligation governing employers’ withholding of pension contributions. The nuns made no contributions for the workers in the laundries. The State did not enforce the law.
The women do not receive healthcare or education to assist them in overcoming the physical and psychological effects of abuse and exploitation suffered in the laundries. Compounding their trauma, many of the women continue to feel a deep sense of stigma and shame.
They experience the Government’s unwillingness to take meaningful political action as the pursuit of the policy “deny ’til they die”.
Justice for Magdalenes submitted a revised Restorative Justice and Reparations Scheme to Alan Shatter on March 29th. This reflects the group’s ongoing dialogue and consultation with individual survivors in Ireland, the US and the UK.
In addition to an apology, the women are seeking a lump sum compensation scheme, a statutory pension reflecting their years of work in the laundry institutions, and complete access to their records. They are not interested in an extension of the current redress scheme, which would involve a stressful adversarial legal process incompatible with their age and vulnerable position in life.
Justice for Magdalenes is also seeking support for its campaign in the international human rights arena. We recently made a formal submission to the United Nations Committee Against Torture, which, on May 23rd and 24th, is due to examine Ireland for the first time on the extent to which it is meeting its human rights obligations.
Justice for Magdalenes’s submission draws attention to the continuing degrading treatment suffered by the women, and to Ireland’s legal duties to promptly and impartially investigate allegations of torture or cruel, inhuman or degrading treatment, and to ensure redress for the victims of such treatment.
Justice for Magdalenes asks for the State’s assistance in bringing the church and the religious orders to the table. We continue to reach out to the four religious congregations that operated the laundries, and to members of the Irish hierarchy. The orders refuse to meet with us; they do not answer our correspondence. We did meet Cardinal Seán Brady in June 2010, and he characterised Justice for Magdalenes’s presentation as “fair and balanced”. Moreover, he recommended that we approach Cori, the Conference of Religious of Ireland, as a way to facilitate dialogue with the congregations. However, Cori refused our request for a meeting, on October 1st, 2010.
The State and Catholic Church both need to acknowledge that the women who spent time in the nation’s Magdalene laundries are survivors of institutional abuse, that they were not at fault, but instead had a grave injustice perpetrated upon them. An apology is a significant signal that the Republic of Ireland is prepared to right past injustices.
Your decision on these matters will have real and meaningful consequences. We urge you to lead us all as citizens on the path towards fairness and equality, and to right a historical wrong that remains otherwise a dishonour to the nation.
Sincerely,
James Smith, associate professor, English & Irish studies, Boston College;
Mari Steed, director, Justice For Magdalene co-ordinating committee;
Claire McGettrick, Angela Murphy and Judy Campbell, Justice For Magdalene committees;
Katherine O’Donnell, women’s studies, School of Social Justice, UCD;
Maeve O’Rourke, Harvard Law School 2010 global human rights Fellow;
Cllr Sally Mulready, chairwoman, Irish Women Survivors Network, London;
Mary McAuliffe, women’s studies, School of Social Justice, UCD;
Sandra McAvoy, women’s studies, UCC;
Paddy Doyle, author of The God Squad ;
Tom Kitt, former co-chairman of Oireachtas ad-hoc committee/Magdalene laundries;
Michael Kennedy, former co-chairman of Oireachtas ad-hoc committee/Magdalene laundries.
2nd May 2011
OPEN LETTER: The Cabinet is to discuss the legacy of the Magdalene laundries. It is time for an official apology for the abuse meted out thereDEAR MEMBERS of the Cabinet,
On behalf of the Justice for Magdalenes advocacy group, we are writing to solicit your support for survivors of Ireland’s Magdalene laundries. The Cabinet, we understand, is expected to take up this matter.
Almost six months ago, the Irish Human Rights Commission published its assessment of our application for an inquiry, in which we documented human rights violations in the laundry institutions. The assessment recommended that the State “establish a statutory mechanism to investigate the matters advanced by Justice for Magdalenes, and, in appropriate cases, to grant redress where warranted”.
The assessment details the State’s historical failure to adequately protect women and girls from abusive conditions, specifically from wrongful and unlawful detention, inhuman and degrading treatment, and forced labour and servitude. It also recognises the importance of restorative justice for aging and elderly women.
On November 11th, 2010, the then Taoiseach Brian Cowen referred the commission’s assessment for review by the attorney general. On March 23rd, 2011, Minister for Justice Alan Shatter announced he was considering “a draft submission for the Government” on the matter. The Cabinet will now decide what happens. We ask you to consider the following.
