Elandsstraat; ¨en hunne zielen ...als wasch gekneed¨ - Fontaine, Starrenburg, Westerwoudt en het Aloysius

KLIK

BRON / BEKIJK DE VIDEO 

Bron

KLIK

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Gaarne zou ik me als slachtoffer van de nonnen en paters van de rk kerk willen aanmelden bij 'Mea Culpa' Het betreft het voormalige rk jongensweeshuis op de Lauriergracht te Amsterdam en het Aloysius gesticht van de broeders in de Elandstraat ook in Amsterdam. Eerder stuurde ik onderstaande e-mail, maar ik heb nooit een reaktie gehad!

L.s., Ook ik ben van mijn 5e tot 16e jaar mishandeld en misbruikt door zowel nonnen als rector en broeders, in respectievelijk het rk Jongens Weeshuis op de Lauriergracht in Amsterdam en Huize Aloysius in de Elandstraat ook in Amsterdam. Periode 1936 - 1947. In het jongensweeshuis veel mishandelingen van nonnen, zoals ijskoude douches in hartje winter, het hele ochtend staan met een pieslaken over je hoofd met de pies plek in je gezicht, het afbeulen door de directeur met een stok, (naam v.d. directeur Fontaine of Fontijn), biechten bij de rector op je knieën tussen zijn benen (naam Starreburg of Stekelenburg) etc.etc. Na mijn 12e werd ik uitbesteed zoals dat toen genoemd werd bij een boer in Swalmen (Limburg) waar ik moest werken, 7 dagen in de week, voor 1 gulden per week. Op een gegeven moment ben ik daar weg gelopen en vertelde aan de nonnen dat ik weg gestuurd was. Werd uiteraard zeer zwaar gestraft met stok door die directeur Fontaine. Daarna ging ik naar de broeders in de Elandstraat en kwam je van de regen in de drup. De overste (naam broeder Georgius of Gregorius) heeft mij meerdere malen tegen een deur of muur klem gezet. Een jongen in dat gesticht ik dacht met de naam Veenboer (12 jaar) heeft zichzelf na misbruik in het bad door een broeder opgehangen, uiteraard werd dat dood gezwegen. Ook werd er op de slaapkamers in de chambrette's allerlei dingen gedaan die het daglicht niet konden velen. Kan zo wel een boek vol schrijven, maar het ergste in die tijd was, dat je als wees nergens, maar dan ook nergens terecht kon met je klacht of een luisterend oor. Ben op mijn 16e weggelopen en heb toen een zwervend bestaan geleid en moest geheel zelfstanding zien te overleven. Want er was in die tijd ook van de overheden geen enkele steun of hulp te verwachten, laat staan een uitkering. De verhalen in de media dat nu er ineens allerlei verhalen over misbruik door de roomse kerk naar boven komen heeft volgens mij niets te maken omdat er iemand was/is die nu met de waarheid naar voren komt, maar veel meer omdat wij nergens konden klagen in die tijd. Helaas voor mij, zijn deze pedofielen en sadistische nonnen inmiddels overleden, maar het is toch toch wel treurig dat ik eerst 78 jaar moet worden voordat je met je verhaal wordt geloofd. Eigenlijk zou ik een vergoeding moeten hebben voor het feit dat ik niet verder mocht leren na mijn lagere school, die ik verliet als beste van de klas. Alleen als je opgaf dat je naar het semenarie wilde mocht je doorleren. Want door mijn zwervend bestaan na mijn 16e is van doorstuderen nooit meer iets gekomen met alle gevolgen voor de rest van mijn leven. Ik hoop dat u zich blijft inzetten voor deze zaak. Vr. groet,

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

bron  De Kerkstaat zwartboek  2 Mea Culpa 

Rust zalige Oudren die uw teder

oog liet hangen

Op uw onnozel kroost: hier wordt

uw zorg vervangen

En hunne tedre jeugd geleerd, gevoed,

gekleed.

En hunne zielen ... als

wasch gekneed

Adriaenssens toont begrip voor De Kesel: "Het waren verwarrende tijden"

STEFAN GROMMEN

De Morgen
14-11-14
Bron: VRT

"Heel pijnlijk", zo noemt kinderpsychiater Peter Adriaenssens de link tussen de derde misbruikzaak in het bisdom Brugge, die vandaag aan het licht gebracht werd, en de actuele heisa in het bisdom. Dat zei in een interview in 'De Ochtend' op Radio 1. Hij suggereert dat De Kesel in die periode niet meer kon en mocht doen..

De timing waarop het oude kindermisbruikdossier van de priester die nu nog altijd met straatkinderen in Brazilië werkt aan het licht kwam, was uitzonderlijk. Dat vertelt Peter Adriaenssens, toen voorzitter van de commissie-Adriaenssens die het misbruik in de Kerk moest onderzoeken. "Ik herinner me dit dossier nog zeer goed, want het gesprek met hem (de priester in kwestie, nvdr) had plaats op de dag van de inval van operatie-Kelk (eind juni 2010, nvdr), de dag dat de commissie opgeheven werd. We waren net met dat dossier begonnen."

