

Kerkelijk seksueel misbruik. Wat komt er als een verhaal is afgelopen? De start van het volgende verhaal. Ondanks alle verwoede pogingen van en op zowel rorate.com en punt.nl om mij mijn vrijheid van informatie, hardop denken en expressie te ontnemen. Over dit misbruik wordt niet meer gezwegen! Niet door een groeiend aantal mensen, wereldwijd. Ook niet door mij. Over misbruik maak je slechts één keuze: 't is wel welletjes; het is méér dan genoeg geweest!



He was conferred with an STL from the Lateran University in Rome in 1962.
(Trouw)
Simonis krijgt fiets van Duitse bisschop religie en filosofie 23 december 2008
UTRECHT (ANP) - Kardinaal Simonis heeft een fiets cadeau gekregen van de Duitse bisschop Gebhard Fürst. Simonis vertelt dinsdag stomverbaasd te zijn over het cadeau van zijn Duitse collega.Simonis vertelde Fürst dat de oorlog diepe wonden in de mensenziel heeft achtergelaten. ,,Ik vertelde dat ik als 12-jarige jongen de machteloze woede voelde toen de Duitsers de fiets van mijn zusje Do inpikten'', aldus Simonis. Volgens de kardinaal maakte het verhaal diepe indruk op de Duitse collega en een half jaar na het gesprek stond de fiets voor de deur.
,,Het is een symbolisch gebaar'', zegt Simonis.
Simonis zal de fiets zelf niet gebruiken. ,,Ook mijn zus Do heeft een fiets'', zegt Simonis. De fiets wordt cadeau gedaan aan iemand die hem goed kan gebruiken.
BRUSSEL (RKnieuws.net) - De kerk weigert slachtoffers van seksueel geweld door geestelijken te vergoeden. De feiten zijn nochtans erkend en een speciale commissie kende de schadevergoedingen toe, zo meldt Het Laatste Nieuws dinsdag.
"Een slachtoffer van ernstig misbruik heeft recht op gemiddeld 50.000 euro. Maar als er schadebedragen worden genoemd, klappen de daders en hun oversten dicht", klaagt Godelieve Halsberghe in de krant. Zij is de voorzitster van de "interdiocesane commissie voor de behandeling van klachten wegens seksueel misbruik in de pastorale relaties", die de schadevergoedingen toekent.
Hans Geybels, woordvoerder van kardinaal Danneels, zegt dat de commissie haar boekje te buiten gaat. "Ze werd opgericht om te adviseren bij klachten van slachtoffers. Niet om schadevergoedingen op te eisen", luidt het. 

