'' pretending you can't remember
donderdag, september 08, 2016
woensdag, september 07, 2016
o sterre der zee around the bay of mexico, Toms kouseband
" Quand une hollandaise aime jacques prevert ...
zou het best wel 's kunnen zijn dat die
de godgloeiende pest heeft aan de hele dag door de Blue Band radio
waarbij het mogelijke Zeeuws meisje in het midden gelaten gelaten dient te worden!
dinsdag, september 06, 2016
maandag, september 05, 2016
"Dear friends, may this celebration, in the presence of the Successor of Peter, be a moment of rededication and renewal for the whole Church in Australia.
"Here I would like to pause to acknowledge the shame which we have all felt as a result of the sexual abuse of minors by some clergy and religious in this country.
"Indeed, I am deeply sorry for the pain and suffering the victims have endured and I assure them that as their pastor I too share in their suffering.
"These misdeeds, which constitute so grave a betrayal of trust, deserve unequivocal condemnation.
"They have caused great pain and have damaged the Church's witness.
"I ask all of you to support and assist your bishops, and to work together with them in combating this evil.
"Victims should receive compassion and care, and those responsible for these evils must be brought to justice.
"It is an urgent priority to promote a safer and more wholesome environment, especially for young people.
"In these days marked by the celebration of World Youth Day, we are reminded of how precious a treasure has been entrusted to us in our young people, and how great a part of the Church's mission in this country has been dedicated to their education and care.
"As the Church in Australia continues, in the spirit of the Gospel, to address effectively this serious pastoral challenge, I join you in praying that this time of purification will bring about healing, reconciliation and ever greater fidelity to the moral demands of the Gospel."
[...]
3. It is with profound gratitude that I say goodbye this morning I thank the Federal, State and civic authorities who have so generously assisted me, especially the Prime Minister who has honoured me by his presence and his words. Once again I thank the Catholic bishops, as well as your Government for inviting me to come. I am deeply grateful for all the arrangements that have made my stay among you possible. In particular I am grateful to all those concerned with the security arrangements of my visit. I thank those who provided for my transportation to the various venues and all the people of the communications media who helped give such widespread coverage to each event of the past week which will always remain for me an unforgettable encounter with Australia’s soul. The beautiful ceremonies and the wonderful spirit of collaboration shown by everyone are special memories for me. And to all of you who have worked so hard and have received me with open arms, I express my lasting thanks.
4. I came to Australia to join my brothers and sisters of the Christian faith in celebrating Jesus Christ as the Way, the Truth and the Life. This is the heart of our faith. This is the basis of our hope. This is the source of our joy.
I also came to speak words of esteem and friendship for all who believe in God, and for all men and women of good will. My message has likewise been a proclamation of human dignity, and an appeal for human solidarity and peace, under the sign of truth and justice, freedom and love.
And all of this, dear people of Australia, is my wish for you today and in the years ahead. Remember always who you are, where you are going and why. Remember how much you have to offer to the world and how much its destiny depends on you. As a nation you are called to greatness, for you are called to love God and serve your fellowman! And now: Advance, Australia Fair!
zaterdag, september 03, 2016
Jordy Brouillard 2 januari 1997 - 27 augustus 2016
Hij verbleef vijftien jaar in de instelling Ter Muren.
Dag Jordy
Sorry, sorry, sorry
Met lood in mijn schoenen, een bloedend hart en een bezwaard geweten schrijf ik je deze brief. Ik wil me verontschuldigen en hoop van ganser harte dat je me kunt vergeven.
Integrale jeugdhulp
Van bij de opstart van integrale jeugdhulp zit ik in al haar structuren, op elk niveau. Ik wou samen met collega’s, voorzieningen, organisaties, diensten en beleidsmakers allerhande vorm geven aan een jeugdhulp die tegemoet kwam aan de zorg- en hulpvragen van jongens en meisjes zoals jij. We hebben er met velen talrijke uren – gespreid over vijftien jaar – in gestopt en we hebben gefaald, collectief. Sorry.
“We hebben collectief gefaald.”