"De man zei dat er een bemiddeling was gebeurd door hulpverleners, die een gesprek georganiseerd hadden tussen hem en het slachtoffers. Hij was niet akkoord met wat er daar over hem gezegd werd. Hij ontkende de aantijgingen. Wij hebben dit dossier mee opgenomen in de dossiers die wij aan justitie bezorgden. Ik heb ook een brief geschreven aan parket over onze bezorgdheid over deze man, naast het feit dat het parket dit dossier ook in beslag genomen had. De man stond erop terug te keren naar Brazilië. Wij konden hem niet daar houden."

Op de achtergrond treden

Peter Adriaenssens spreekt van "zeer verwarrende tijden". "Ons werk was stopgezet, de boodschap van het gerecht en ook het publiek was dat het aan justitie was." Dat dit verhaal nu mee op de hoop gegooid wordt van de heisa rond bisschop De Kesel, vraagt om nuancering, vindt hij. "Je mag niet vergeten: we hadden te maken met een startende bisschop. Monseigneur Vangheluwe was net afgetreden en monseigneur De Kesel was pas gestart. Het zou zeer delicaat geweest zijn als de bisschop nog een dossier zelf behandeld zou hebben. Het signaal was toen dat hij op de achtergrond moest treden."

Daarom noemt Adriaenssens de link met de actualiteit "heel pijnlijk". "Dit dossier lijkt nu mee opgerakeld te worden in de heisa rond de Brugse bisschop. Ik kan mij voorstellen dat dit verhaal, te midden van de onduidelijke situatie van de inbeslagnames, 'wie mag nog wat doen?', daar mee in versukkeld geraakt is."


Consciëntieus

Ik ben onder de indruk van de consciëntieusheid waarmee hij dat heeft aangepakt

Manu Keirse, de voorzitter van de interdiocesane commissie voor de bescherming van kinderen en jongeren

De Kesel wordt overigens ook uit de wind gezet door Manu Keirse, de voorzitter van de interdiocesane commissie voor de bescherming van kinderen en jongeren. Die werd opgericht na het opdoeken van de commissie-Adriaenssens. Keirse bevestigt in 'De Ochtend' dat De Kesel de bewuste priester, die intussen in Brazilië aan de slag was, wel degelijk ontboden had voor onderzoek. "Nadien heeft hij de bevoegde bisschop in Brazilië uitdrukkelijk op de hoogte gebracht, volgens de richtlijnen hier, zodat gepaste maatregelen konden worden genomen."

Dat die blijkbaar niet genomen zijn, lijkt Keirse een zaak van die Braziliaanse bisschop. Het is een probleem dat Adriaenssens ook zegt aangekaart te hebben in het rapport van de commissie. "Het was zeer moeilijk om zicht te krijgen op 'probleempersonen' die naar de ontwikkelingslanden waren getrokken. En op wie daar bevoegd voor was."

Keirse onderstreept dat De Kesel besefte dat hij in de recente misbruikzaken een inschattingsfout had gemaakt. "Iemand barmhartigheid verlenen na een gerechtelijke termijn is moeilijk in de ogen van slachtoffers." Volgens Keirse heeft De Kesel vervolgens gevraagd om alle dossier uit het verleden te herbekijken. "Ik ben onder de indruk van de consciëntieusheid waarmee hij dat heeft aangepakt."

afasta de mim esse cálice.

27/01/2011 

Associação belga revela que padre acusado de pedofilia no país está no Brasil

O porta-voz da associação SNAP Belgium, Lieve Halsberghe, afirmou que tem uma carta de duas das supostas vítimas do sacerdote

Agência EFE

Um sacerdote belga acusado de abusar sexualmente de menores no país trabalha atualmente em uma casa de amparo a meninos de rua no Brasil, denunciou nesta quinta-feira uma associação de ajuda a vítimas deste tipo de crime.

O padre trabalhou em várias paróquias do norte da Bélgica antes de ir para o Brasil, segundo a porta-voz da associação SNAP Belgium, Lieve Halsberghe, citada pela agência "Belga".

Halsberghe afirmou que tem uma carta de duas das supostas vítimas do sacerdote e ressaltou que as autoridades belgas deveriam advertir o Governo brasileiro sobre o risco de reincidência.

As duas vítimas denunciaram seu caso à comissão criada pela Igreja Católica belga para investigar o alcance dos abusos sexuais a menores por parte de religiosos.

Essa comissão revelou que os supostos crimes prescreveram do ponto de vista penal.

O relatório apresentado por essa comissão em setembro do ano passado causou uma grande comoção no país, ao revelar mais de 450 denúncias de vítimas - 13 das quais se suicidaram - nos últimos 25 anos.

De Brugse bisschop Jozef De Kesel riep in 2011 een priester terug uit Brazilië, nadat twee slachtoffers een klacht hadden ingediend wegens kindermisbruik. Maar de bisschop verhinderde niet dat de man een jaar later weer naar Zuid-Amerika vertrok, waar hij nu met straatkinderen werkt. Het is het derde dossier waarmee De Kesel in zwaar weer belandt.

Priester M.D. was in de jaren 80 een leerkracht in een Brugse katholieke middelbare school. In die tijd zou hij twee slachtoffers gemaakt hebben. De leerlingen dienden jaren later, in 2010, toen ze volwassen waren, afzonderlijk van elkaar een klacht in tegen de priester. Eén slachtoffer stapte naar het gerecht, bevestigt het parket van Brugge. Een tweede slachtoffer stapte naar de Commissie Adriaenssens. De feiten gebeurden tussen 1986 en 1992. De twee zouden elkaar niet kennen.

