donderdag, januari 27, 2022

Oneg Shabbat: Emanuel Ringelblum's Underground Archive in the Warsaw Ghetto


Message from MsAudrey Azoulay,
Director-General of UNESCO, 
on the occasion of International Day of Commemoration in memory of the victims of the Holocaust 27 January 2022

On 27 January 1945, Soviet forces entered the Nazi concentration and extermination camp of Auschwitz-Birkenau.

Today, we remember that terrible, dark period of history, which saw 6 million Jews murdered and which has continued to haunt the survivors and their families - and we commemorate it unwaveringly, so that it can never be repeated.

This work of memory has never been as relevant as it is now. Not only because the pandemic has brought back the dark and sinister reflex of scapegoating, but also because indecent and absurd comparisons drawn between the measures taken to fight the pandemic and the measures taken by the Nazis to persecute the Jews end up by downplaying the tragedy of the Holocaust. 

Whenever this history is questioned, whenever violence is done to the memory of the victims, the rise of antisemitism and hate speech is encouraged, an everyday scourge of Jewish communities around the world. 

More than ever, we must therefore be vigilant. It is our shared responsibility to protect the truth, and to keep alive the memory of all those who suffered under the Nazi regime; to support research and documentation that can confront the fantasies of fanatics with the reality of history; and to study and teach the Holocaust, so that education may prevent antisemitism and all forms of racism.

So it is through our collective efforts, constantly renewed, that we will be able to raise the memory of this painful past in the minds of men and women, especially the new generations, as a bulwark against hate speech and extremist ideologies, as a defence of peace.

That is UNESCO’s undertaking. That is why, on this international day, I call on all our Member States to continue their efforts alongside us to support research and education, and to raise awareness of the horror of the Holocaust - to honour the dead, and to protect the living.



woensdag, januari 26, 2022


 Abel Bormans

Joseph Koudelko, Bnf

 

 "..... 
‘Het is niet uw schuld dat het zo gelopen is.’ Ook onderstreepte ze het belang van vervolgonderzoek om deze geschiedenis verder te kunnen doorgronden. ‘De stem van afstandsmoeders is tot nu toe niet gehoord. Het is van belang dat die stem een plek krijgt in ons maatschappelijk bewustzijn.’ ....."

  De Raad voor de Kinderbescherming heeft geen juridisch verwijtbare fouten gemaakt tegenover afstandsmoeders in de jaren 1956-1984. Dat oordeelde de rechtbank vandaag in een zaak die gedupeerde Trudy Scheele-Gertsen en belangengroep Clara Wichmann hadden aangespannen tegen de staat.

Scheele-Gertsen werd toentertijd door haar ouders naar de Paula Stichting in Oosterbeek gestuurd, een tehuis voor ongehuwde moeders. Ze wilde haar kind, dat ze Jan-Willem zou noemen, houden, zo verzocht ze de nonnen. Desondanks kwam in het dossier, door de Paula Stichting naar de Raad voor de Kinderbescherming gestuurd, te staan dat ze Jan-Willem wilde afstaan. Om te voorkomen dat ze zich aan hem zou gaan hechten, wilden de nonnen haar zelfs met een blinddoek om laten bevallen, maar dat weigerde ze.

Scheele-Gertsen strijdt voor erkenning voor wat haar en andere slachtoffers is aangedaan. De zaak is verjaard, was het verweer van de landsadvocaat. Maar, in uitzonderlijke gevallen, vanwege ‘redelijk- en billijkheid’, kan van die regel afgeweken worden. Dan alsnog, betoogde de landsadvocaat, is het leed de staat niet exclusief aan te rekenen, vanwege de andere moraal die destijds gold: ‘De samenleving sloot ze uit, niet de Raad voor de Kinderbescherming’. Ook zouden er geen bewijzen zijn dat er vanuit overheidswege druk op de moeders is uitgeoefend om hun kind af te staan.

Onderzoek


Ook vond de landsadvocaat dat er eerst onderzoek moest plaatsvinden naar wat er in die jaren allemaal is gebeurd. In 2019 kondigde de voormalige minister van Rechtsbescherming, Sander Dekker (VVD) een diepgravend onderzoek aan naar ‘een zwarte bladzijde in onze geschiedenis’. 

Het liep uit op een mislukking: bij het Aanmeldpunt, waar afstandsmoeders en -kinderen terechtkonden met hun verhaal, ging van alles mis. Verhalen werden verkeerd opgetekend en er bleek niet vertrouwelijk met informatie te zijn omgegaan. 