No representative of Irish society has apologised to these institutional abuse survivors. The laundries were not included in the Residential Institutional Redress Act, 2002. These women were excluded from the Residential Institutions Redress Board. They are the nation’s disappeared, abandoned and shunned in the present as in the past.
For almost two years, Justice for Magdalenes worked with various government departments in advocating for survivors’ needs. In September 2009, the then minister for education, Batt O’Keeffe, rejected our group’s initial proposal for a distinct redress scheme. He asserted that the State “did not refer individuals, nor was it complicit in referring individuals to the laundries”. The previous government argued that the laundries were privately owned and operated and so did not come within the responsibility of the State.
Justice for Magdalenes rejects this position. It is now a matter of public record that the courts entered into arrangements whereby women given a suspended sentence were sent to a Magdalene laundry rather than prison. Likewise, members of the judiciary placed women “on probation” and “on remand” at these same institutions.
The department of education knew in 1970 that there were at least “70 girls between the age of 13 and 19 years confined in this way who should properly be dealt with under the reformatory schools system”. Meanwhile, the department of health was paying a capitation grant for young “problem” girls sent to these convent institutions in the 1980s. As late as 1982, the department of defence met the religious congregations to discuss the insertion of a “fair wage clause” in laundry contracts, contracts that were issued without such a clause since at least 1941.
At no time did the State license, regulate or inspect the Magdalene laundries, which always operated on a for-profit basis. Consequently, survivors do not receive a pension for their compulsory yet unpaid work in harsh conditions. After 1953 there was a statutory obligation governing employers’ withholding of pension contributions. The nuns made no contributions for the workers in the laundries. The State did not enforce the law.
The women do not receive healthcare or education to assist them in overcoming the physical and psychological effects of abuse and exploitation suffered in the laundries. Compounding their trauma, many of the women continue to feel a deep sense of stigma and shame.
They experience the Government’s unwillingness to take meaningful political action as the pursuit of the policy “deny ’til they die”.
Justice for Magdalenes submitted a revised Restorative Justice and Reparations Scheme to Alan Shatter on March 29th. This reflects the group’s ongoing dialogue and consultation with individual survivors in Ireland, the US and the UK.
In addition to an apology, the women are seeking a lump sum compensation scheme, a statutory pension reflecting their years of work in the laundry institutions, and complete access to their records. They are not interested in an extension of the current redress scheme, which would involve a stressful adversarial legal process incompatible with their age and vulnerable position in life.
Justice for Magdalenes is also seeking support for its campaign in the international human rights arena. We recently made a formal submission to the United Nations Committee Against Torture, which, on May 23rd and 24th, is due to examine Ireland for the first time on the extent to which it is meeting its human rights obligations.
Justice for Magdalenes’s submission draws attention to the continuing degrading treatment suffered by the women, and to Ireland’s legal duties to promptly and impartially investigate allegations of torture or cruel, inhuman or degrading treatment, and to ensure redress for the victims of such treatment.
Justice for Magdalenes asks for the State’s assistance in bringing the church and the religious orders to the table. We continue to reach out to the four religious congregations that operated the laundries, and to members of the Irish hierarchy. The orders refuse to meet with us; they do not answer our correspondence. We did meet Cardinal Seán Brady in June 2010, and he characterised Justice for Magdalenes’s presentation as “fair and balanced”. Moreover, he recommended that we approach Cori, the Conference of Religious of Ireland, as a way to facilitate dialogue with the congregations. However, Cori refused our request for a meeting, on October 1st, 2010.
The State and Catholic Church both need to acknowledge that the women who spent time in the nation’s Magdalene laundries are survivors of institutional abuse, that they were not at fault, but instead had a grave injustice perpetrated upon them. An apology is a significant signal that the Republic of Ireland is prepared to right past injustices.
Your decision on these matters will have real and meaningful consequences. We urge you to lead us all as citizens on the path towards fairness and equality, and to right a historical wrong that remains otherwise a dishonour to the nation.