Het Brugse gerecht kon niet meteen ingrijpen, want M.D. woonde toen al geruime tijd in Brazilië. Hij was begin jaren 90 als missionaris naar Brazilië vertrokken.

‘Ik heb toen ingegrepen: ik heb die man zelf naar België teruggeroepen’, vertelde bisschop De Kesel gisteravond aan deze krant. ‘De man is daarop verhoord.’ M.D. werd door de politie ook geconfronteerd met de twee slachtoffers.

Die slachtoffers ontdekten dat priester M.D. in 2012 opnieuw in Brazilië woonde. Daar verblijft hij nu nog steeds, en volgens enkele personen die we gisteren contacteerden, werkt hij nog steeds met kinderen.

Waarom M.D. in 2012 de toestemming kreeg om te vertrekken, kon de Brugse bisschop zich gisteravond niet meteen herinneren.
Wellicht was dat omdat het Brugse parket niet optrad tegen M.D. De feiten waarvan hij beschuldigd werd, waren naar Belgisch recht allang verjaard.

Het Nieuwsblad

14-11-2014

Peter Adriaenssens van de opgedoekte commissie Adriaenssens neemt het op voor de Brugse bisschop De Kesel. ‘Hij is heel begaan met wat er allemaal gebeurt en het is dan ook pijnlijk dat het verhaal van pastoor M.D. nu opgerakeld wordt’, aldus Adriaenssens op Radio 1.

Pastoor M.D. was een gekende naam bij de commissie Adriaenssens, een commissie over seksueel misbruik in de Kerk die voorgezeten werd door kinderpsychiater Peter Adriaenssens. In 2011 werd M.D. door de Brugse bisschop De Kesel teruggeroepen uit Brazilië, waar hij op dat moment aan het werk was, omdat twee slachtoffers een klacht hadden ingediend wegens kindermisbruik.

Adriaenssens herinnert zich de zaak nog. 'Ik heb er nog over gepraat met die pastoor’, vertelde Adriaenssens in De Ochtend op Radio 1. ‘Toevallig net op de dag waarop alle dossiers van onze commissie in beslag genomen werden en de commissie opgedoekt werd. De meeste namen uit die tijd herinner ik me niet meer, maar deze persoon en dit dossier zeker wel.’

Het was de commissie die De Kesel gevraagd had om M.D. terug te roepen uit Brazilië. ‘De priester vertelde me dat er een gesprek was geweest tussen het slachtoffer en hemzelf met hulpverleners erbij. Hij ging niet akkoord met wat daar over hem gezegd werd en ontkende de aantijgingen.’

De commissie maakte daarop een brief over aan het parket, waarin ze duidelijk schreef dat het bezorgd is om de man. ‘Het probleem was dat de man erop stond dat hij mocht terugkeren naar Brazilië. Ik moet daar werken, jullie kunnen mij niet zomaar hier houden, zei hij. Hij zou een verklaring bij het parket afgelegd hebben en zei me dat hij meewerkte aan het dossier. Daarna is hij weer vertrokken. Het zou kunnen dat door de verwarrende periode - het opdoeken van de commissie - het dossier wat uit de aandacht geraakt is. Nochtans hadden we er al op gewezen dat het moeilijk was om onze priesters in ontwikkelingslanden goed op te volgen.’

Het moment was ook slecht voor bisschop De Kesel, die net de omstreden bisschop Vangheluwe komen vervangen was. ‘Het was een heel delicaat moment voor de bisschop om al een standpunt in te nemen of in te grijpen. Ze raadden hem aan om op de achtergrond te blijven en Justitie haar werk te laten doen.’
Adriaenssens vindt het pijnlijk dat de zaak nu boven water komt. ‘Ik weet dat de bisschop daar enorm mee begaan  is¨

água pé

Tuam Mothers & Babies Home: evidence of far more extensive Tuam burial site, says historian

Documents given to James Reilly show Galway City Council were aware of burials   

Irish Times

10-11-2014 

Evidence on the Tuam mother and babies home recently presented to Minister for Children James Reilly points to a far more extensive burial site, local historian Catherine Corless has said.

Ms Corless, who is due to speak at a conference at the Irish Centre for Human Rights in NUI Galway (NUIG) this evening, has obtained maps and minutes of meetings from Galway County Council which confirm that the local authority was aware of the burials.

Ms Corless, who conducted the research into the deaths of 796 infants at the Bon Secours home in Tuam between 1925 and 1961, says that minutes of a Galway County Council meeting of December 11th 1979 refer to a proposal to build a children’s playground close to new local authority housing on the Dublin Road.

The motion refers to a “children’s burial ground” on the site and the “sensitive nature of the area”.

The maps from the Galway County Council archive show the irregular nature of back gardens attached to the local authority housing, built after the home was demolished.

The maps suggest that the gardens were designed to limit the impact on the burial site, she told The Irish Times.

Ms Corless says she presented all this material to Dr Reilly at a recent meeting with him, and he

recorded it and took photographs.

She will outline details at a public seminar at NUIG this evening, hosted by the Irish Centre for
Human Rights.