We zijn begonnen met verengen: van zorg naar hulp. Goeie zorg is de basis voor degelijke en adequate hulpverlening maar we hebben die weggeknipt. ‘Zorg’ is het centrale woord in bezorgdheid, in voor- en nazorg, in zorgzaamheid en zorgvuldigheid, in verzorgd en verzorgend. Zorg stelt met andere woorden altijd de mens centraal en laat zich toedienen in onderling overleg. Het is altijd zinvol en vaak ook succesvol, niet altijd. Het laat zich misschien iets te moeilijk meten en waarschijnlijk heeft men het daarom geliquideerd. Ik heb op tafel getikt maar moest verdomme hard geklopt hebben. Sorry.
MODULES
Er werd heel snel gedacht in termen van ‘modules’. Dit houdt in dat men bij gekwetste vogeltjes zoals jij het deeltje dat (vermoedelijk) stuk is, vervangt door eentje waarvan men denkt dat het je terug op gang krijgt. We hebben een heel merkwaardige invulling gegeven aan het begrip integraal, het wil eigenlijk niks anders zeggen dan: ‘we hebben een magazijn vol wisselstukken en handleidingen’ (en we zijn er van overtuigd dat we al wat nodig is in stock hebben).
We hebben integraal nooit bekeken als het kind of de tiener in zijn totaliteit. Het mensje dat talenten en krachten heeft, dat droomt en verlangt, dat wil en kan, dat groeit en bloeit, dat weent en lacht, dat zoekt in het leven. Neen, we hebben ons gespecialiseerd in het stellen van diagnoses, het vaststellen van gebreken, het detecteren van tekorten om dan ons magazijn in te lopen, een wisselstuk te nemen, het met bekwame spoed – en niet altijd voorzichtig en zorgvuldig – in te pluggen in de overtuiging dat alles weer op wieltjes ging lopen. Mis. Ik heb me verzet maar verdomme bijlange niet genoeg. Sorry.
1+1 = 3
We gingen ook alles samen doen, met vereende krachten, het klassieke riedeltje van 1 + 1 = 3. Er is echter weinig tot niks veranderd. We blijven denken in sectoren, in eigen instellingen, binnen de decreten die ons aanbelangen maar zijn er niet in geslaagd om ons te organiseren rond de gekwetste vogeltjes.
“We zijn vervreemd van de fierheid in onze professie.”
Het enige waar we elkaar in gevonden hebben, is de regelvastheid, de protocollen en het managen. We zijn er intussen van doordrongen dat dit de enige manier is om hulp te organiseren. We zijn vervreemd van de fierheid in onze professie en zitten gevangen op de lijmstok die ‘subsidie’ heet. We vroegen en kregen regels, vaak tegen beter weten in, en registreren ons te pletter om maar te bewijzen dat we onze job goed doen. We houden alles bij – ja kan het zo gek niet bedenken of er worden data over verzameld – maar de basis van elke hulpverlening: tijd nemen, luisteren en troosten vind je in geen enkel registratieprogramma terug. In geen enkel. Ik heb mijn mond opengetrokken maar in plaats van te roepen heb ik gepiept. Sorry.
VERTROUWEN
We zijn, denk ik, ook moedwillig in de fout gegaan. We weten allemaal hoe belangrijk het is om iemand in je leven te hebben die je kan vertrouwen, iemand die onvoorwaardelijk achter je staat, er is als je hem nodig hebt. Iemand die zijn nek uitsteekt en je bescherming biedt, iemand die je niet laat schieten en het onvoorwaardelijk voor je opneemt. Iemand die zijn arm om je schouder legt, je op sleeptouw neemt en je een spiegel voorhoudt.
We weten het uit ervaring en uit onderzoek. We hebben ons zo georganiseerd dat we dit allemaal verloochend en afgebouwd hebben. We hebben ons niet gespecialiseerd om relaties aan te gaan, au contraire, we wijzen er elkaar bijna permanent op hoe ‘gevaarlijk en onprofessioneel dat is’. Ze leren ons om afstand te houden, zelden hoe we nabij kunnen zijn.