Afgelopen november werd daarom, op verzoek van de slachtoffers, het onderzoek stopgezet. Een onafhankelijke commissie zal dit jaar aan de voorbereiding van een nieuw onderzoek werken.



donderdag, januari 20, 2022

donderdag, januari 06, 2022

Blaeu met witte margrieten

KLIK
 

KLIK

On December 31, 2021, the Assembly of First Nations (AFN), the Government of Canada and other parties signed two Agreements-in-Principle (AIPs) outlining a framework toward reaching a global settlement to end discrimination in the First Nations Child and Family Services (FNCFS) program and Jordan’s Principle.




10-11-2021







dinsdag, december 14, 2021

‘Niet zeuren, meedoen’ *

KLIK




KLIK
 

t
AT5


KLIK

* oproep Aboutaleb    


Na punthoofden van stapels verhalen over heerooms tante zus en me zo's gepaard aan  glaasjes sigaren en sigaretten ben ik nu eigenlijk vooral benieuwd naar de reactie van een vader wiens dochter dominee werd in Amsterdam, zoiets van "hebben jullie je booster al gehaald, meissies? "? 

 



zaterdag, december 11, 2021

Zandlopers: met je hakken in je hand

 

Iedereen die alsnog afscheid van Ristie wil nemen, kan dat zondag tussen 12.00 en 17.00 uur doen in het Afscheidshuis Amsterdam-Zuidoost. Een mondkapje en een geldige QR-code zijn daarbij verplicht.



foto AD
KLIK











KLIK


dinsdag, november 16, 2021

Knuffels in Haarlemmerstraat

Met 865 knuffels in de Haarlemmerstraat vraagt stichting Impact Makers aandacht voor het bespreekbaar maken van seksueel misbruik van kinderen. Elke knuffel representeert een kind dat in 2020 is misbruikt.

 Het monument bestaat uit knuffels die in klossen van tien opgehangen zijn in de Haarlemmerstraat. Elke klos bestaat uit negen knuffels van dezelfde kleur en één knuffel van een andere kleur. Dit representeert de verhouding van 1 op de 10 kinderen die in 2020 slachtoffer waren van seksueel misbruik. In 85 procent van de gevallen is de dader iemand die het kind goed kent.

Deze cijfers laten zien dat bij veel mensen wel iemand in de omgeving rondloopt die hiermee te maken heeft, maar toch wordt er zelden over gepraat. “Mensen bedenken excuses om niet over kindermisbruik te hoeven praten,”  zegt zakelijk leider van Impact Makers, een stichting die dit bespreekbaar wil maken. Volgens de stichting wordt de drempel voor slachtoffers om over misbruik te praten pas verlaagd als het onderwerp geen taboe meer is en niet meer door wordt vermeden.

KLIK

Erkenning



De verspreiding van de knuffels door de straat laat de grootte van het probleem zien, legt Born uit, en is een erkenning van alle misbruikte kinderen die niet gehoord worden. “Je komt onderweg steeds meer ‘gevallen van misbruik’ tegen, totdat je er niet meer omheen kan.”

Stichting Impact Makers sprak bovendien met ruim tweehonderd mensen over hun ongemak om over kindermisbruik te praten aan de hand van fragmenten uit Buiten is het feest, een film over een zangeres die vroeger is misbruikt door haar stiefvader. Born: “Tijdens die gesprekken zeiden mensen dat ze bijna niet konden geloven dat kindermisbruik op zo’n grote schaal plaatsvindt en dat iemand in staat is om zoiets verschrikkelijks te doen.”


In de Posthoornkerk op 18 november wordt onder leiding van Karin Bloemen verder gesproken hierover. Haar persoonlijke ervaringen als slachtoffer van kindermisbruik waren inspiratie voor de film.

KLIK

Het tijdelijke monument in de Haarlemmerstraat werd gemaakt in samenwerking met het programma Geweld hoort nergens thuis, Team-kim en RinkelFilm voor de Week tegen Kindermisbruik, die duurt tot 21 november.

donderdag, oktober 21, 2021

‘Er spelen altijd meerdere factoren’ "Daar zul je het dan wel naar gemaakt hebben"

 


Werden kinderen gedwongen uit huis geplaatst door problemen die ouders kregen door de toeslagenaffaire? 



Die vraag is volgens de Raad voor de Kinderbescherming moeilijk te beantwoorden. ‘Er spelen altijd meerdere factoren.’

Voor ouders is het altijd afschuwelijk om een gedwongen uithuisplaatsing mee te maken, zegt Herke Elbers, algemeen directeur van de Raad voor de Kinderbescherming. “Maar wij beoordelen op het moment dat wij onderzoek doen of er sprake is van een ernstige ontwikkelingsbedreiging voor het kind of dat de veiligheid in het geding is.” De raad heeft op dit moment geen reden om aan te nemen dat kinderen van gedupeerde ouders in de toeslagenaffaire onterecht uit huis zijn geplaatst.