she continued.Welcoming publication of the report, Aidan Canavan, National Board for Safeguarding Children in the Catholic Church (NBSC) chairman, said it validated the church’s decision to set up the independent board, which was “satisfied that the current positive working relationship with
Cloyne ensures that the safety of children in the area is a top priority”.
NBSC chief executive Ian Elliott, who prepared the report, said yesterday it was “encouraging to note that so much progress has been made since the findings of the review report were accepted and the decision was made to work co-operatively with the national board. We look forward to achieving even more in the months ahead.”
Minister for Children and Youth Affairs Barry Andrews “strongly” welcomed publication of the report which, he said, would “help allay concerns that information was being purposely withheld from victims of abuse and the wider public.’’ He intended publishing a HSE report on child protection in Cloyne diocese “at the earliest possible date”.
However, Fine Gael spokesman on children Alan Shatter described the report as “a damning indictment of the failure on the part of church authorities to implement essential child-protection procedures”. It was “incomprehensible that 10 years after publication of the Children First: Child Protection Guidelines and after two decades of revelations of clerical sexual abuse there remains at the highest levels a pervasive culture of cover-up and secrecy,” he said.
He questioned the manner in which Mr Andrews dealt with the report. He asked “why did the Minister suppress the report when his department received it in July?” Did the Minister “meet with the CEO of the NBSC or seek a meeting with the church authorities in the diocese of Cloyne to discuss the report?” he asked.
"We hadden altijd honger, en kaapten de hosties voor de snavels van de kippen weg"
Geheim te bewijzen. Het is niet mogelijkde offers te beschrijven, die de Zusters zich getroostten, om met de primitieve middelen, die haar ten dienste stonden, dezen verheven arbeid goed te verrichten. "
voor hebben. Als je te klein was, dan kwam je niet goed bij de hendel waarmee je het bakijzer moest sluiten. Zuster Euphemia, die goed kon bakken, beaamt dat het precies werk was, maar heeft zo haar twijfels over het aanzien van het werk. 'Ik weet niet of zusters dit werk graag deden. Het bakken werd aan ervaren krachten overgelaten. Het steken van hosties vooral een taak voor de novicen, die na verloop van tijd weer verdwenen. Het waren lange dagen. Als de meeste zuster gingen ontbijten, stond ik al beslag te maken.
Het maken van een serie hosties duurde precies een minuut. Stond de secondenwijzer op twaalf, dan moest het beslag in het bakijzer. Stond de secondenwijzer weer op twaalf, dan waren de hosties klaar. Zo ging dat de hele dag door. Dertig jaar lang stond ik achter hetzelfde ijzer. Als je goed was werkte je aan twee ijzers tegelijk. Je kon er niet bij gaan zitten. Er stonden wel krukjes bij de ijzers, maar er was geen tijd om daarop plaats te nemen. In het begin vroeg ik me af hoe ik het vol moest houden. Ik bad tot de Heer en vroeg Hem me dit alsjeblieft leuk te gaan laten vinden. Het grootste gedeelte van de dag bracht ik biddend door, dat elke priester een waardige priester mocht worden en elke hostie een Heilige Communie. "Dat bidden heb ik niet verleerd" Ze lacht.
Hoe saai het werk ook was met voldoening kijkt ze terug op de lange dagen in de bakkerij. In al die jaren is ze een maand in Hoorn bij de bejaarden geweest. Ze bracht er eten rond, maar dat werd geen succ
es. Ze hinkt een beetje met een been waardooor ze de jus over het toetje knoeide. Bovendien wist ze niet hoe ze zich tegenover de bejaarden moest gedragen. Van de een mocht ze wel op op stille zondag praten, van de ander niet. Toen ze weer werd overgeplaatst naar de bakkerij had ze daar dan ook vrede mee. Daar had ze geen last van wel of niet mogen praten, daar kon je niet praten.Ze denkt dat ze voor het werk bestemd is geweest, anders had ze nooit zo lang volgehouden, al vergeet ze niet te zeggen dat er zusters zijn geweest die veertig jaar hosties hebben gebakken.
Of het werk leuk was of werd gewaardeerd, deed er niet toe. Dat gold voor alle zusters. 'We dachten niet na over de waardering voor ons werk. We deden ons werk en dat was gewoon. Tijdens de recreatie sprak je niet over je werk, dat mocht niet. Je moest iets anders verzinnen, als het maar niet over je werk ging.
Je kon niet zeggen, wat heb je dat mooi gedaan of wat heb je de tafel leuk gedekt.Het woord lekker, bijvoorbeeld mochten wij niet gebruiken. Je prakkiseerde er niet over om iemand een compliment te geven. Als je iets fout deed, hoorde je er trouwens wel iets van.
Je kon het werk voor jezelf leuk vinden of leuk gaan vinden, maar zo sprak je er niet over".
Je zei evenmin dat je hard had gewerkt. Je had gehoorzaamheid beloofd en je deed wat er van je werd verlangd".......(pp 72 en 73)
"Het is inderdaad moedig, want indien men op de tong communiceert wordt men
’bekeken’ en moet men dus handelen tegen het menselijk opzicht.
Het helpt me te bedenken bij de communie hoe we kleine kinderen zijn, die gevoed
worden met het Lichaam van de Heer... we nemen het voedsel voor onze ziel niet
zelf, maar het wordt ons gegeven... voor mij ligt daar het verschil, en niet in
een kruimelneurose waar er soms sprake van geweest is hier op het forum.
In ieder geval is de innerlijke gesteldheid enorm veel belangrijker dan
de uiterlijke...Soms is het door het uiterlijke dat men meer het innerlijke
beseft. "
(rorate forum)
HIER
HIER
HIER
hier
hieren
hier