“Ze leren ons om afstand te houden, zelden hoe we nabij kunnen zijn.”
We zijn de weg ingeslagen van de klinische expertise-specialisten. We fileren jullie, zoeken naar wat niet functioneert en nemen elk een klein stukje voor onze rekening. Wij (denken te) weten wat verkeerd loopt, voegen daar – al of niet met geweld – onze expertise aan toe en voorspellen wat het resultaat zal/moet zijn. Soms hebben we geluk dat onze prognoses uitkomen, even vaak hebben we de bal mis geslagen.
Als we er naast zitten hebben we dan ook de reflex – en intussen de overtuiging – om het falen buiten ons zelf te leggen. Dan zijn de kapotte vogeltjes vaak diegenen die met de vinger gewezen worden: ze willen niet, ze weigeren hulp, ze leren het nooit, ze passen zich niet aan, ze zijn te zwak, ze hebben een stoornis, ze ontbreken vaardigheden, ze werken niet mee…
BEROEPSGEHEIM
Hoe dan ook we kennen jullie niet (en soms denk ik dat we dat niet willen), we brengen allemaal ons stukje van de puzzel samen en gaan er dan mee ‘in overleg met elkaar’. In zo een setting kunnen we niks anders dan alles wat we weten te delen met elkaar en we hebben er dan ook zelf schuld aan dat het beroepsgeheim, het enige kader waarbinnen hulpverlening efficiënt en effectief kan zijn, ondergraven werd.
Eerst begon het nogal onschuldig met ‘gedeeld en gezamenlijk beroepsgeheim’, intussen zitten we protocollen op te stellen met politie en justitie. Je moet bijna ziende blind zijn om niet te beseffen dat we hierdoor nog meer mensen wegjagen.
“De groep ‘zorgwekkende zorgmijders’ groeit snel aan.”
Het enige ‘type hulpverlener’ die die wezenlijke nood kan opnemen is de trajectbegeleider. De enige hulpverlener die door integrale jeugdhulp niet gevalideerd en erkend werd is, je raadt het nooit: de trajectbegeleider. Het resultaat van dit alles is dat de groep ‘zorgwekkende zorgmijders’ en ‘hulpverleningsvermoeiden’ proportioneel snel aangroeit en voor alle duidelijkheid: dat is niet hun fout maar de onze. Ik heb dit aangekaart maar waarschijnlijk niet sterk genoeg. Sorry.
MAAKBAARHEID
We zijn er ook allen van uitgegaan dat we alles wat mank liep terug vlot konden trekken. We geloofden heilig in de maakbaarheid van de mens. We hebben nog altijd het idee dat pijn, leed, verdriet, onvolmaaktheid geen deel kunnen en mogen uitmaken van een mensenleven. We willen dit toedekken, weggommen en meestal zelfs niet onder ogen zien.
We selecteren diegenen waarmee we protocollair en subsidiair niet – of vermoeden van niet – kunnen scoren, weg. We zeggen het hen niet in hun gezicht maar ‘regelen’ ze buiten. Niet ziek of arm genoeg, geen Nederlands spreken of onvoldoende gemotiveerd, wachtlijst of verkeerd profiel, geen of de verkeerde papieren, geen of de verkeerde diagnose. Als je selecteert en elimineert aan de voordeur is de kans dat je een succesvolle uitstroom hebt via de achterdeur groter.
LUCAS 15
In een kwantitatief gemeten sociaal werk wordt dit ook het best gehonoreerd. Soms, Jordy – en dit blijft tussen ons – verwijs ik als atheïst naar de Bijbel, meer bepaald naar Lucas 15. De Goeie Herder bekommert zich om het verloren gelopen schaap en minder om de negenennegentig andere omdat hij er van uit gaat dat die samen de stal zullen vinden. Een mooie metafoor voor het sociaal werk, toch?
“Zijn de herders hier gelukkig mee?”