The seminar, entitled ‘Investigating the Tuam Mothers and Babies Home: A Question of Human Rights’, will also be addressed by solicitor Kevin Higgins, Prof Michael O’Flaherty of the Irish Centre for Human Rights and Tanya Ward of the Children’s Rights Alliance.

Ms Corless says that Dr Reilly told her that witnesses would be compelled to appear before the Government’s commission of inquiry into mother and babies homes, which is to be chaired by Ms Justice Yvonne Murphy.

april 2014 Bethany Home Memorial, foto Andrew Brennan

A spokesman for Dr Reilly said that the legislation allowed for compellability of witnesses at such commissions. The spokesman said that the meeting with Ms Corless had been “very informative”, and was one of a series of meetings which Dr Reilly has held, and is continuing to hold, with groups, individuals and political parties on the issue.

Dr Reilly’s spokesman said that an “enormous amount of work” had already been carried out on preparing the terms of reference for the commission of inquiry, the Attorney General’s office was closely involved, and the terms were “close” to completion.

This evening’s seminar at NUIG will be chaired by Mark Kelly of the Irish Council for Civil Liberties. It is open to the public will run from 5-7pm in room MRA201 in the MRI Annex, NUIG.

bron

VATICAN CITY (CNS) -- Pope Francis removed U.S. Cardinal Raymond L. Burke, 66, as head of the Vatican's highest court and named him to a largely ceremonial post for a chivalric religious order.

Cardinal Burke, formerly prefect of the Apostolic Signature, will now serve as cardinal patron of the Knights and Dames of Malta, the Vatican announced Nov. 8.

Onder de kurk, het pastoraal concilie En de winnaar is: het Vlaamse bolletje

KRO Brandpunt uitzending gemist ?  Schijnprocessen in Rwanda

Welterusten,  professor

Jedyna taka grupa wsparcia dla Ocalonych w Polsce – pod naszym patronatem! / The only such a support group for the Survivors in Poland – under our patronage! Ocaleni | Polish Survivors Blog Sieć współpracy Ocalonych. We survived sexual clergy abuse and we're going to stop the silence.

Ocaleni | Polish Survivors Blog

Sieć współpracy Ocalonych. We survived sexual clergy abuse and we're going to stop the silence.

ocaleni.polska@gmail.com

English – scroll down

Powstała około pięciu lat temu jako grupa terapeutyczna, prowadzona przez dwóch psychologów, a następnie przekształciła się w grupę samopomocową. Jej liderką jest nasza niezastąpiona wolontariuszka i Ocalona – Agnieszka Popławska.

Agnieszka tłumaczy mi, że wyróżniamy dwa rodzaje grup pomocowych dla Ocalonych:
1. Grupy terapeutyczne – tu mentorem jest psycholog oraz
2. Grupy wsparcia (samopomocowe), w których każdy Ocalony jest równy i ma swój wkład w rozwój grupy. Liderem takiej grupy wsparcia jest osoba, która taką grupę organizuje, ale już podczas samych spotkań nie ma liderów.
Jak podkreśla Agnieszka – warto na początku zacząć od grupy terapeutycznej, która w sposób naturalny przekształca się po jakimś czasie w grupę samopomocową.
Niebawem na naszym blogu więcej relacji z grupy wsparcia! Chcemy przybliżyć Tobie ten temat.
~~Dołącz do grupy wsparcia w Opolu!
W Polsce, z powodu trudności finansowych, do dzisiaj uchowała się tylko jedna taka grupa wsparcia dla Ocalonych. Działa ona obecnie w przytulnej sali w Towarzystwie Rozwoju Rodziny w Opolu, ul. Damrota 6, w co drugi czwartek w godzinach 18:00 – 20:00.

Ważne, żeby najpierw skontaktować się z psychologiem prowadzącym: Elżbieta Mieszkowska 606 428 767
[Drugie miejsce spotkań: MOPR w Opolu: Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie, adres 45-301 Opole, ul. Małopolska 20A, telefon(y) 77 4556390-92 wew. 3]

~~Stwórz grupę wsparcia we własnym mieście!
Jeśli w swoim mieście chcesz stworzyć grupę wsparcia pod naszym patronatem, to koniecznie do nas napisz. Masz nasze pełne… wsparcie :) ocaleni.polska@gmail.com

I. Grupa wsparcia w Opolu

MM: Agnieszko, od jak dawna działa grupa wsparcia w Opolu, w której uczestniczysz?
AP: Grupa powstała około 5 lat temu – początkowo była grupą terapeutyczną (czyli prowadzona przez dwóch psychologów), następnie przekształciła się w grupę samopomocową – czyli taką, w której nie było już psychologów. Pracowałyśmy same. Każda z nas miała swój własny udział w przebiegu grupy. W tej chwili połączyłyśmy się z kolejną turą grupy terapeutycznej i znów pracujemy z psychologami, aby grupę scalić.

Jak długo jeszcze będziecie finansowani?
Na tę chwilę Urząd Marszałkowski w Opolu obiecał nam sfinansowanie sześciu dwugodzinnych spotkań.

Czy na Twoją grupę wsparcia przychodzą także ofiary osób duchownych?
Po pomoc powinna zgłosić się każda osoba wykorzystywana seksualnie, czy to przez osobę świecką czy osobę duchowną. Nie mamy obecnie w naszym gronie osoby skrzywdzonej przez osobę duchowną, ale jesteśmy otwarci na pomoc każdej skrzywdzonej osobie – niezależnie od czasu trwania, rodzaju wykorzystania czy osoby, która była lub jest oprawcą.

