MaleSurvivor applauds the jury for it's courageous verdict and the tireless work of prosecutors and officials in the case against Monsignor Lynn.

This verdict sends a clear and unmistakable message to all institutions that harbor and enable molesters  to thrive within their walls: Sexual abuse will not be tolerated in our communities any longer. This verdict  also sends a powerful message to all survivors of sexual abuse: Your voices will be heard. Finally, instead of facing obstruction and defeat, those who have suffered in silence for far too long are beginning to feel empowered to come forward and speak openly about what was once an unspeakable shame. Not only does this help survivors heal, it also begins to help heal our society as well.

SNAP

Over plee- en bit-boeken:

.

   om een goed bidboek uit te brengen heb je een goed playboek nodig

preek voor eigen parochie

w.v.

Bedrijfsongevallen

Er is één vraag die ik mij afgelopen maanden vaak gesteld heb. Waarom duurde het tot februari vorig jaar voordat de storm over kerkelijk seksueel misbruik in Nederland losbrak? Waarom wachtte ik tot Robert Chesal van de Wereldomroep mij belde en wij een pact sloten om het kerkelijk misbruik in Nederland aan te tonen? Een pact dat, zoals u gemerkt zult hebben, vruchtbaar was.

Laat ik nuanceren. Het is niet zo dat de media vóór die tijd stilzaten. Journalisten en programmamakers als Hans Koekoek en Ber Crouzen publiceerden al in 1982 en 1994 over misstanden op katholieke internaten en scholen.

Ook rond 2002, toen de misbruikberichten uit Ierland kwamen, was er journalistieke aandacht. In de media verschenen artikelen over de misstanden in de Kerk in dat land. Maar tot een hausse aan berichten over de situatie in eigen land kwam het niet.

Natuurlijk was er ook in 2002 journalistiek pionierswerk. Enkele televisieprogramma's toonden gevallen van seksueel misbruik binnen de Kerk in Nederland. Maar het bleven losse verhalen, incidenten. In 2002 deden ook Guido de Vries en ik voor NRC Handelsblad twee maanden onderzoek. Ook wij berichtten over gevallen van kerkelijk misbruik, vooral in parochies. Anders dan in februari vorig jaar werden deze berichten niet breed opgepakt. Destijds liet de pers het erbij zitten.

Ik wil dat verduidelijken. Ik reken het mijzelf aan dat ik niet al in 2002 het katholieke internaatssysteem heb onderzocht. Hoewel ik destijds ook meldingen uit kostscholen en internaten had, was ik gefocust op pastoors en kapelaans die zich in parochies vergrepen hadden. Inmiddels weten we dat juist in het internaatssysteem de meeste slachtoffers vielen.

Ik reken het me ook aan dat ik in de late herfst van 2009 niet zelf op het idee kwam om een diepgaand onderzoek te beginnen naar het misbruik, toen de berichten over misstanden op katholieke internaten in Duitsland ons bereikten. Pas in februari 2010 - toen Robert Chesal mij belde - kwam ik in actie. Robert had een interview gehad met een oud-internaatsleerling en vroeg mij om nadere informatie. Hij wilde weten of de man - die zei misbruikt te zijn - een incident was of symbool stond voor een breder probleem. En dat, dames en heren, was de juiste journalistieke vraag.

Het misbruik bleek massaal, zo weten we nu, en inderdaad een publiek geheim. Achteraf vertellen velen hoe zij al langer wisten van individuele gevallen.

Dat de journalistiek in Nederland niet eerder massaal op onderzoek uitging in internaten, mag je de journalistiek aanrekenen. Journalisten bevinden zich overigens in het gezelschap van wetenschappers. Kerkhistorici onderzochten jaar in jaar uit de katholieke kerk en de internaten. Schreven er boeken over, al dan niet op kosten van diezelfde Kerk overigens. Niet één Nederlandse wetenschapper zag afgelopen tien jaar in de stroom misbruikberichten uit het buitenland aanleiding om zich de nieuwsgierige onderzoeksvraag te stellen: heeft dat massale misbruik ook in Nederland plaatsgevonden?
Uiteindelijk zijn deze wetenschappers ingehaald door journalisten. Dat is onze troost. Dankzij de inspanningen van de media weten we nu dat ook op katholieke internaten in Nederland kinderen structureel seksueel misbruikt en mishandeld zijn.

Dat het kerkelijk misbruik vorig jaar uitgroeide tot een mediastorm, komt ook omdat slachtoffers massaal bereid waren te getuigen. Bovendien was even voor onze onthulling in februari de publieke opinie gesensibiliseerd. Dat gebeurde door het nieuws dat priesters weigerden hosties te geven aan homoseksuele gelovigen. Toen kort daarna bleek dat priesters aan kinderen gezeten hadden, en dat kerkleiders dat hadden toegedekt, was het land al snel te klein.

 De journalisten hadden aanvankelijk een gebrekkige nieuwsgierigheid in de affaire rond het seksueel misbruik in de Kerk. En nieuwsgierigheid is misschien wel de belangrijkste professionele eigenschap voor een journalist. Een collectief gebrek daaraan leidde ertoe dat het zo lang duurde voordat we wisten wat we nu weten.

 Joep Dohmen in NRC 28 januari 2011

8-12-2007 fotoreportage RKK

After 13 days of deliberation, the jury in the landmark Philadelphia abuse trial has found Msgr. William J. Lynn guilty on one charge of child endangerment, acquitting him on a second endangerment charge and on one count of conspiracy.