Sincerely,
James Smith, associate professor, English & Irish studies, Boston College;
Mari Steed, director, Justice For Magdalene co-ordinating committee;
Claire McGettrick, Angela Murphy and Judy Campbell, Justice For Magdalene committees;
Katherine O’Donnell, women’s studies, School of Social Justice, UCD;
Maeve O’Rourke, Harvard Law School 2010 global human rights Fellow;
Cllr Sally Mulready, chairwoman, Irish Women Survivors Network, London;
Mary McAuliffe, women’s studies, School of Social Justice, UCD;
Sandra McAvoy, women’s studies, UCC;
Paddy Doyle, author of The God Squad ;
Tom Kitt, former co-chairman of Oireachtas ad-hoc committee/Magdalene laundries;
Michael Kennedy, former co-chairman of Oireachtas ad-hoc committee/Magdalene laundries.
Irish Examiner
This appeared in the printed version of Monday, May 02, 2011
Bron: The God squad
Justice for Magdalenes (JFM), the advocacy group calling for a redress system for survivors of Magdalene laundries, has stepped up its campaign as the Justice Minister makes a decision on the issue in the coming weeks.
Justice Minister Alan Shatter and Disability and Equality Minister Kathleen Lynch, who is a long-time supporter of JFM, are set to discuss the issue this week.
Almost six months ago, the Irish Human Rights Commission (IHRC) recommended that the state “establish a statutory mechanism to investigate the matters… and in appropriate cases to grant redress where warranted”.
Former Taoiseach Brian Cowen referred the IHRC assessment to the Attorney General for review last November and in March, Mr Shatter announced he was considering “a draft submission for the Government” on the matter.
This weekend, letters were sent to all senior and junior ministers by JFM seeking support for a redress scheme, though Ireland’s economic situation may hamper this.
In its letter to the minister, the group asked for the state’s assistance in bringing the Church and religious orders to the table.
“We continue to reach out to the four religious congregations that operated the laundries, and to members of the Irish hierarchy. The orders refuse to meet with us; they do not answer our correspondence. We did meet with Cardinal Sean Brady in June 2010, and he characterised JFM’s presentation as ‘fair and balanced’. Moreover, he recommended that we approach CORI as a way to facilitate dialogue with the congregations. However, CORI refused our request for a meeting in October 2010,” the letter said.
JFM called on the state and the Catholic Church to apologise and acknowledge the women as survivors of institutional abuse.
Research by JFM shows the Irish Courts Service sent women to these institutions “on probation” and “on remand” and the Department of Health paid capitation grants for “problem girls” sent there up to the 1980s.
The research also highlights how at no time did the state license, regulate or inspect the Magdalene laundries, which always operated on a for-profit basis.
Consequently, survivors do not receive a pension for their compulsory yet unpaid work in harsh conditions.
This appeared in the printed version of Monday, May 02, 2011
Bron: The God squad
Justice for Magdalenes (JFM), the advocacy group calling for a redress system for survivors of Magdalene laundries, has stepped up its campaign as the Justice Minister makes a decision on the issue in the coming weeks.
Justice Minister Alan Shatter and Disability and Equality Minister Kathleen Lynch, who is a long-time supporter of JFM, are set to discuss the issue this week.
Almost six months ago, the Irish Human Rights Commission (IHRC) recommended that the state “establish a statutory mechanism to investigate the matters… and in appropriate cases to grant redress where warranted”.
Former Taoiseach Brian Cowen referred the IHRC assessment to the Attorney General for review last November and in March, Mr Shatter announced he was considering “a draft submission for the Government” on the matter.
This weekend, letters were sent to all senior and junior ministers by JFM seeking support for a redress scheme, though Ireland’s economic situation may hamper this.
In its letter to the minister, the group asked for the state’s assistance in bringing the Church and religious orders to the table.
“We continue to reach out to the four religious congregations that operated the laundries, and to members of the Irish hierarchy. The orders refuse to meet with us; they do not answer our correspondence. We did meet with Cardinal Sean Brady in June 2010, and he characterised JFM’s presentation as ‘fair and balanced’. Moreover, he recommended that we approach CORI as a way to facilitate dialogue with the congregations. However, CORI refused our request for a meeting in October 2010,” the letter said.
JFM called on the state and the Catholic Church to apologise and acknowledge the women as survivors of institutional abuse.
Research by JFM shows the Irish Courts Service sent women to these institutions “on probation” and “on remand” and the Department of Health paid capitation grants for “problem girls” sent there up to the 1980s.
The research also highlights how at no time did the state license, regulate or inspect the Magdalene laundries, which always operated on a for-profit basis.
Consequently, survivors do not receive a pension for their compulsory yet unpaid work in harsh conditions.
Abonneren op:
Posts (Atom)