II. Organizacja grupy wsparcia dla Ocalonych

Ile było w Polsce grup wsparcia i dlaczego przestały działać?
Z tego co mi wiadomo w Polsce działały trzy takie grupy dla ofiar wykorzystania seksualnego. Na tę chwilę jesteśmy jedyni w Polsce. Pozostałe grupy rozwiązały się przez brak środków na opłaty sali i psychologów.

Jak można pozyskiwać dofinansowania na grupy pomocowe?
Dofinansowanie, które udało nam się pozyskać pochodzi z Urzędu Marszałkowskiego Miasta Opole, ale mogą to być to być sponsorzy, w tym osoby prywatne, które chciałyby mieć udział w działaniu czegoś potrzebnego. Bardzo liczymy że pojawi się ktoś, kto wesprze nas w dalszych działaniach i pomoże grupie trwać.

Jak zmobilizować ludzi i znaleźć chętnych do uczestnictwa w grupie wsparcia?
Trzeba mówić o problemie i pokazywać, że są takie miejsca, gdzie można otrzymać wsparcie. Wiele ofiar nie wie nawet, że ma prawo do terapii. Wiele osób wstydzi się, choć nie powinni…boi się – wszak już zostały zranione… Warto mówić i pokazywać jak wiele dobrego może dać terapia i grupa – jak bardzo może być łatwiej z innymi, którzy odczuwają takie same emocje, taki sam ból, wstyd, poczucie winy…

III. Charakterystyka spotkań podczas grup wsparcia

Gdzie powinny odbywać się spotkania grup pomocowych?
Spotkania mogą odbywać się w dowolnym miejscu. Najlepiej, jeśli jest to miejsce dające swobodę przy pracy z ciałem oraz ciszę przy pracy pozostałej. Nam się udało i uzyskaliśmy zgodę na miejsce w Towarzystwie Rozwoju Rodziny – myślę, że jest to kwestia techniczna, którą da się załatwić bez większych problemów.
W przypadku mojej grupy spotkania czasem odbywały się u którejś z nas, w domu (na etapie, gdy byłyśmy już grupą wsparcia, samopomocową). Na początku mogą to być sale w poradniach.

Jak wygląda spotkania podczas grupy wsparcia?
Przed przyłączeniem do grupy ważne jest spotkanie indywidualne z psychologiem, który oceni czy grupa będzie odpowiednią formą terapii na daną chwilę, dla danej osoby. Na grupie nie rozmawiamy wyłącznie o traumie… Pracujemy nad skutkami traum, uczymy się na nowo siebie akceptować, pracujemy nad akceptacją, asertywnością, pracujemy z ciałem poprzez relaksację. Każdy z nas ma swoje doświadczenia i swoje tempo. Każdy mówi to, na co w danej chili jest gotowy. Nie ukrywam, że jest to ciężka praca, ale pozwala na stanie się sobą… A nie pozostawanie w lęku… bezbronności… w pozycji ofiary.

Czy trzeba być obecnym na każdym spotkaniu?
Ważne by być na jak największej ilości spotkań, uczestniczyć w nich nawet jeśli nie aktywnie, to być. Zawsze się z tych spotkań coś czerpie. Zdarzają się oczywiście sytuacje losowe, kiedy najzwyczajniej w świecie nie da się być – wtedy wystarczy, że powiadomi się o tym kogoś z grupy.
Staramy się być lojalni wobec siebie. W takiej grupie rodzi się ogromna więź – jesteśmy z sobą zżyci… Martwimy się, gdy kogoś nie ma, a nie mamy wiadomości dlaczego. Grupa to takie miejsce, gdzie człowiek zdobywa nowe, trwałe przyjaźnie, więzi… Dzięki temu może liczyć na wsparcie również poza grupą.

Jakie efekty daje grupa wsparcia?
Grupa daje poczucie, że nie jest się jedynym, samotnym. Daje poczucie więzi. Odbudowuje zaufanie i wiarę w ludzi. Poprzez pracę na grupie odzyskujemy swoje ciała, poczucie czystości. Pracujemy nad zmniejszeniem/zniwelowaniem poczucia winy i wstrętu do siebie. Kierujemy emocje tam, gdzie ich źródło, zamiast używać ich przeciwko sobie.
Ja na przykład przestałam nosić wyłącznie dresy, zaczęłam czuć się kobietą, odzyskałam swoje ciało. którego wiele lat nie czułam… Rzadziej czuję się winna. Potrafię się złościć i nie używać tej złości przeciwko sobie… Nie krzywdzę się… Dostrzegam radość życia… Wiem, że nie musze być ofiarą do końca życia… Potrafię stawiać swoje granice… Ufam ludziom, zawieram nowe, zdrowe relacje.