The jury declared itself hung on both charges against Fr. James J. Brennan, who had been accused of attempted sexual assault of a 14-year-old boy in 1996. Prosecutors could choose to retry their case against him.

Lynn faced charges of child endangerment and conspiracy for his role in an alleged cover-up of priest sex abuse during his tenure as secretary of clergy for the Philadelphia archdiocese from 1992 to 2004.
Earlier in the week, the jury informed Common Pleas Court Judge M. Teresa Sarmina that it had reached a unanimous decision on only one count, and was hung jury on the remaining four against Lynn and Brennan.
Reports from inside the courtroom said that Sarmina urged the jury – through what’s known as a “Spencer charge” – to continue deliberating, offering to allow them to rehear testimony if necessary.

After an off-day Thursday for a juror to attend to a family matter, the jury reconvened this morning, informing Sarmina they had reached a verdict in the early afternoon.

Barbara Dorris, victims outreach director of the Survivors Network of those Abused by Priests, called the day’s decision “long overdue.”

“This day—and the relief, vindication and healing it gives clergy sex abuse victims—is long overdue. The guilty verdict sends a strong and clear message that shielding and enabling predator priests is a heinous crime that threatens families, communities and children, and must be punished as such,” she said in a statement released minutes after the verdict was announced.

“It is also the criminal justice system's "shot across the bow," sending a clear signal to all institutions: “Protect kids, oust predators or go to jail,” Dorris said.

A New Day of Reckoning: Jury Finds Msgr. Lynn Guilty of Child Endangerment

 Jeff Anderson

A Philadelphia jury made history today when it found Msgr. William Lynn guilty of endangering the welfare of a child. The jury’s decision is historic and unprecedented. Until now no top Catholic official has been criminally convicted for child endangerment. The result of this difficult and arduous trial presents the first true day of reckoning in the criminal justice system against any top official in the Catholic church hierarchy.

For decades the top officials of the Catholic Church, the Archdiocese of Philadelphia and elsewhere, have operated above the law and with impunity, believing that they could not and would never be held accountable. Now, finally, because of courageous survivors, as well as prosecutors and law enforcement that were willing to take a stand, justice is served. With this justice comes great hope and promise to all those who have fought for so long.

We applaud the prosecutors, the survivors, and all those who contributed to the exposure of the truth. We are deeply grateful for the many survivors with whom we work. And we continue to be inspired by those who chose to break the silence and make their painful histories known in order to protect other kids.  A new and better day is upon us and we’re proud to stand on the shoulders of the courageous survivors whom we work with every day.

 In addition to the guilty finding, the jury acquitted Lynn on one charge of conspiracy and another charge of child endangerment. The jury was hung as to two charges involving James Brennan including attempted rape and endangering the welfare of a child.

PHILADELPHIA (CBS) – The Philadelphia jury deciding the fates of two priests in the child sex abuse case was preparing to announce its decision this afternoon.   But a verdict on most of the charges was unlikely.
The announcement was expected shortly after 2pm, according to court officials.


Earlier today, the judge held a hearing on continuing the gag order if the jury is unable to break the deadlock.  There would almost certainly be a retrial, so the concern of the court would be pre-trial publicity.
The DA wanted clarification on what, if anything, he could say without violating the gag order.  The judge suggested that DA Seth Williams submit his planned comments to the court for approval.
An attorney for the Inquirer argued the gag order should be lifted no matter what the result, in the public interest.

Philadelhia,now what?

Tango p'ra os putos

The higher you build your barriers
The taller I become
The farther you take my rights away
The faster I will run
You can deny me
You can decide to turn your face away
No matter, cos there's

Something inside so strong
...

Brothers and sisters
When they insist we're just not good enough
When we know better
Just look 'em in the eyes and say
We're gonna do it anyway

Something inside so strong
And I know that I can make it
Tho' you're doing me wrong, so wrong
You thought that my pride was gone
Oh no, something inside so strong
Oh oh oh oh oh something inside so strong

Brothers and sisters
When they insist we're just not enough
When we know better
Just look 'em in the eyes and say
I'm gonna do it anyway

...
Labi Siffre

Heer Wolters, Uwes was een cadeautje, dank U!

Lang zal je leven

Ich bin im hungerstreik

seit 15 Juni 2012

Mein Name ist Wilfried Fesselmann und ich bin selbst Missbrauchsopfer der katholischen Kirche. Als ich 11 Jahre alt war (1979), hat ein Kaplan in Essen mein Vertrauen missbraucht, mich sexuell missbraucht und meine Seele ermordet.

Danach war ich in der Kirchengemeinde der einzige Schuldige, denn wegen mir musste der tolle und liebe Kaplan sich in Therapie in München begeben. Den Kirchenmitgliedern wurde erzählt, dass er seinen Job nie mehr ausüben könne. Diese Versetzung hat der damalige Erzbischof am 15.01.1980 unterschrieben und den lieben Kaplan schon nach 3 Wochen wieder in den Gemeindedienst entlassen.

Es hat 30 Jahre gedauert, wie bei vielen Opfern, bis ich überhaupt darüber reden konnte.

 Im Jahre 2006 wollte ich die Sache öffentlich machen und niemand hat mir geglaubt. Im April 2008 suchte mich, veranlasst durch die Kirche, die Polizei zu Hause auf und ich sollte durch ein Gerichtsverfahren mundtot gemacht werden.
 Im März 2010 habe ich den Fall mit Hilfe der Bundesjustizministerin und der Medien öffentlich gemacht.