Jammer genoeg zie ik nu de herders kijken en inschatten met hoeveel schapen ze zo snel mogelijk naar de stal kunnen hollen. Er mogen er een deel niet mee vertrekken en diegenen die ze onderweg verliezen hebben dit aan zichzelf te danken. Zijn die herders hier gelukkig mee?
Een deel trekt het zich absoluut niet aan en doet verder want de laatste van de maand is het pay-day en er moet brood op de plank komen. Een deel probeert toch om – soms tegen directieven en beter weten in – met zoveel mogelijk schapen te vertrekken maar struikelt (oplossing: ‘ventilatiesessies’ en casus-overleg), blijft soms liggen (in vakjargon heet dit burn-out). Een deel holt zich eerst in schuim en zweet, gaat op tijd op de rem staan en wordt schaapscheerder (in vakjargon heet dit ‘specialisatie’ of ook ‘promotie’) maar laat vaak niet na om de herders verder op te jagen. Het ander deel heeft zich ook de ziel uit het lijf gelopen en dan maar beslist om brouwer te worden maar voor alle duidelijkheid: niet omdat ze niet van schapen houden maar omdat ze veeleer niet van schapen mogen houden (in vakjargon heet dit jobswitch).
Kortom de herders zijn heel vaak ongelukkig, vermoeid, verweesd en ontdaan maar halen hun energie uit de keren dat ze – meestal in ’t geniep – toch nog een achtergebleven schaap de stal kunnen binnen loodsen. Sterk. Ik sta dit vaak te bekijken maar ben te weinig ‘border-collie’ om de herders bij te springen. Sorry.
JE BENT DE EERSTE, NOCH DE LAATSTE
Ik ga nu zo stilaan afsluiten om niet helemaal ondergedompeld te worden in moedeloosheid en kwaadheid. Ik weet uit ervaring dat ik dan hard van leer kan trekken en je weet maar nooit wie er deze brief nog in handen krijgt (verba volent, scripta manent ;-))
Als het je al een troost mag zijn Jordy, je bent niet de eerste die door ontbering, verwaarlozing, zorginsufficiëntie, regelblindheid en struisvogelpolitiek het heden voor het eeuwige ruilde. Ik wil niet cynisch of defaitistisch klinken maar je zal ook de laatste niet zijn. De wachtkamers zitten vol en er staan nog wachtenden op de stoep.
“Het ‘systeem’ zoekt altijd de fout bij het kleinste radertje.”
Ik beloof je echter dat ik mijn uiterste best zal doen om paal en perk te stellen aan die scheef- en misgroei. Het eerste waar ik zal tegen moeten optornen is het ‘systeem’ dat – mijn broek af als het anders zou zijn – als weergaloos en onfeilbaar zal voorgesteld worden. Het tweede zal zijn om de zoektocht, de posse naar het falend, haperend radertje in de machine te saboteren, te dwarsbomen of toch te minimaliseren want het ‘systeem’ zoekt altijd de fout bij het kleinste radertje. Kafka is ook hier alive and kicking.
NAÏEF
Met de hand op het hart beloof ik je dat ik zal werken aan mijn naïviteit en ‘pampergedrag’. Men verwijt me al gans mijn carrière dat ik naïef ben en nu zie ik het ook in. Ik heb me laten ringeloren. Ik ben er bijna ingetrapt. Ik dacht echt dat de hulpverlening het beste voor had met haar cliënten, dat ze echt van plan waren om mensen te ondersteunen en bij te staan. Maar ze doen dit enkel met de cliënten die in hun systeem passen.
Ik ben naïef geweest toen men me uitlegde wat, bijvoorbeeld, een warme overdracht was. Het leek me een mooie gedachte naar continuïteit van de hulp. Nu zie ik nog beter dat dit meer te vergelijken is met het muzikaal pak op familiefeesten. Wie hem vast heeft, is op ’t moment dat de muziek stil valt gejost. Ook een beetje te vergelijken met de ‘hete patat’, zo snel mogelijk doorgeven of je bent verbrand. Eerlijk, Ik dacht dat ze het ook bedoeld hadden op de meervoudig gekwetsten, de paupers, de sociaal overbodigen. Fout, sorry.