IV. Liderzy grup wsparcia

Czy możesz napisać coś o sobie, swoim doświadczeniu, ewentualnie swoich przeżyciach?
Ile lat pracujesz w charytatywnie, ile z molestowanymi?
Jestem Ocaloną. Oprawcą był mój starszy kuzyn, który mieszkał z nami. Mimo brutalności i wieloletnich gwałtów nikt z dorosłych nie odważył się mi pomóc. Mama, lekarka, ksiądz -zbagatelizowali sprawę, nie uwierzyli… albo zbyt się bali odpowiedzialności. Moja krzywda trwała zatem od mojego 10 roku życia do ukończenia pełnoletności, kiedy to wyprowadziłam się z domu.
Borykałam się ze skutkami traumy sama… Aż trafiłam na terapię. początkowo chodziłam na terapię indywidualną, która przygotowała mnie do rozprawy sadowej. Założyłam ją i wygrałam.
Potem razem z moją terapeutką zaczęłyśmy rozważać terapię grupową… Ponieważ nigdzie takowej nie było – udało się, dzięki pomocy wielu osób, stworzyć taką grupę w Opolu. Powstała kampania „Dotyk, który boli”… http://www.dotykktoryboli.pl, która zwróciła uwagę na problem. Udało się zdobyć środki z Urzędu Marszałkowskiego w Opolu… i oto jesteśmy:)
W wolontariacie udzielam się odkąd pamiętam… Formalnie od 2001roku. Z osobami wykorzystanymi seksualnie pracuję od roku 2005.

Jakie umiejętności/cechy powinna posiadać lider grupy wsparcia? Z jakimi trudnościami może się spotkać?
Lider wybierany jest przez grupę – to osoba, która po prostu poradzi sobie w rozumieniu grupy z załatwianiem spraw technicznych. To taka osoba, która w jakiś sposób scala grupę, ma kontakt bieżący z pozostałymi osobami należącymi do grupy oraz z psychologami, w razie sytuacji zbyt trudnej dla niej samej lub dla któregoś z uczestników grupy.

Czy liderem grupy wsparcia dla Ocalonych powinien być Ocalony?
Tak. Techniczne sprawy może ogarnąć każdy. Ale żeby móc wspierać Ocalonych w grupie i poza grupą wsparcia, trzeba być Ocalonym… Każdy z nas zna siebie nawzajem i wie, ile może powiedzieć, a ile nie… Co daną osobę zaboli…Ocalony wie jakie jest zapotrzebowanie grupy na przepracowywane tematy… Osoba z zewnątrz nie będzie miała takiej wiedzy.

Czemu na początku nad grupą wsparcia powinien czuwać psycholog?
Psycholog to ważna postać w terapii – w grupie szczególnie. Każda osoba skrzywdzona przybywa ze swoim odmiennym bagażem doświadczeń, ze swoimi emocjami, ze swoimi przekonaniami. Ważne jest, aby grupę scalić i wypracować taki stan, kiedy nauczymy się współgrać… Kiedy nikt nie będzie czuł się np. urażony, że ktoś inny jest bardziej asertywny i łatwiej wypowiada swoje zdanie… Emocje towarzyszące wykorzystaniu są ogromne, łatwo jest je przenosić na osoby inne niż nasz oprawca. Psycholog jest osobą kompetentną, która da wgląd w mechanizmy obronne i która nad tymi ogromnymi emocjami zapanuje. Dopiero, gdy ma się “przepracowaną” przeszłość można pracować nad sobą już samemu bezpiecznie, nie krzywdząc siebie ani ludzi wokół.

Czy zdarzały się Tobie bardzo trudne sytuacje podczas prowadzenia grupy wsparcia?
Owszem. Czasem ktoś z grupy miał nawrót wspomnień, czasem czyjś oprawca pojawiał się blisko – wtedy cały świat się sypie. Potrzebna jest szybka interwencja, duzo wsparcia i kontakt z psychologiem. Tylko osoba kompetentna, taka jak psycholog, może pomóc naprawdę w trakcie kryzysu… Wszak myśli samobójcze czy zachowania autoagresywne pojawiają się u ofiar wykorzystania seksualnego dość często.

Co daje największą satysfakcję pracy jako lider i prowadząca grupy wsparcia?
Dla mnie największa radością był fakt, że grupa mi ufa. I, że ja mogę ufać każdej osobie z grupy.

******

OPROEP DONATIE POOLSE LOTGENOTEN VIA "NL4PL"

Vorig jaar heeft een delegatie van KLOKK een ontmoeting gehad met de Poolse lotgenoten en hun bijeenkomst bijgewoond. De leeftijd van de slachtoffers die wij in 2013 ontmoet hebben varieerde van 14 tot 92 jaar.

Poolse lotgenoten moeten onder moeilijke omstandigheden "erkenning" verwerven voor de misdaden die door de Poolse RK Kerk zijn begaan tegen kinderen en jongvolwassenen.

De RK Kerk in Polen werkt massief tegen en ontkent de verantwoordelijkheid voor wat door priesters en religieuzen is aangericht. Wie tegen de lamp liep werd gewoon overgeplaatst naar een ander bisdom. Het misbruik is niet gestopt. De Poolse overheid is nooit opgetreden tegen kerkelijk kindermisbruik.

Lotgenoten in Polen kunnen geen gebruik maken van regelingen zoals in ons land, kosten voor juridische bijstand en hulpverlening moeten zij zelf betalen.
Wie dit nu (in 2014!) ter sprake wil brengen wordt uitgesloten door de lokale gemeenschap. De eerste bestuursleden van de stichting die is opgericht zijn allen geïntimideerd. Heel dapper hebben zij hun strijd voor erkenning toch doorgezet.