Nach Recherchen der Beteiligten stellte sich heraus, dass der damalige Erzbischof “meinen” Fall vertuscht hat.
Der Kaplan hatte sich immer wieder bei ihm frühzeitig als Pfarrer beworben, weil er so gut mit Kindern umgehen könne.

Aufgrund der eingereichten Klagen und weiterer Recherchen habe ich erfahren, wie die Bistümer und Personen, welche heute höchste Ämter in der katholischen Kirche bekleiden, aktiv alles vertuscht haben.

Die neuen drei heiligen Könige der Kirchen heißen: Verschweigen – Versetzen – Vertuschen.
 Es ist nicht richtig und mehr als unverständlich, dass die suspendierten Pfarrer ihr Gehalt weiter beziehen und deren Opfer mit einem einmaligen Almosen abgespeist werden sollen.

Die Kirche hat noch immer nichts aus der Vergangenheit gelernt. Im Bistum Trier beispielsweise wurden unter Führung des Missbrauchsbeauftagten Bischof Ackermann 7 auf grund von Sexualdelikten vorbestrafte Priester wieder in den Kirchendienst eingesetzt. Es gibt schlichtweg keinen Bereich in der Gemeindearbeit, in welchem pädophile Priester nicht mit Kindern in Berührung kommen könnten.
Wenn man die Kirche verklagt, dann berufen deren Vertreter sich auf die geltenden Verjährungsfristen.

 Im November 2010 hatte mir die Bundesjustizministerin Leutheusser-Schnarrenberger in einem Brief zugesichert, etwas gegen die überholten Verjährungsfristen zu unternehmen. Bis heute habe ich diesbezüglich jedoch nichts gehört und keinen Fortschritt feststellen können. Daher schließe ich mich der guten Aktion an und trete ab  dem 15. Juni 2012 selbst in den Hungerstreik.

Mit freundlichen Grüßen
WilfriedFesselmann

Da könnte ja jeder Lebensmüde Gesetze erpressen!?

Der Sprecher der Missbrauchsopfer Norbert Denef ist im Hungerstreik: So will er erreichen, dass die SPD sich für die Abschaffung der Verjährungsfristen einsetzt

von Evelyn Finger
 DIE ZEIT 21.06.2012

Der Gedanke an den Selbstmord ist ein großer Trost. Denn er hilft uns, sagt Nietzsche, über die Verzweiflung hinweg. Denn er steht als letzte Wahl, sagt Schiller, auch dem Schwächsten offen. Und vielleicht ist er das einzige Stück Freiheit, sagt Stefan Zweig, das man sein ganzes Leben ununterbrochen besitzt. Dass der Selbstmord keine Verzweiflungstat und keine Sünde ist, sondern Freiheit bedeutet, dieser Gedanke kursiert im Abendland schon seit der Antike. Und doch bleibt Gewalt gegen sich selbst eine Provokation. Denn der Einzelne, der sein Leben absichtlich beendet oder gefährdet, setzt alle ins Unrecht. Er weckt ihr schlechtes Gewissen. Er erzeugt Zorn.



So erlebt es jedenfalls Norbert Denef, der nun seit vierzehn Tagen im Hungerstreik ist. Er sagt, dass viele Menschen wütend auf seinen Protest reagieren. Denef ist Sprecher des deutschlandweit größten Verbandes von Missbrauchsopfern netzwerkB und verweigert momentan jede Nahrung, weil er die gesetzlichen Zustände in diesem Land für die Betroffenen unaushaltbar findet. Und weil er sich von der SPD verraten fühlt. Die Zustände: Sexuelle Gewalt verjährt im Strafrecht nach zehn Jahren und im Zivilrecht nach drei Jahren. Weil aber Missbrauchsopfer aus Scham oft jahrelang schweigen, werden die Täter nicht rechtzeitig angezeigt. Man kann sagen: Hier kollidiert das geltende Recht mit der Psychologie der Opfer.


Das will netzwerkB ändern, und viele Politiker wollen das auch. An Runden Tischen werden die Verjährungsfristen seit mehr als zwei Jahren diskutiert. Namentlich die SPD hat die Lösung des Problems zu ihrer Sache gemacht. Auf ihrem letzten Parteitag gab es Standing Ovations sämtlicher Delegierter für eine Rede Norbert Denefs, der seine persönliche Geschichte erzählte: wie er als Kind jahrelang von katholischen Geistlichen missbraucht wurde, und wie die Täter, trotz eines Geständnisses, am Ende unbehelligt bleiben. Denef sagte am Schluss der bewegenden Rede: »Ich fordere Sie auf und bitte Sie herzlich, uns zu helfen, dass die Verjährungsfristen aufgehoben werden. Jetzt und nicht irgendwann!« Danach applaudierte der ganze Saal. Viele weinten. Und der Redner wurde von der stellvertretenden Bundesvorsitzenden Hannelore Kraft lange umarmt.
Und dann? Passierte nichts, sagt Denef. »Nur Gerede.« Tatsächlich beschloss die SPD keinen Antrag auf Aufhebung der Verjährungsfristen, aber sie überwies ihn zur Prüfung an die Bundestagsfraktion. Diese Prüfung hält Denef für Gerede. Es handelt sich aber um Demokratie. Trotzdem kann man verstehen, dass die demokratischen Gesetzgebungsprozesse die Betroffenen manchmal zur Verzweiflung treiben. Sind nicht alle Argumente längst ausgetauscht? Hat nicht die SPD einmütig ihre Hilfe signalisiert? Ist die weitere Debatte nicht in Wahrheit verlogen?