Dinsdag werd bekend dat er tussen 2015 en 2020 1115 kinderen van ouders die te maken kregen met het kinderopvangtoeslagenschandaal gedwongen elders werden ondergebracht. Het werkelijke aantal ligt waarschijnlijk hoger, want de Belastingdienst greep ook voor 2015 al ongekend hard in als ouders bijvoorbeeld één fout maakten bij de aanvraag van toeslag. Al het ontvangen geld moest worden terugbetaald, met hoge schulden tot gevolg.

Welke rol speelde de toeslagenaffaire bij deze uithuisplaatsingen?

Elbers: “Ongetwijfeld zijn er casussen waar het een rol heeft gespeeld. Maar het is zeker niet zo dat als je schulden hebt, of je je gas, water en licht niet kunt betalen, je kinderen daarom uit huis worden geplaatst. Er spelen altijd meerdere factoren.

“Het kan wel zo zijn dat door schulden andere problemen ontstaan. Een relatie komt bijvoorbeeld onder druk te staan, er ontstaan problemen met huisvesting. We beschouwen armoede daarom als een risicofactor. Maar het is niet zo dat alle arme kinderen in de problemen komen. Daarom is het heel complex om uitspraken te doen over de rol van de toeslagenaffaire in deze dossiers

“We zouden dieper in de cijfers moeten duiken, maar onze indruk is dat het aantal uithuisplaatsingen niet significant hoger is onder ouders die te maken kregen met de toeslagenaffaire dan onder ouders over het algemeen. Het lastige is dat we geen goed beeld hebben van aantallen, onder andere omdat er op verschillende momenten in de tijd door organisaties beslissingen worden genomen. Wat we weten is dat er jaarlijks zo’n 20.000 kinderen gedwongen niet thuis wonen. Maar dat kun je niet vergelijken met het cijfer 1115, omdat dat om unieke gevallen gaat.”

Is het niet buitengewoon pijnlijk dat ouders eerst de dupe worden van het handelen van de Belastingdienst en daarna ook nog te maken krijgen met uithuisplaatsingen?

“Dat is pijnlijk. Ook wij proberen zoveel mogelijk te zorgen dat kinderen niet bij ons terechtkomen. Alleen de meest ernstige situaties brengen we voor rechter. Er moet sprake zijn van een ernstige ontwikkelingsbedreiging, zo staat het in de wet. Het gaat dan om vragen als: heeft een kind voldoende basiszorg, emotionele zorg of schoolzorg? Elk kind heeft verschillende behoeftes, dus het verschilt per kind wanneer er sprake is van een ontwikkelingsbedreiging.”

Heeft de Raad voor de Kinderbescherming de afgelopen jaren voldoende oog gehad voor het feit dat ouders vaak niet door hun eigen toedoen in de problemen kwamen, maar door het handelen van de overheid?

“Wat wij doen is op dat moment constateren dat het niet goed gaat met een kind. We beoordelen ook wat er nodig is om de bedreiging voor het kind weg te nemen. Dat kan zijn door het tijdelijk ergens anders onder te brengen en door goede hulp te organiseren. Maar als mensen schulden hebben of hun huis niet kunnen betalen, dan ligt het niet in ons vermogen dat te veranderen. Wel kunnen we het aankaarten en kijken welke zorg nodig is, bijvoorbeeld in overleg met gemeenten. Dat doen we ook.

“Los van de toeslagenaffaire gebeuren er soms buiten de schuld van ouders om dingen in hun leven waardoor de ontwikkeling van een kind in gevaar komt. Ook dan handelen wij altijd vanuit het belang van het kind.”

Gaat het om tijdelijke of permanente uithuisplaatsingen?

“Een uithuisplaatsing duurt soms weken, soms maanden en in principe maximaal een jaar. Die periode kan worden verlengd met nog een jaar en in zeldzamere situaties vervolgens met nog een jaar. De kinderrechter toetst die verlenging telkens. Het doel is altijd dat het kind zodra dat kan teruggaat naar de ouder of ouders. Soms kan dat niet. Als het perspectief is dat het kind niet meer teruggaat, dan spreken we niet meer van een machtiging uithuisplaatsing. Het gezag wordt dan ook overgedragen.”

Gaat u net als andere organisaties uw eigen rol in deze affaire onderzoeken?

“Op dit moment zien we geen reden dat te doen. We hebben geen aanleiding te denken dat er fouten zijn gemaakt, de kinderrechter heeft onze aanvragen tot uithuisplaatsingen getoetst.”