Zij verdienen daarom ook onze steun.

Wij willen het niet bij morele steun alleen laten vandaar onze oproep aan u om een donatie te doen voor deze groep. Dat kan door een bedrag te storten op onze rekening:

Stichting KLOKK
IBAN: NL19 ING B 0005831803
o.v.v. "NL4PL"
Nederlandse Lotgenoten voor Poolse Lotgenoten

Wij hopen dat wij hen op deze wijze een steun in de rug kunnen geven.

De eerste donaties zijn al binnen gekomen. Wie volgt?

Namens het bestuur Stichting KLOKK,
Guido Klabbers, voorzitter.

Door jouw schuld, door jouw schuld, door jouw allergrootste schuld. Depressief én boos: opletten!

klik

voor t heil van onze kinderen,  klokk en lepel even Apeldoorn bellen

30-10-2014 

Als mensen bij een depressie ook nog boos zijn, is het zaak hen extra goed in de gaten te houden en eventueel een zwaardere behandeling aan te bieden. De combinatie kan wijzen op een risicovol complex van symptomen, ontdekte neuropsycholoog Floor Verhoeven. Promotie op 6 november.

Sneller een zwaardere behandeling

Personen die naast depressief ook boos zijn, lijden doorgaans aan een relatief ernstige depressie, zo stelt Floor Verhoeven in haar promotieonderzoek vast. Bij boosheid is er ook een grotere kans op andere symptomen, zoals angstklachten en suïcidale gedachten. Eerdere studies ondersteunen dit in sterkere of mindere mate. Verhoeven adviseert behandelaars om personen die naast depressief ook boos zijn extra goed in het oog te houden en sneller met een zwaardere behandeling te starten. Achterliggend doel van haar onderzoek is om tot een betere individuele typering van patiënten met een depressie te komen waardoor de behandeling doeltreffender en succesvoller kan zijn.

Fysiologisch afleesbaar

Tussen depressie met en zonder boosheid bleken kleine fysiologische verschillen te bestaan, zoals in het testosteron- en cholesterolgehalte. Verhoeven onderzocht ook de rol van het gen Monoamine oxidase A (MAOA), dat codeert voor een enzym dat neurotransmitters als dopamine, noradrenaline en serotonine afbreekt. Deze stoffen spelen een belangrijke rol bij depressie. De resultaten van het onderzoek laten zien dat het MAOA-gen niet zozeer gerelateerd is aan agressie, maar wel aan boosheid of agressie die gebonden is aan een sombere stemming. Verhoeven ontdekte die koppeling alleen bij vrouwen.

Experiment en dataonderzoek
De promovenda deed onder andere een experiment waarbij bij herstelde depressieve personen het serotonineniveau tijdelijk werd verlaagd. Ook maakte ze gebruik van data van ruim 900 deelnemers aan de NESDA-cohort-studie. NESDA is een groot, langdurig onderzoek naar angst en depressie dat sinds 2004 loopt en bijna 3000 personen met depressie- en angstklachten volgt.

De Kookschool 

Bron: leidenuniv.nl 

ROME — An Argentinian diocese announced Wednesday that Pope Francis has defrocked a priest who was criminally convicted of sexually abusing five minors in the country from 2000 to 2005.

The step is seen as significant not only as a sign of the pontiff’s overall resolve with regard to clerical abuse, but also because he’s faced criticism in the past for his response to charges against clergy in his native country.

José Mercau, the now ex-priest who’s serving a 14-year sentence on charges of abuse of minors, had been pastor of the St. John the Baptist Church in the San Isidro diocese on the outskirts of Buenos Aires. He also ran a home for destitute children.

Minors aged 11 to 14 went to the police in 2005 to denounce Mercau, after reporting him to a teacher. After an investigation, Mercau was charged with persistent corruption of minors and indecent assault and rape, and was released pending trial on the condition that he remain in a Benedictine monastery.

After not meeting the conditions of detention, however, he was transferred to a maximum security prison.

In an abbreviated 2011 trial, Mercau pled guilty to abuse charges and was sentenced to 14 years in prison, receiving a little less than three years for each case. A 2013 request of temporary release was denied, but in March of this year, a local court granted him parole.

The victims’ lawyer considered the release “absurd,” and announced plans to appeal to international courts.

In December 2013, the diocese of San Isidro publicly apologized to the victims, a first for a country that so far only has a handful of publicly known cases of abusive priests.

In a statement, the bishop and clergy of San Isidro reaffirmed their “determination to help these young people to heal their wounds and build a future.” Bishop Oscar Ojea expressed his hope that the apology would also mean “a renewed commitment in the community of promoting a culture of care for children and adolescents.”

At the same time, the diocese also announced plans to compensate victims. It was the first time that the Argentine Catholic Church voluntarily assumed responsibility for doing so.

To fund the compensation, the diocese had to sell some of its properties, something familiar in other parts of the world but without precedent in the pope’s native country.

During the first 20 months of his pontificate, Francis has created a papal commission to press for reform on clerical sex abuse, has met with victims of pedophile priests, pledged himself to zero tolerance, and launched a criminal procedure against a former archbishop and papal diplomat accused of paying underage boys for sexual acts in the Dominican Republic.