»Wir drehen uns im Kreis, und wenn man sich im Kreis dreht, muss man nach Auswegen suchen«, sagt Denef, »mein Ausweg ist der gewaltfreie Widerstand.« Gewaltfrei? Immanuel Kant, der ein scharfer Kritiker des Selbstmordes war, hätte argumentiert, dass das Hand-an-sich-Legen um eines politischen Zieles willen ein moralisches Verbrechen sei, weil das Subjekt sich selber zum Objekt degradiere. Friedrich Hegel hätte ergänzt, dass der Einsatz des eigenen Lebens für eine politische Sache zwar unter Umständen moralisch gerechtfertigt sei, aber dass der Staat sich trotzdem nicht erpressen lassen dürfe durch die Ultima Ratio eines angedrohten Suizids. – Da könnte ja jeder Lebensmüde Gesetze erpressen!

 
  Norbert Denef bestreitet die Erpressungslogik seines Hungerstreiks. Er sieht ihn als Demonstration und sagt, vom Sterben könne noch längst keine Rede sein. Doch wenn er weiter hungert?
Was müsste eigentlich geschehen, damit er den Hungerstreik abbricht? »Die SPD müsste das eindeutige Votum der Delegierten des Parteitages öffentlich anerkennen.« Es war aber verfahrenstechnisch kein Votum. Es war nur eine klare Sympathiebekundung. Eine symbolische Zusage.

Die stellvertretende Fraktionsvorsitzende der SPD im Bundestag Christine Lambrecht sagte auf Anfrage der ZEIT: »Die rechtliche Situation der Opfer ist unzumutbar. Wir brauchen deutlich längere Verjährungsfristen. Also 20 Jahre im Strafrecht und 30 Jahre im Zivilrecht.«
 Der SPD-Gesetzesentwurf dafür sei bereits durch die erste Lesung, werde aber von der Regierungskoalition nicht weiter bearbeitet. »Wir wollen das in der nächsten Sitzungswoche im Rechtsausschuss thematisieren. Wenn das nicht geschieht, wollen wir eine Geschäftsordnungsdebatte im Bundestag erwirken.« Die komplette Aufhebung der Verjährungsfristen sei politisch jetzt nicht durchsetzbar, auch verfassungsrechtlich heikel. »Wir wollen aber Gerechtigkeit herstellen und die rechtliche Lage der Opfer verbessern. Wir hoffen, dass Norbert Denef bald wieder mit uns gemeinsam kämpft.« Die SPD war sich aber nicht ganz sicher, ob das dem Streikenden genügt. Deshalb hat Manuela Schwesig vom Bundesvorstand der Partei ihn persönlich angerufen. Sie sagt: »Die SPD will so weitgehend wie keine andere Partei die Fristen verlängern. Wir hoffen, dass Herr Denef erkennt, dass er Gehör findet. Denn wir sind ihm sehr dankbar für sein Engagement und seinen Mut, das Thema sexualisierte Gewalt aus der Tabuzone herauszuziehen. Wir hoffen inständig, dass er seinen Hungerstreik abbricht.«

Norbert Denef, wenn man ihn bittet, seinen Streik zu beenden, entgegnet, dass etwas ganz anderes beendet werden müsse. Nämlich das Lügen beim Thema Missbrauch. Der Verrat. Er wolle die Politik nicht erpressen, sondern ihr einen Spiegel vorhalten. »Ich bin auch nicht wütend, sondern ganz gelassen. Mein Vorbild ist Mahatma Gandhi, der mit seinem Hungerstreik die Welt verändert hat.« Vielleicht muss man den Hungerstreik wirklich als Streik betrachten und nicht als Drohung mit Selbstmord. Selbstmord ist nur dann ein Ausweg, wenn man verzweifelt ist, aber kein Ausweg, wenn man eine politische Agenda verfolgt. Denn die Agenda kann immer scheitern. Dann hat man sich sinnlos ins Nichts gestürzt.

Kerkasiel. D C I en het meeliften van de homo economis; klokk en de klepel in zijn nek

Gij zult niet doden.
Gij zult geen onkuisheid doen.
Gij zult niet stelen.
Gij zult tegen uw naaste niet vals getuigen.
Gij zult geen onkuisheid begeren.
Gij zult niet onrechtvaardig begeren wat uw naaste toebehoort.

KLIK!

Prachtig natuurlijk
zo'n overleg  KNR en Nederlandse Bisschoppen

Maar terwijl de econoom  tot ontroerens toe vertrouwen oproepend bij het CDA voor de tweede kamer wenst te getuigen over zijn betrokkenheid bij misbruik slachtoffers dankzij zijn kinderen op de bank
kunnen zijn kinderen hem wellicht duidelijk maken wat DCI met Kinderrechten te maken heeft?

Dan kan hij op zijn beurt die kinderen misschien wel duidelijk maken waarom een bisschop directeur Caritas van Zuid Amerika en de Caraiben die zijn oude school vriendinnetje zoekt dat zo open en bloot in Mexico doet?

Isn't it a Cutié?


Grootmoeders zat  om te vertellen hoe je dat wél doet.