Ik ben naïef geweest toen men me uitlegde wat, bijvoorbeeld, een warme overdracht was. Het leek me een mooie gedachte naar continuïteit van de hulp. Nu zie ik nog beter dat dit meer te vergelijken is met het muzikaal pak op familiefeesten. Wie hem vast heeft, is op ’t moment dat de muziek stil valt gejost. Ook een beetje te vergelijken met de ‘hete patat’, zo snel mogelijk doorgeven of je bent verbrand. Eerlijk, Ik dacht dat ze het ook bedoeld hadden op de meervoudig gekwetsten, de paupers, de sociaal overbodigen. Fout, sorry.
“Jammer dat het zo is moeten lopen. Sorry.”
Pamperen zal ik enkel nog doen naar die mensen die zichzelf moeilijk of niet kunnen behelpen. Tot nu toe heb ik dat ook – en te veel – gedaan naar beleidsmakers, sectoren, instellingen, uitvoerders: het systeem met andere woorden. Tja, ik moet voor zoveel dingen begrip hebben: geen tijd, te weinig middelen, praktische-juridische-protocollaire regels, caseload, te jong, te moe, te onervaren… en ik mag daar niks over zeggen of het is hommeles, ben ik niet loyaal, collegiaal. Ik heb me laten vangen. Sorry.
Hoe dan ook, ik dank je voor het inzicht en de energie die je me gaf en ik ben er van overtuigd dat het overgrote deel van mijn collega’s hetzelfde ervaart. Ik beloof dat ik je in ere houd in naam van de talloze jongeren, bejaarden, uitgerangeerden die ook in ontbering en extreme eenzaamheid leven (en sterven). Jammer dat het zo is moeten lopen. Sorry.
Misschien tot een volgende keer
Liefs
Joost Bonte
PS. een collega vroeg wie je zei dat Frans Kafka is
en of je daar nu wel of niet mee naar bed bent geweest.
PS. een collega vroeg wie je zei dat Frans Kafka is
en of je daar nu wel of niet mee naar bed bent geweest.
vrijdag, september 02, 2016
Stijgende verkoopcijfers Dostojevski
Newcastle Anglican priests speak out about their own childhood abuse, as Synod agrees
on formal apology
Two Hunter Anglican priests have spoken of the sexual abuse they experienced as children, as Newcastle's Bishop admits the diocese protected perpetrators.
Newcastle's Anglican Bishop Greg Thompson addressed members of the Synod who met on Saturday.
His address covered a range of issues from domestic violence to climate change, but child abuse within the church was the main focus.
"We had cultures that dissuaded people from speaking of their experience," he told the Synod.
"We had cultures that protected abusers."
The Synod heard a recorded interview with two Hunter Anglican priests, Reverend Les Forester and Reverend Bob Peattie, who recounted their experiences of being sexually abused as children.
Reverend Forester said at the time, he thought he was going to die.
"I was absolutely terrified, I can recall my whole body shaking and I can recall thinking if this doesn't end or I don't get out of here somehow, I'm going to die."
Reverend Peattie explained how the abuse left him feeling worthless and depressed for much of his life.
"It sort of manifested itself in my lack of self esteem and continuous suicidal thoughts," he said.
"If I'd had a gun I would have shot myself on numerous occasions, because I was just sick and tired of it."
He described the abuse as pure evil.
"It can't be described any other way, it's pure evil, it's life changing."
Bishop Thompson thanked the men for their bravery.
"This is troubling listening and I am grateful, so grateful that they have been willing to speak so that we might learn."
The Synod then voted unanimously that a formal apology from the Newcastle diocese be recorded acknowledging the "shameful" way it worked against those who reported abuse.
I was abused by clergy: Anglican Bishop Greg Thompson tells of abuse as 19-year-old
Joanne McCarthy
Anglican bishop Greg Thompson has spoken about being groomed by an Anglican bishop and senior clergyman in the 1970s and later sexually abused, after an historic diocese apology on Sunday for the "shameful" treatment of abuse survivors in the past.