More from Crux

• Chicago archdiocese releases more abuse records 
• More Chicago priest sexual abuse cases to be released 
• Clergy abuse victim can't make bankruptcy claim 

More

The pope also authorized an investigation of Bishop Robert Finn in Kansas City-St. Joseph, to date the lone American bishop to be criminally convicted of failure to report child abuse. If that inquest leads to Finn’s removal, he would be the first prelate disciplined by Francis not for personal misconduct, but for failing to adhere to the pope’s “zero tolerance” policy.

tante zus en me zo

Canada must confront the truth

By: Murray Sinclair and Stuart Murray
11/1/2014

In 2008, the Canadian Museum for Human Rights began its formative work by travelling across the country to listen and learn from people about their human rights experiences. In the same year, the Truth and Reconciliation Commission of Canada began its work of listening and learning from Indian residential school survivors and their descendants. The stories people told both the museum and the TRC were powerful and reflected different ways of understanding justice and equality. The stories provide a foundation to approach the challenging issues and conversations around both human rights and indigenous rights.

Since the TRC began its work, the public conversation around residential schools and the devastating effects of colonization has grown. Survivors have been vocal in rejecting a society marred by racism and exclusion, and the result is that all Canadians are looking for new ways to listen and understand each other. There are many unknowns, but what we do know is we cannot continue as we have in the past and that reconciliation will be a long journey. After all, Indian residential schools operated for more than 100 years in Canada, but it's only recently people have begun to listen.

In 2008, the Canadian government delivered a formal apology to residential school students for the abuses they endured, for the schools themselves, and committed itself to a new relationship.

In 2010, the first national event of the TRC took place in Winnipeg, which marked the beginning of a five-year process and six more national events. These events are important steps in publicly acknowledging and taking responsibility for the damage these schools inflicted on indigenous communities and individuals. On Nov. 12, 2010, Canada endorsed the United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples, further reflecting the ongoing need in Canada to take indigenous rights seriously.
Today, the desire for appropriate acknowledgement of the harm done by colonization, including the residential school experience, is more and more framed in terms of genocide.

The term genocide was developed by legal expert Raphael Lemkin, who also led the successful effort to make genocide a crime under international law. Lemkin's writings clearly connected genocide and colonization.
Among the events he considered genocide included the colonization of Tasmania and the invasion of North America by the Spanish. Lemkin's understanding of genocide and its relationship to colonization is examined in depth within the Canadian Museum for Human Rights. Many of the exhibits in the museum rely on the voices of people who have direct experiences with human rights issues, and the exhibits on residential school experiences in Canada are no exception.

They include testimony gathered at TRC events from residential school survivors, some of whom name their experience as genocide. Alongside these testimonies are exhibits that document the buildup to establishing residential schools, the violations against the indigenous and human rights of indigenous people, and attempts to deny, minimize or hide the violations. Finally, the struggle to break the silence about the horrors experienced by many is profiled. These exhibits highlight ongoing efforts to have these violations recognized as genocide.

The right to declare a particular act as criminal is one reserved exclusively to properly constituted courts. Therefore, neither the museum nor the TRC have the authority to declare Canada's treatment of aboriginal students in Indian residential schools as an act of genocide.

However, based on Lemkin's published and unpublished works, the entire process of colonization of North America from the time of contact, including the forcible removal of aboriginal children from their families to send them to residential and boarding schools, would appear to have been aimed at eliminating aboriginal peoples of North America as a distinct racial group.

We need to take seriously the perspective that the entire process of colonization in Canada would fall within the definition of genocide as contained in the UN Convention. Confronting honestly and deeply such realities of colonialism in Canada is one of our most important human rights tasks. Taking the question of genocide seriously is part of that conversation, a conversation that can only move forward with education and awareness. Both the TRC and the museum are committed to providing essential spaces for truth-telling, education, conversation and reflection. Each of us has a responsibility to take part in these conversations, within families, within schools and workplaces, and within the broader community.


The Honourable Justice Murray Sinclair is the chairman of the Truth and Reconciliation Commission of Canada. The commission's final report is expected in June 2015. Stuart Murray is the outgoing president and CEO of the Canadian Museum for Human Rights.

Republished from the Winnipeg Free Press print edition November 1, 2014 A13

¡ Presente !

bedankt, Wimpie!

Het is veel mooier dan je denkt
als je denkt is ´t  nog veeĺ mooier

Lucas

 Een eerzuchtige man kwam bij rabbi Bunam. ¨Mijn vader is

mij in de droom verschenen. ¨Ik deel je mede¨, zei mijn

vader,  dat je bent voorbestemd om een leider te worden¨

De tsadiek luisterde zwijgend.

 Kort daarop kwam de man weer bij hem en vertelde dat

zijn vader hem andermaal in de droom was verschenen,

andermaal met de tijding dat hij voorbestemd was een lei-

der te zijn.

 ¨Ik zie¨, zei rabbi Bunam, dat je gereed bent om leiding

te geven. Maar als je vader nu weer komt, zeg hem dan dat

je bereid bent om te leiden, maar of hij zo vriendelijk wil zijn

nu ook te verschijnen aan degenen die door jou geleid

moeten worden¨

N. ter Linden, 2006

Vigo en aarbeiensloffen met slagroom

bron

Canção De Embalar het stalletje van Katrijn

 

poppies bron