Goddank, want  je moet er toch niet aan denken dat je kinderen dat aan een bisschop zouden moeten vragen...Krijgen ze een verhaal over bedrijfsongelukjes,
Of van zo'n Mexico- Zuid Amerika deskundige als Hurkmans bv.
Die zou  dankzij de gevonden archiefmogelijkheden inmiddels wel 's in staat kunnen zijn ze te vertellen dat het om een maagdenwijding gaat

Of zou dit Rotterdamse DCI Charitas wellicht bedoeld zijn als start van het fonds "Wat ik het meest mis is de onderlinge loyaliteit"   uit respect voor een 13 jarige veteraan tbv de erkenning van slachtoffers van (het dumpen van) kerkelijk vullis in de missiegebieden en de ook daartoe noodzakelijke steunbewijzen en databases?

"t Zou het probleem voor al die slachtoffers die met   "je kunt je pedocheques houden" die kerk tot goed doel zonder belastingaftrek bombarderen   ook meteen mooi oplossen. 

In dat geval hebben Jaap Doek cs. nog een knappe klus, dat respectbetoon mag  inderdaad niet over gelaten mag worden aan die Kerk en haar parochies.

Ben ik toch effe benieuwd hoe Ierland  op dergelijke marsorders aan Diarmuid Martin cs. zou reageren.  

(en of mijn wang bestand zal zijn tegen mijn tong bij de driehoeksverzoening Wiertz-Mea Culpa natuurlijk)

20-6-2012 Voortouwcommissie

Jeugdzorg

Stelselherziening Jeugdzorg

Agendapunten:

1.	Aanbieding rapport groeicijfers jeugdzorg  31839-172 d.d. 30 januari 2012

2.	Transitieagenda Jeugdzorg  31839-189 d.d. 20 maart 2012

3.	Voortgangsbrief stelselwijziging jeugd "Geen kind buiten spel''  31839-200 d.d. 1 mei 2012

4.	Lijst van vragen en antwoorden over de voortgangsbrief stelselwijziging jeugd ?Geen kind buiten spel?  31839-205 d.d. 24 mei 2012

5.

Eindrapport van de Werkgroep Overgangsmaatregelen ter bestrijding van de risico's van de transitie vn de jeugdzorg "Verantwoord over de drempel" " Er zijn veel zorgen over de jongeren, die op de transitiedatum in zorgtrajecten zitten. Kunnen zij dit traject nog wel afmaken of krijgen ze per 1-1-2015 te maken met een andere instelling of hulpverlener. Men vraagt zich af hoe dit gaat verlopen als gelijktijdig met de transitie ook zorgvernieuwing en een bezuiniging gerealiseerd moeten worden.  Het wordt voor cliënten in de transitieperiode als risico gezien, dat niet helder is waar zij en waar professionals terecht kunnen voor het aanmelden en het signaleren van risico-10 gezinnen. Er zijn ook zorgen over de overdracht van de (indicatie)dossiers van Bureaus Jeugdzorg naar de diverse Centra voor Jeugd en Gezin. In de onzekere tijd van de transitie zullen cliënten behoefte hebben aan een punt waar zij met hun vragen over wat er allemaal gaat veranderen terecht kunnen. Er is onduidelijkheid over voorzieningen als cliëntondersteuners en vertrouwenspersonen in het nieuwe stelsel. Men ziet een risico, als cliënten en burgers niet –op gemeentelijk niveau- betrokken en geconsulteerd worden bij de inrichting van het nieuwe stelsel in de periode tot aan de transitie. Ook vraagt men zich af wat er gebeurt als kinderen zijn aangewezen op andere hulp dan die hun gemeente heeft ingekocht.  Kwaliteit Aanbieders van specialistische zorg, zoals LVB-zorg, GGZ-zorg, jeugdzorg-plus en landelijke jeugdzorgvoorzieningen vragen zich af of alle gemeenten het hele terrein wel voldoende kunnen overzien om per transitiedatum die zorg in te kopen die de jeugd nodig heeft. Zijn gemeenten niet te optimistisch over wat preventie en ambulante hulp kunnen oplossen? Hebben ze wel goed zicht op de noodzaak van bepaalde vormen van zware intramurale zorg? Zal de zorg niet afkalven, terwijl deze later weer hard nodig is? En hoe lang zal het duren, voordat er duidelijkheid komt over de bovenlokale of landelijke samenwerking en de zorgvisie(s) van de verschillende gemeenten? De vrees is, dat –bij lange onzekerheid- personeel het zekere voor het onzekere neemt en vertrekt. Gemeenten zelf vragen zich ook af of zij of wel tijdig over de informatie beschikken die nodig is om de eigen organisatie ingericht te hebben en goed in te kopen. Het is een nieuw werkveld waarop men zich nog moet inwerken. Daarbij hebben gemeenten de vraag, in hoeverre kunnen zij afgaan op adviezen van zorgaanbieders, die tegelijk ook een institutioneel belang hebben. Overigens kunnen niet alle instellingen even flexibel inspelen op de vernieuwing. Behalve van hun eigen ondernemerschap hangt het ook af van hun (toegestane) reserves, de kapitaalslasten, de multi-inzetbaarheid van hun behuizing en de Cao-afspraken over wachtgelden  Samenloop verschillende decentralisaties  De samenloop van de verschillende decentralisatietrajecten wordt als risico gezien voor bepaalde doelgroepen. De LVB-sector maakt zich specifieke zorgen over de begeleiding die orthopedagogische centra bieden, nu die functie eerst naar de WMO overgeheveld wordt, en een of twee jaar later weer naar de jeugdsector.