Onlangs boden bestuursrechters excuses aan voor hun handelenOnlangs boden bestuursrechters excuses aan voor hun handelen in deze affaire. Met dat in het achterhoofd: welke zekerheid geeft zo’n rechterlijke toets?

“Daar is vanuit ons oogpunt weinig over te zeggen. Behalve dat het om een ander rechtsgebied gaat.”

‘De toeslagenaffaire is een schoolvoorbeeld van hoe de overheid niet met kinderen moet omgaan’

Tenminste 1115 kinderen wiens ouders slachtoffer werden van de toeslagenaffaire blijken in de afgelopen vijf jaar uit huis te zijn geplaatst. Is er een verband?

Kabinet: mogelijk meer dan 1115 kinderen in toeslagenaffaire gedwongen uit huis geplaatst

Het kabinet erkent dat er mogelijk meer dan 1115 kinderen van gedupeerde toeslagenouders uit huis zijn geplaatst. Er wordt nu bekeken of de kinderen die nog altijd in een instelling of pleeggezin zitten, terug naar huis kunnen.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bracht maandag naar buiten dat 1115 van de uithuisplaatsingen plaats hebben gevonden in gezinnen die bekend staan als slachtoffer van de toeslagenaffaire. In een brief van demissionair minister voor Rechtsbescherming Sander Dekker aan de Kamer, zegt hij dat het werkelijke aantal kinderen nog hoger kan liggen, omdat nog niet alle ouders die zich als gedupeerde hebben gemeld zijn beoordeeld. Bovendien melden nog steeds nieuwe ouders zich als slachtoffer.

De uitkomst van maandag leidde tot geschokte reacties in de Tweede Kamer. Parlementariërs waren boos dat het kabinet de CBS-uitkomsten niet zelf in een brief met de Kamer had gedeeld.

Nu is die brief er alsnog gekomen. Dekker noemt het daarin ‘verschrikkelijk als problemen met de kinderopvangtoeslag op welke manier ook een rol hebben gespeeld bij een uithuisplaatsing’. Hij onderkent dat als gevolg van de toeslagenaffaire thuis een situatie kan zijn ontstaan ‘waardoor instanties uiteindelijk genoodzaakt waren over te gaan tot uithuisplaatsing van kinderen’.

Het CBS deed alleen onderzoek naar de periode tussen 2015 en 2020. Zo is er dus een kans dat ook voor die tijd al kinderen op last van de rechter in een instelling of pleeggezin werden opgenomen. Volgens Dekker wordt pas sinds 2015 centraal bijgehouden hoeveel kinderen onder jeugdbescherming komen en uit huis worden geplaatst. De periode daarvóór onderzoeken is daardoor lastig.

Belang kind voorop

Dekker wijst erop dat het kabinet voor getroffen ouders en kinderen regelingen heeft opgetuigd. Hij erkent echter ook dat voor gezinnen die nog altijd worden getroffen door uithuisplaatsingen, meer nodig is. Zo moet er een plek komen waar zij met vragen terecht kunnen. Tegelijkertijd ‘kan bekeken worden of herstel van de gezinssituatie wenselijk en mogelijk is, en in hoeverre een lopende uithuisplaatsing heroverwogen kan worden’, schrijft Dekker.

Hij wijst er daarbij wel op dat een individuele afweging per geval nodig zal zijn, ‘waarbij het belang van het kind voorop dient te staan’. Kinderen kunnen alleen na tussenkomst van de rechter voor een jaar gedwongen uit huis worden geplaatst. Als jeugdzorg van mening is dat het verblijf moet worden verlengd, moet de rechter daarmee instemmen.

Dekker zegt dat hij over de precieze uitwerking van de aanpak zo spoedig mogelijk duidelijkheid zal geven aan de Kamer.

Dat honderden kinderen van gedupeerden uit huis zijn geplaatst, noemt demissionair premier Rutte ‘zeer ernstig’. Hij belooft dat het kabinet ‘heel precies gaat uitzoeken hoe het zit’ en de Tweede Kamer snel te laten weten ‘hoe we ermee verder gaan’.

“Sowieso is het hele dossier van de kindertoeslagaffaire verschrikkelijk,” verzucht Rutte voor aanvang van de Europese top in Brussel. “Van A tot Z. Daar is geen discussie over. Het raakt heel veel mensen heel persoonlijk, het raakt heel Nederland.”

‘Er spelen altijd meerdere factoren.’

al was het maar  een bezoek aan de Taj Mahal

bij het zoveel jarig huwelijksfeest 

van de medewerker van Slachtofferhulp Nederland:

datum ministerie Justitie niet aan voldaan.