[...]
His allegations against the two men, now dead, were revealed to NSW Police and the Royal Commission into Institutional Responses to Child Sexual Abuse earlier this year.
Bishop Thompson said he did not reveal the information before the diocese synod at the weekend because he wanted the vote on an historic apology to be a genuine response from clergy and senior diocese parishioners, and not a response to him personally.
"I couldn't have spoken about the need for an apology if they'd known I was a survivor," Bishop Thompson said.
[...]
 |
| # 43 |
Newcastle Anglican Bishop Greg Thompson and the "coordinated opposition" against him.
 |
| #42 |
When he complained to a prison officer
about Ryan’s presence he was told he
would be on the next truck to Junee prison
if he made a commotion.
Records and recordkeeping practices; consultation paper on records and recordkeeping
The Royal Commission into Institutional Responses to Child Sexual Abuse has released a
consultation paper that addresses records and recordkeeping practices in relation to child sexual abuse in institutional contexts.
The consultation paper, Records and recordkeeping practices, examines the records and recordkeeping practices of both older and contemporary institutions, identifying key areas of concern.
KLIK
Royal Commission CEO Philip Reed said that the management of accurate records by institutions that care for children is critical to identifying, preventing and responding to child sexual abuse.
“Through private sessions and case studies, we have heard from survivors about the difficulties faced when trying to access their own records, including records regarding experiences of child sexual abuse,” he said.
“Many survivors have spoken to us about the absence of records or lack of detail in records created about them.
"We know that the lack of proper institutional record management can be extremely distressing and traumatic for survivors of child sexual abuse,” Mr Reed said.
The Royal Commission’s consultation paper proposes five key principles to assist institutions to implement and maintain comprehensive record management.
These principles are intended to promote child safety, institutional accountability and just outcomes for victims and survivors of child sexual abuse.
 |
| The grassmarket |
All interested parties are invited to make written submissions responding to the consultation paper and the five key principles listed below:
- Creating and keeping accurate records is in the best interest of children.
- Accurate records must be created about all decisions and incidents affecting child protection.
- Records relevant to child sexual abuse must be appropriately maintained.
- Records relevant to child sexual abuse must only be disposed of subject to law or policy.
- Individuals’ rights to access and amend records about them can only be restricted in accordance with law.
Written submissions should be made by Monday, 3 October 2016:
donderdag, september 01, 2016
# 43
 |
| KLIK |
Unable to tell his family – who thought Ryan was a great priest – the abuse continued each Sunday he served at the altar, and progessively worsened. One Sunday in about 1985 Ryan was trying to force CNE to perform oral sex on him when “the sacristy door opened and a male parishioner came in”, saw what was happening, and left without saying a word. His voice quavering, CNE told how at 14 he abused another child, saying he thought his actions were normal because a priest had been “doing these things to me” and he grew up believing that “everything priests did was godly and righteous”. At 16, he was big enough to stand up to Ryan, who then left him alone.
He confided the abuse to his mother in about 2000. He said she later saved his life when she rushed to his house overwhelmed by an urge to see him. He had been about to hang himself.
In 2008, he was jailed for abusing the other child, and found to his horror that Ryan was also in Long Bay.
to Long Bay Jail, where Ryan was also incarcerated for some of his crimes.
When he complained to a prison officer about Ryan’s presence he was told he would be on the next truck to Junee prison if he made a commotion.
He spoke to police and his case went trial. Ryan changed his plea to guilty on the first day.
[...]
to Long Bay Jail, where Ryan was also incarcerated for some of his crimes.
When he complained to a prison officer about Ryan’s presence he was told he would be on the next truck to Junee prison if he made a commotion.
[...]
He said Ryan’s abuse had destroyed his life.
“While I am having to live with the consequences of Father Ryan’s sexual abuse, my hope is that by telling my story, I can prevent the same thing happening to another small child,” CNE said.
 |
| KLIK |
transcript 31-8
Abonneren op:
Posts (Atom)