De langste dag Litany of shame: Murder, suicide, drugs and accidents kill 110 kids in State care in ten years

Irish Independent

By Sarah Stack

20-6- 2012

 

An independent inquiry into the deaths of children in State care has been described as a "harrowing" tale and a litany of shame.
Taoiseach Enda Kenny said the report is analyses of the lives of 196 children known to social social services during the Celtic Tiger boom.

The report, by child law expert Geoffrey Shannon and Norah Gibbons, of Barnardos, will be published this afternoon by Minister for Children Frances Fitzgerald, who has described it as "harrowing".

Mr Kenny told the Dail that each was a story of shame and many focused on complex social issues, including with family circumstances, drugs and mental health.

"This is obviously an independent report and I commend Geoffrey Shannon and Norah Gibbons for the clarity and the research and the analysis that they have carried out in respect of what is a harrowing tale and a litany of shame in many respects, that's happened here," he said.

The report found more than 110 youngsters known to the Health Service Executive (HSE) who died between 2000 and 2010 were from unnatural causes including murder, suicide, drugs and road traffic accidents.

Mr Kenny said his Fine Gael/Labour coalition had not put an end to all the difficulties outlined in the report, but had appointed a senior Minister for Children, given a guarantee for a children's referendum and was setting up a child protection agency.

He stressed Ms Fitzgerald wanted the report published "so the truth be known".

"Clearly, from the reading of the report, there were multiple agencies involved and children, unfortunately, were not receptiants of the kind of care and attention," he added.

It is understood the report, which is several hundred pages long, is critical of child protection services and calls for independent inquiries into some cases.

The 437-page report criticised the level of care given to vulnerable children in care, after care and known to the HSE.
Of 36 deaths in care, 17 were unnatural with five suicides, five drug-related, three killed in road crashes, two unlawfully killed and two accidental.

"Ultimately and tragically the efforts to protect these children failed," the report said.
Good practice was sporadic and inconsistent, with delays in taking 12 of the children into care and poor record-keeping on 15 files, it found.

There were no critical incident reports into the deaths of 26 of the 36 youngsters.

The report said that while earlier and more consistent good practice would have increased the chances of the children to overcome their vulnerabilities, it was not possible to conclude that the death of the child or a young person would have been ultimately prevented.

Of the 32 deaths of children and young people in aftercare, 27 were unnatural with more than half drug-related. There seven suicides, three road accidents and one unlawful killing.

Eight files were in "complete disarray" and three impossible to assess what was done with the young person.

Again, any good practice was sporadic and inconsistent and in some cases there was no aftercare at all or left at the option of the young person.

"Such an abdication of duty on the part of the HSE is unacceptable, and fails to properly meet the welfare needs of these vulnerable young people," the inquiry found.

"If a young person refuses to engage in aftercare the HSE should not automatically accept this and close their file.
"Mistakes have to be learned from. Questions need to be asked when a young person dies while in aftercare."

Another 128 deaths focused on children and young people known to the HSE, of which 68 were unnatural.

The majority were in their teens and included 16 suicides, 13 unlawful killing and 11 drug deaths.

A number of files were closed despite alcohol and drugs being a problem in the home and there was also a lack of resources to provide appropriate supports, a lack of out-of-hours social work services and an unacceptable overuse of duty social workers.

Mr Shannon and Ms Gibbons also hit out at society over the adverse consequences of alcohol in the homes, with young children exposed to poor parenting, neglect, sexual and physical abuse and psychological trauma.

"It is wholly unrealistic to assume that the social work profession or any other - no matter how well trained, supervised and supported by best practice - can remedy the damage for younger family members of serious alcohol misuse other than in a very limited and partial way," they found.

"Failure on the part of society to comprehensively address the alcohol problem as a major threat to the proper functioning of individuals, families and communities is to leave child protection systems to deal with insurmountable consequences."

More than 27,000 reports are made to HSE child protection services each year, with 2,000 concerns over welfare, abuse and neglect confirmed.
There are more than 6,000 children in the care of the HSE at any one time, with over 90pc with foster carers and the remainder in residential care.

The team recommended a Child Death Review Unit be established to automatically investigate the death of any child or young person in the care of aftercare of the HSE and a root-and-branch reform of the child protection system in Ireland.

The Children's Minister said the findings were deeply disturbing.

"I do not expect today's report to bring closure," she admitted, extending her sympathies to the those affected.
"Indeed, I am sure it will, for many, bring pain."

Ms Fitzgerald said it was totally unacceptable that the State could not even tell how many children has died in State care until the report was ordered by her predecessor.
She said the veil of uncertainty and secrecy, which existed at that time, has finally been lifted and shone a light in a dark, often unexamined and tragic corner of Irish life.

"It is in the public interest that this report be published," she continued.
"It shows what happens when children are failed - how crucial interventions missed can lead to childhoods destroyed and in some instances lives lost."

At least 28 of the young people died by suicide and 16 were killed.

"Each of these deaths is an appalling tragedy," the minister added.

"The report identifies a series of failings by the system in meeting care needs at both system and practice levels."

- Sarah Stack

Oproep aan voormalige internaatbewoners over IVIO

Ik wil graag meer weten of en in welke internaatsscholen (wat zeker niet alleen maar de RKK tehuizen met eigen scholen waren!) die cursussen van de Stichting IVIO als basis lesstof zijn gebruikt.
Maar  ik heb voorlopig even meer dan zat andere zaken om dat even te gaan uitzoeken.

Dus mocht er iemand zijn die dit leest die ook dat onderwijs heeft gehad in een (kinderbeschermings-) internaat (de schippersinternaatscholen  vielen immers net zomin als het Canisius onder de kinderbescherming)
dan zou ik dat graag even van U/je willen horen.
En dat mag dus best anoniem zijn, ik voorlopig alleen maar even een idee zien  te krijgen.  

Welk internaat,(liefst  met naam én Congregatie) wat voort soort internaat was dat en in welke jaar/jaren. Overige opmerkingen hierover zijn natuurlijk ook welkom.

Mocht dat het geval zijn, ik ben erg benieuwd
Dus in ieder geval alvast bedankt. 

BOEM

 

Dikke mik!! 

Volgens mij bestaat er eenofander  spreekwoord,of wijsheid of nog zo iets des volks: simpelheid uw naam is vrouw. 

En nu is dat IVIO natuurlijk prachtig, want ergens in Trix en Fix,maar het kan ook best zijn dat dat nu bij AVV 1 of 2 hoorde, dat een spreekwoord en een gezegde niet hetzelfde is, in één van de 2, keurig in gedoseerde lijstjes, had ik wel lol, maar wat nu wat was snapte ik toen al niet, maar laat me nu toch al die Kohnstammen en Idenburgs mooi vergeten zijn te vertellen wat de overtreffende trap van dat spreekwoordelijk gezegde dan toch wel was.....

Boem wellicht?  

Geachte en nog meer gerespecteerde en gewaardeerde Heer George Woutersen, uwes is te simplistisch!

Of een man, dat kan natuurlijk ook.  

Desalniettemin,mijn 1e melding is - zoals een medewerkster van toen nog Hulp en Recht - ttv Deetman - mij ongevraagd informeerde uit 2004.  

Van deze melding deed ik bij een rector -   niet anders dan een melding van bijkomende onhandigheid zonder hier verderop in te wensen te gaan bij de directeur van een RKK kerkelijk opleidingsinstituut welke man inmiddels hulpbisschop is,  zowel als hier aan voorafgaande bij - volgens mij heet een bischoppelijk secretaris  een vicaris.

Dank voor Uw/je vraagstelling. Hoewel ik die tbv de huidige puinzooi die ze er van hebben gebakken zowel veel te  gericht op pedofilie en mannen (daders/slachtoffers)  vind,  die dan ook nog eens voorbij gaat aan de historische én actuele realiteit van het vóór-Deetman tijdperk gevenheden van de kinderbeschermings internaten en (een deel van) haar consequenties voor in ieder geval (een deel van de) vroegere meiden,  tegenwoordige vrouwen en hun families/gezinnen/kinderen  en nog zo wat zaken.    

(waarbij ik zeker -wellicht ten dele overeenkomstige zaken bij mannen niet volledig uitsluit. Hierover loopt op bv. Malta een knap belangrijke misselijk makende zaak).  

Maar uw vraag is ondanks die bezwaren wel goed, bedacht ik

Zeker niet in de laatste plaats omdat het ook wel goed is je te realiseren wat  je zelf in die jaren hebt gedaan. 

 Door die Kerk en wat daarbij kwam en is komen kijken bedonderd worden is één ding, je je - zelfs al was die naif -  eigen mogelijkheden, het stellen van jouw/Uw grenzen  en kracht van integriteit en goeder trouw realiseren - hoe pijnlijk dan ook - een zo veel belangrijkere zaak.

Je vanzelfsprekende identiteit is niet afhankelijk van welke erkenning door welke kerkelijke hierachie, Deetman, (machts)misbruiker of wie dan ook.

Daarvoor is andere kennis nodig. 

Die U zowel als ik - gedemonstreerd -had, ongeacht op welke wijze we die dan ook gebruikt hebben. 

Met mijn zeer gemeende  respect,

Inez

Voorlichting homoseksualiteit op scholen

 20-6-2012

De Kamer,
gehoord de beraadslaging,
constaterende dat de minister de Tweede Kamer op 25 november 2011 informeerde dat het aanpassen van de kerndoelen voor primair en voortgezet onderwijs op het gebied van seksualiteit en seksuele diversiteit per 1 augustus 2012 in werking zou treden;

constaterende dat de minister zonder de Kamer hierover te informeren De Raad van State heeft gemachtigd de Onderwijsraad om een advies te vragen, waardoor het invoeren van verplichte voorlichting over (homo)seksualiteit vertraging oploopt;

verzoekt de regering, de motie-Pechtold c.s. (27017, nr. 59) en de motie-Van der Ham c.s. (27017, nr. 78), onverkort uit te voeren, waardoor aanpassing van de kerndoelen voor primair en voortgezet onderwijs op het gebied van seksualiteit en seksuele diversiteit zo snel als mogelijk, doch in ieder geval uiterlijk voor 1 november 2012, in werking treedt,
en gaat over tot de orde van de dag.

De voorzitter:

Ik constateer dat de aanwezige leden van de fracties van de SP, de PvdD, de PvdA, GroenLinks, D66, de VVD en de PVV voor deze gewijzigde motie hebben gestemd en de aanwezige leden van de overige fracties ertegen, zodat zij is aangenomen.

Gevraagd mtb Voorzienigheid Driehuis, Trix en Fix, AVV 1 en 2.

In de Voorzienigheid Driehuis kregen in de jaren dat ik daar zat  (maart 1963 - juli 1970) in ieder geval een deel van de kinderen onderwijs  via de  (Stichting) IVIO.

Dat betekent dat wij géén "normaal" onderwijs kregen.
Ik heb er geen flauw idee van hoe dit bij de  voor de jongeren (dus jongere klassen)  was.

Dat betekende - in ieder geval in mijn jaren en nog een paar jaar erna terwijl ik (weer) op "normale" school ging  dat   - wat in het "normaal" onderwijs de (4e en ) 5e en de 6e klas zouden zijn geweest  bij elkaar in  het zelfde lokaal alleen zaten
Die (4e/) 5e en 6e klas werd gedeeltelijk ook samen gedaan met een deel van de oudere meiden,  "de huishoudschool", ten dele het zelfde klaslokaal - afgezet  met een glazen wand en een gordijn van een van de klassen van die huishoudschool, namelijk die klas waar in 2 rijen ook de gasstellen met hun eeuwig lekkende slagen stonden en waar zowel kook- als wasles werd gegeven.  Een klein rothok, waar nooit voldoende ruimte was omdat te doen wat er gedaan moest worden....dus er  - veel te zware en vooral bloedhete - wasketels altijd in de gang gezet moesten worden.

 Het "strijkonderwijs" gebeurde in die jaren eerst vóór die glazen wand, dus ook in onze (4e/) 5e/6e klas.
 En ook de docente werd voor een deel gedeeld. 

Daarnaast was er -eind van de gang - het gymlokaal, waar de huishoudklassen -alweer volgens goed klooster commune traditie -  gedeeld onderwijs kregen:
godsdienst, naaien en typen (en vooral niet te vergeten het maken van zo'n honderduizend pompoenen volgens het recept 2 pompoenen = 1 kuiken en daar wordt je baby later heel gelukkig, waardoor mijn kinderen dan ook naar de bliksem zijn gegaan omdat ik - gediplomeerd en wel - hen dit levensgeluk heel hartgrondig heb ontzegd) 

Ook daar hoorde een IVIO cursus bij: AVV-1 en voor een (kleiner) deel van de meiden AVV-2. 
Voor zover dat onderwijs - uit die AVV cursusboeken niet samenging met dat naaien en typen, gebeurde dat aan de tafel in het spreekkamertje van Bonaventura, mits daar geen psycholoog of logopediste zat of dat de "docentenkamer" moest zijn, door een man.

De stage- praktijk werd gedaan in het oude huis,  de naaikamer, de school zelf , welhaast dagelijks - na afloop van de les uren
het (Anthonius in IJmuiden, allemaal,   door een enkeling in Haarlem.'t Johannes de Deo en/of  de Mariastichting ) ziekenhuis  tijdens weekenden - mn. de zondag -  en de vakantie periodes (de keuken en het aangrenzend tuin-lijkenhuis  die blijkbaar onder dezelfde afdeling, zijnde de kok,  vielen.) en 
vooral - wie nog niet naar het ziekenhuis mocht ivm leeftijd - bij particulieren in de omgeving,  waaronder mn. de Nunspeet chauffeurs/ auto-bezitters (of - in mijn geval - de econoom van het Anthonius en een fabrikant, maar mijn veel te korte carriere startte bij een oud-onderwijzeres die wijs genoeg was geweest behalve veel te reizen zich een  uitgebreidde collectie koper en zilver te hebben geschaft, die dan ook menig woensdagmiddag weer op reis ging terwijl zij mij aan haar tafel leerde dat je poetsen vooral heel langszaam moet doen opdat  alles en iedereen rond die tafel glom. Ook in haar tijd werd er door oude vrijsters veel te weinig verdiend in het onderwijs, ze had best plaats gehad voor nog heel veel meer bestek en potjes. De rest had kinderen en een man dus veel te veel houtwerk,  ramen en matten zodat je daar ook tijdens schooluren praktijk kon lopen ).
 
Er waren heel enkelen die na die stages gewapend met Algemeen vrouwelijke vorming aan het werk gingen in een winkel (Haarlem en zélfs, zeer uitzonderlijk) een juwelier op stations-loopafstand  in Amsterdam en daardoor ook jarenlang 5/7 géén vers warm eten kregen

w.v.
toegevoegd

rollende koppen en Bonaventura's 3 procents regeling.

En alweer een bericht verdwenen. En  dát was nou net  niet slim , Bert.
Dat bericht zou wel 's veel interessanter kunnen zijn dan jij wellicht vermoed !!

Feit is dat ik nog steeds niet weet hoeveel wc rollen er in 1972 in Nederland verkocht werden.
En daarmee, waarde Ellen met de mooie ogen, namens de feestcommissie zou je Nederland én je congregatie wel 's ernstig te kort kunnen doen...

de Camarilha

bron A Lanterna

't Is maar wat je grijpt. Hoger,lager !! Kansen, kansen, kansen

Da's toch mooi van zo'n vent  hij gaf onmiddelijk toe




De jeugdzonde  duurde maar 'n jaartje of vijftig.




Kansen,kiezen,kansen    Een filmpje van ons Limburgs zangertje in het Duitse weeshuis en dan  "en toch van harte"   Rerum Novarum  of toch  maar  Little big man  aan de andere kant ?